Στην κριτική και τη θεωρία της τέχνης είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η χρήση της λέξης «συνομιλία» ανάμεσα στα έργα διαφορετικών καλλιτεχνών ή ακόμα και του ίδιου καλλιτέχνη. Κάποιες φορές η «συνομιλία» αυτή είναι εσκεμμένη, κάποιες άλλες γίνεται υποσυνείδητα και κάποιες δεν υπάρχει καν αλλά εντοπίζεται από τους κριτικούς και τους θεατές.

Κάποιες ελάχιστες, ωστόσο, γίνεται μπροστά στα μάτια του κοινού. Ή, τουλάχιστον, δημιουργείται για να την παρακολουθήσει το κοινό έστω κι από απόσταση.

Μια τέτοια «συνομιλία» πραγματοποίησαν οι Craig Thompson («Blankets», «Habibi» κ.ά.) και James Kochalka («American Elf», «SuperFuckers» κ.ά.) για λογαριασμό της Top Shelf στο πλαίσιο της σειράς «Conversations» το 2004. Οι δύο δημιουργοί επέλεξαν αυτοί το θέμα του «διαλόγου» τους και φιλοτέχνησαν από κοινού την ιστορία, συμμετέχοντας με σχέδια και λόγια σε κάθε καρέ, σκιτσάροντας ο καθένας τον εαυτό του. Συνθέτοντας μια συναρπαστική αφήγηση ως ένα «μάθημα» φιλοσοφίας πάνω στη φύση της τέχνης, τις πηγές έμπνευσης του καλλιτέχνη και την οντολογία των έργων.

Μια εικόνα, 301 λέξεις

«Η τέχνη είναι πηγή ισχύος. Η πραγματική ζωή μπορεί να είναι τόσο επικίνδυνη και περίπλοκη, τόσο δυσνόητη και αμείλικτη. Η τέχνη μάς παρέχει έναν τρόπο να αντιμετωπίσουμε τη ζωή, να την κατανοήσουμε και να ανακτήσουμε μερικώς τον έλεγχο απέναντι στα ολέθρια χτυπήματα της εμπειρίας» λέει ο Kochalka καθώς βυθίζεται στη θάλασσα. Ενα ψάρι που τον παρακολουθεί μονολογεί «Υποτίθεται πως είναι μια αυτοπαρωδία;». Τα ψάρια του Thompson συμπληρώνουν, την ώρα που τον τυλίγει ένα πελώριο χταπόδι: «Ναι, η τέχνη είναι ένα ένστικτο επιβίωσης. Και η αυτοπαρωδία είναι μια χρήσιμη τεχνική επιβίωσης από τη γελοιοποίηση των εαυτών μας». Και λίγο παρακάτω ο Kochalka καταλήγει: «Αν δεν μπορείς να πάρεις ένα καλλιτεχνικό ρίσκο γιατί φοβάσαι ότι θα φανείς σαν ηλίθιος, τότε είσαι κάτι περισσότερο από ηλίθιος!». Υπενθυμίζοντας σε όλους τους καλλιτέχνες ότι η τέχνη δεν είναι ένα ασφαλές καταφύγιο αλλά ένας συνεχής πειραματισμός με πειραματόζωο τον ίδιο τον δημιουργό της.