Διατρέχοντας την αιγαιοπελαγίτικη ακτογραμμή που διαμορφώνουν με την κατάφυτη παρουσία τους το Πήλιο, το Μαυροβούνι και ο Κίσσαβος, θα καλύψουμε περίπου 50 χιλιόμετρα και θα προτείνουμε ενδιαφέρουσες στάσεις σε ένα τοπίο που μεταμορφώνεται συνεχώς αποκαλύπτοντας απρόσμενες όψεις της πολυμορφικής θεσσαλικής γης.
Κεραμίδι – Καμάρι
Το Κεραμίδι (45 χλμ. από τον Βόλο) ξεπροβάλλει ήσυχο και σκαρφαλωμένο σε μια κατάφυτη, απόμερη πλαγιά σαν να κρατάει ακόμη για τον εαυτό του την ομορφιά του. Στην πλατεία κάτω από τα πλατάνια ο καφές έχει άλλη γεύση και οι κουβέντες κυλούν αργά, στον ίδιο ρυθμό με τον χρόνο του χωριού. Από εδώ ο δρόμος μας κατηφορίζει προς το Καμάρι: μια μικρή παραλία, σχεδόν κρυμμένη στην αγκαλιά του πλατανόδασους, που καλεί για βουτιές σε νερά ανοιχτά, πελαγίσια. Και ύστερα, λίγα βήματα πιο πέρα, οι ταβερνούλες με τα τραπέζια δίπλα στο κύμα μας περιμένουν για φρέσκο ψάρι και θαλασσινά σε τιμές που θυμίζουν παλιότερες δεκαετίες. Ενδιαφέρουσα είναι και η διπλανή και πιο απόμερη παραλία του Αη Γιάννη όπου υπάρχει επίσης μια παραλιακή ταβέρνα.
Από τη Μαγνησία στη Θεσσαλία
Από το Κεραμίδι ξεκινά ένας νέος δρόμος, που, παρά τις περιπέτειες της κατασκευής του, ενώνει μέσα από μια παραλιακή διαδρομή 15 χιλιομέτρων με ανεμπόδιστη θέα στο Αιγαίο τη Μαγνησία με τη Λάρισα. Βέβαια χρειάζεται λίγη προσοχή στο οδόστρωμα, καθώς σε κάποια σημεία παραμένει χαλικοστρωμένο αλλά είναι βατό. Στη θέση «Ισιώματα Σκλήθρου», στην άκρη αυτής της βραχώδους ακτής, στέκουν ακόμη οι εγκαταστάσεις του παλιού μεταλλείου τάλκης που λειτουργούσε τη δεκαετία του ’20. Λίγο πιο κάτω η παραλία Γλυμένη, άγρια και πετρώδης, ξεδιπλώνεται σαν μικρό μυστικό. Ολόκληρη η θαλάσσια περιοχή είναι ιδανική για εξερεύνηση (και μάσκα), αλλά και για όσους αγαπούν το υποβρύχιο ψάρεμα. Οι ντόπιοι μάλιστα αναφέρουν πως στον βυθό της περιοχής υπάρχει το κουφάρι ενός ναυαγισμένου πλοίου που μετέφερε μεταλλεύματα στον Βόλο.
Ρακοπόταμος, ακτή Παπακώστα
Δύο από τις ωραιότερες ακρογιαλιές της Θεσσαλίας, ο Ρακοπόταμος και η ακτή Παπακώστα, εξακολουθούν να γοητεύουν, ακόμη και σήμερα που έχουν γνωρίσει μεγαλύτερη αξιοποίηση. Στον Ρακοπόταμο με τις τρεις αμμουδιές του το τοπίο θυμίζει νησιώτικες γωνιές του Αιγαίου, μακριά από την τουριστική φασαρία. Εδώ λειτουργούν ταβέρνα και μικρό μπαράκι, αλλά κάθε καλοκαίρι οι ξαπλώστρες ολοένα κερδίζουν έδαφος σε βάρος της φυσικής ομορφιάς της ακτής με τα γαλαζοπράσινα νερά.
Λίγο βορειότερα, στη διαδρομή προς τον Αγιόκαμπο, συναντάμε την ακτή Παπακώστα. Το ποταμάκι που εκβάλλει εδώ και το δάσος που φτάνει σχεδόν ώς τη θάλασσα συνθέτουν εικόνα μοναδική. Οταν η θάλασσα γαληνεύει, το κολύμπι μοιάζει με βάπτισμα σε νερά διάφανα και πεντακάθαρα.
Εκεί όπου το Μαυροβούνι γέρνει προς τη θάλασσα
Το τοπίο γύρω από τους συνοικισμούς στην περιοχή του Πολυδενδρίου είναι μαγευτικό, καθώς το βουνό κατηφορίζει γλυκά προς τη θάλασσα. Δυστυχώς και εδώ η άναρχη οικιστική ανάπτυξη, κυρίως με εξοχικές κατοικίες, αλλοιώνει την αρχέγονη εικόνα. Ακολουθώντας τους στενούς ασφαλτόδρομους αξίζει να κατηφορίσει κανείς ώς την απλωτή ακτή Πολυδενδρίου, στρωμένη με βότσαλο, άμμο και μικρές πέτρες. Εκεί που δεν φτάνουν τα αυτοκίνητα βρίσκονται τα πιο ήσυχα σημεία για κολύμπι. Για φαγητό θα ανηφορίσετε λίγο ψηλότερα, όπου λειτουργούν εστιατόρια και ταβέρνες με θέα στο ανοιχτό πέλαγος.
