Φιλοτεχνημένο τη δεκαετία του 1980, το «V for Vendetta» των Alan Moore (σενάριο) και David Lloyd (σχέδια) παρουσιάζει μια δυστοπική Μεγάλη Βρετανία σε ένα μεταπυρηνικό περιβάλλον τρόμου και ζόφου.

Ηταν η εποχή που τα καθεστώτα της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Ρόναλντ Ρέιγκαν στις δυο πλευρές του Ατλαντικού έχτιζαν μεθοδικά μια νέα σκληρή πραγματικότητα γκρεμίζοντας ό,τι είχε απομείνει όρθιο από το κράτος πρόνοιας.

Ο Moore τοποθέτησε την ιστορία σε ένα κοντινό μέλλον -το 1997- που είναι πια παρελθόν.

Η βρετανική κυβέρνηση αποτελεί ένα υβρίδιο του απολυταρχικού οργουελιανού καθεστώτος του «1984» και του ναζιστικού κόμματος του Χίτλερ.

Μυστικές υπηρεσίες, παρακρατικοί και διεφθαρμένοι πολιτικοί ακροδεξιών και νεοφασιστικών αντιλήψεων και πρακτικών στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για αντιφρονούντες και μειονεκτούντες, ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, φυλακίζουν και δολοφονούν.

Ενας μοναχικός vigilante με τη μάσκα του Γκάι Φοκς, καθολικού Βρετανού πολιτικού ακτιβιστή και βομβιστή, που στις 5 Νοεμβρίου του 1605 επιχείρησε να ανατινάξει το κοινοβούλιο ως διαμαρτυρία ενάντια στη βασιλεία του Ιάκωβου Α’ αλλά συνελήφθη, βασανίστηκε και εκτελέστηκε, είναι διψασμένος για εκδίκηση.

Και για ένοπλη πολιτική ανατροπή. Ζωσμένος εκρηκτικά εισβάλλει στο κτίριο της τηλεόρασης και απευθύνει ένα σπαρακτικό διάγγελμα προς τον βρετανικό λαό.

Περιγράφει τη χώρα με τα πιο μελανά χρώματα, ερμηνεύει τα γεγονότα με βαθύτατα πολιτικό λεξιλόγιο και επιτίθεται σφοδρά στην εξουσία.

Για την κατάσταση κατηγορεί τις κυβερνήσεις και τους ασύδοτους φασίστες που λυμαίνονται την πατρίδα του, αυτούς που έχουν την απόλυτη εξουσία και δικαιοδοσία απέναντι στο παρόν και το μέλλον των ανθρώπων.

Αλλά πάνω απ’ όλα επιπλήττει τους απαθείς πολίτες που τον παρακολουθούν άφωνοι και ασάλευτοι από τον καναπέ.

Ρωτώντας τους σαρκαστικά και ρητορικά: «Και ποιος τους εξέλεξε αυτούς;»