Οι ΣΔΙΤ βλάπτουν σοβαρά την τσέπη των ασθενών

Επιχειρώντας να απαντήσουμε στο επιχείρημα της κυβέρνησης της Ν.Δ. ότι οι ΣΔΙΤ θα… σώσουν τη μέρα στην Υγεία, ας δούμε αν οι συμπράξεις δημόσιου-ιδιωτικού τομέα στον χώρο των νοσοκομείων, που τείνουν να καταστούν παγκόσμιο φαινόμενο, όντως αποδείχθηκαν «σωτήριες» σε χώρες που τις εφάρμοσαν.

Με τις ΣΔΙΤ στην Υγεία προκύπτουν τέσσερα ζητήματα: το κόστος, η ποιότητα, η ευελιξία και η πολυπλοκότητα, καταδεικνύει μελέτη (2006) που δημοσιεύτηκε στη μηνιαία έκδοση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για τη δημόσια υγεία (Bulletin of the World Health Organization) και διερευνά την εμπειρία χωρών όπως η Αυστραλία, η Ισπανία και η Βρετανία, με τις ΣΔΙΤ στην κατασκευή και στη λειτουργία νοσοκομείων.

«Οι νέες εγκαταστάσεις είναι γενικά ακριβότερες από ό,τι θα ήταν αν είχαν δημιουργηθεί με τις παραδοσιακές μεθόδους. Σε σύγκριση με το παραδοσιακό σύστημα, οι νέες εγκαταστάσεις είναι πιθανότερο να έχουν κατασκευαστεί στην ώρα τους και εντός του προϋπολογισμού, αλλά συχνά φαίνεται ότι αυτό επιτυγχάνεται με συμβιβασμούς σε βάρος της ποιότητας», γράφουν οι Martin McKee, Nigel Edwards του London School of Hygiene and Tropical Medicine και Rifat Atunc του Imperial College London. Οι ίδιοι κάνουν λόγο για «έργα εξαιρετικά έως και απαγορευτικά πολύπλοκα σε ορισμένες περιπτώσεις» και καταλήγουν πως «φαίνεται ότι οι ΣΔΙΤ περιπλέκουν περαιτέρω το ήδη δύσκολο έργο της κατασκευής και της λειτουργίας ενός νοσοκομείου».

«Οι ΣΔΙΤ δεν προσφέρουν καλή σχέση ποιότητας ως προς την τιμή, καθώς το κόστος τους είναι υψηλό και μάλιστα συγκριτικά υψηλότερο σε σχέση με τα προγράμματα δημόσιων επενδύσεων», επισημαίνει άλλη μελέτη του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (2008) που δημοσιεύτηκε στα Αρχεία Ελληνικής Ιατρικής. «Συνεπάγονται εκποίηση της ακίνητης περιουσίας της Βρετανικής Εθνικής Υπηρεσίας Υγείας, ενώ σχετίζονται με αδικαιολόγητες -με κλινικά κριτήρια- μειώσεις έως και 30% στις κλίνες και έως 16,7% στους προϋπολογισμούς μισθοδοσίας των νέων νοσοκομείων, με αποτέλεσμα τα τελευταία να αδυνατούν να ικανοποιήσουν τις τοπικές υγειονομικές ανάγκες», επισημαίνουν οι συγγραφείς της μελέτης Η. Κονδύλης, Λ. Αντωνοπούλου και Α. Μπένος, του τμήματος Οικονομικών Επιστημών και του Εργαστηρίου Υγιεινής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, που μέσα από μια ανασκόπηση εμπειρικών δεδομένων από τη δεκαετή εφαρμογή των ΣΔΙΤ στη Βρετανία επιχειρούν μια αποτίμηση της αποδοτικότητάς τους.

Στο πλαίσιο των ΣΔΙΤ, «η μεταβίβαση κινδύνων από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα είναι αμφίβολη, ενώ επιβαρύνονται και δεσμεύονται οι επόμενες γενεές φορολογουμένων για 30 και πλέον έτη με υπέρογκες ετήσιες πληρωμές προς τις ιδιωτικές κατασκευαστικές κοινοπραξίες», τονίζουν και καταλήγουν ότι «η προτίμηση της ιδιωτικής έναντι της δημόσιας χρηματοδότησης στην κατασκευή και λειτουργία νέων νοσοκομείων αντανακλά την ιδεολογική τοποθέτηση των κυβερνήσεων υπέρ της ελεύθερης αγοράς και των δυνατοτήτων της, ιδεολογική τοποθέτηση και προτίμηση που φαίνεται να παραβλέπει τα συνεχή εμπειρικά δεδομένα που την αντικρούουν».