Ο κυνισμός και η σοβαροφάνεια στην εποχή μας έχουν τις επιπτώσεις τους ακόμα και στις εκλογές. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ότι στις εκλογικές αναμετρήσεις περασμένων δεκαετιών, σχεδόν πάντα, συμμετείχαν και ορισμένοι διαφορετικοί υποψήφιοι.
Υποψήφιοι που όλοι, μάλλον ακόμα και οι ίδιοι, γνώριζαν ότι δεν έχουν καμιά ελπίδα να εκλεγούν αλλά παρ’ όλα αυτά επέμεναν να ζητούν την ψήφο του λαού. Κάποιοι από αυτούς το έκαναν απλώς για πλάκα, κάποιοι ήταν γραφικοί και τους συνέπαιρναν οι επευφημίες του λαού (αλλά με την επιλεκτική τους ακοή δεν έπαιρναν χαμπάρι τα χαχανητά και την καζούρα), κάποιοι άλλοι πίστευαν πραγματικά πως με τη συμμετοχή τους θα αλλάξουν τον κόσμο, κάποιοι, τέλος, είχαν απολέσει την επαφή με την πραγματικότητα και -ο χειρότερος συνδυασμός- είχαν πολύ χρήμα για σκόρπισμα.
Δυστυχώς (ή ευτυχώς;) αυτοί οι υποψήφιοι έχουν σχεδόν εκλείψει στις μέρες μας.
Βέβαια στις πρόσφατες δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, τοίχοι, κολόνες και διαδίκτυο κατακλύστηκαν από λύτες του κύβου του Ρούμπικ, από νίντζα και συγγενείς εύπορων οικογενειών, από αστυνομικούς πολιτικών και νεκροθάφτες, αλλά όλοι τους ήταν απλώς κακόγουστοι που νόμιζαν πως με μια σαχλαμαρίτσα θα συγκινήσουν τα πλήθη. Κάποιος άλλος, λιγότερο γραφικός και σίγουρα περισσότερο συνεπής στα «καθήκοντά» του, ζητούσε την ψήφο του αγγλικού λαού επί 34 ολόκληρα χρόνια. Αλλά ποτέ δεν κέρδισε! Ποτέ δεν εκλέχτηκε σε κανένα αξίωμα.
Ο Screaming Lord Sutch κατέχει το ρεκόρ των χαμένων εκλογικών αναμετρήσεων καθώς πήρε μέρος σε τουλάχιστον 40. Ως τραγουδιστής ήταν αρκετά επιτυχημένος και είχε συνεργαστεί με μουσικούς όπως οι Keith Moon, Jeff Beck, Jimmy Page, Ritchie Blackmore κ.ά., αλλά τον έτρωγε το εκλογικό σαράκι. Από το 1963 ώς το 1997 ίδρυσε διάφορα προσωποπαγή κόμματα και πρότεινε αμέτρητες ανεφάρμοστες και παράτολμες ιδέες.
Οι Αγγλοι τον συμπαθούσαν αλλά δεν τον ψήφιζαν και αυτός επέμενε σε κάθε εκλογική περιφέρεια όπου διεξάγονταν εκλογές με στόχο να γίνει μέρος του κοινοβουλίου. Τζίφος. Οπως όμως επισημαίνει ο Robin Smith που έκανε τη ζωή του κόμικς στο «Μεγάλο Βιβλίο των Σαλταρισμένων» (εκδόσεις Modern Times, 1998), οι ακραίες ιδέες του όπως «Δικαίωμα ψήφου στα 18», «Ελεύθερο ωράριο στις παμπ», «Αδειες για ιδιωτική ραδιοφωνία» είναι πια νόμοι του κράτους.
Είναι κι αυτό μια κάποια νίκη.