Αγιοκάμπος – Σωτηρίτσα – Βελίκα
Μετά το Πολυδένδρι ξεδιπλώνεται η μεγαλύτερη σε μήκος ακτή της περιοχής. Στη μία πλευρά της απλώνεται η αμμουδιά και στο όριό της κυλάει ο δρόμος· στην άλλη, ξενοδοχεία, συγκροτήματα κατοικιών, ταβέρνες, καφέ, βενζινάδικα και μικρά καταστήματα που εξυπηρετούν τους παραθεριστές. Η εικόνα έχει το γνώριμο αποτύπωμα άναρχης τουριστικής ανάπτυξης, που σε πολλά σημεία «βαραίνει» το φυσικό τοπίο.
Η παραλία, που σε διαφορετικά τμήματά της ονομάζεται ακτή Αγιόκαμπου, Σωτηρίτσας ή Βελίκα, είναι στην πραγματικότητα ένα ενιαίο μέτωπο που εκτείνεται για πάνω από 14 χιλιόμετρα. Η ακρογιαλιά, στρωμένη στο μεγαλύτερο μέρος της με χρυσαφένια άμμο, φιλοξενεί πολλά beach bars, αλλά υπάρχουν και μεγάλα ελεύθερα κομμάτια όπου ακόμη και τον Αύγουστο μπορεί κανείς να βρει ήσυχες γωνιές για πραγματική ξεκούραση. Φυσικά και εδώ προϋπόθεση για να απολαύσεις τις βουτιές σου είναι να μη φυσά Βοριάς.
Πλατάνια και ακρογιάλια
Στη βόρεια άκρη της ακτής Βελίκα ένα μικρό βραχώδες ακρωτήρι σηματοδοτεί το τέλος της συνεχόμενης αμμουδιάς. Λίγο πιο βόρεια, κρυμμένη από τον δρόμο, αποκαλύπτεται η ακτή Μπούκα ή αλλιώς Βραχάκια με τιρκουάζ νερά και διάσπαρτους βράχους που ξεπροβάλλουν σε μικρή απόσταση από την ακτή. Το πρώτο τμήμα της παραλίας είναι οργανωμένο, ενώ το δεύτερο παραμένει ελεύθερο και σαφώς πιο ήσυχο. Για να φτάσετε εκεί θα χρειαστεί να κατεβείτε μερικά σκαλοπάτια· το μόνο ίσως μειονέκτημα, κυρίως τα Σαββατοκύριακα, είναι ο περιορισμένος χώρος στάθμευσης.
Συνεχίζοντας βορειότερα ξεδιπλώνονται οι ακτές της Παλιουριάς και της Κουτσουπιάς με πολλές συνεχόμενες παραλίες και φυσική σκιά από θεόρατα πλατάνια. Ξεχωρίζει το ακρογιάλι Βρύση των Κυνηγών (χρειάζεται λίγο περπάτημα από τον δρόμο), με την αίσθηση απομόνωσης και άγριας ομορφιάς, αλλά και η ακτή της Κουτσουπιάς με τη χρυσαφένια άμμο και τους ήρεμους κολπίσκους. Για φαγητό μπορείτε να σταματήσετε είτε σε κάποιο από τα υπερυψωμένα εστιατόρια της Παλιουριάς με πανοραμική θέα, είτε σε μία από τις παραθαλάσσιες ταβέρνες της Κουτσουπιάς.
Ιαματικό Κόκκινο Νερό
Η βόρεια ακτή της Κουτσουπιάς αποκαλύπτει μια όμορφη παραλία, η οποία ωστόσο έχει σε μεγάλο βαθμό καταληφθεί από διαδοχικά beach bars. Επόμενη στάση, το Κόκκινο Νερό∙ ένα μικρό παραθεριστικό χωριό κρυμμένο μέσα στο πλατανόδασος με παραλιακές ψαροταβέρνες και αρκετά συγκροτήματα ενοικιαζόμενων δωματίων και ξενοδοχείων. Το χωριό πήρε το όνομά του από το ποταμάκι που το διασχίζει με νερό πάντα δροσερό στους 17°C και ελαφρώς κοκκινωπή απόχρωση χάρη στα πλούσια μεταλλικά στοιχεία του εδάφους. Σε ένα σημείο της κοίτης έχουν διαμορφωθεί αλλεπάλληλες γούρνες, όπου οι επισκέπτες απολαμβάνουν δωρεάν ιαματικά λουτρά, πριν κατηφορίσουν στην παραλία για να κολυμπήσουν στα κρυστάλλινα νερά του Αιγαίου. Κι αν αναζητάτε ανάσες βουνού, ανηφορίστε προς την Καρίτσα, ένα χωριό που φωλιάζει στις καταπράσινες πλαγιές του Κισσάβου, ή συνεχίστε βορειότερα προς τις απέραντες παραλίες του Στομίου.
? Από το Πολυδένδρι έως το Κόκκινο Νερό απλώνονται πολλά συγκροτήματα ενοικιαζόμενων δωματίων, διαμερισμάτων αλλά και ξενοδοχεία. Αυτή την περίοδο, με λίγο ψάξιμο, μπορεί κανείς να βρει αρκετές οικονομικές επιλογές, πολλές από τις οποίες βρίσκονται μόλις λίγα βήματα από τη θάλασσα.
