Ο «Ιπποκράτης» των ιδιωτικών νοσοκομείων

Οταν κάποιος ασθενής θέλει να πληρώσει παραπάνω για δίκλινο ή μονόκλινο, αυτομάτως χρεώνεται παραπάνω και για το χειρουργείο, όπως και για όλα τα υπόλοιπα! Λες και ο γιατρός θα χειρουργήσει διαφορετικά έναν ασθενή από τρίκλινο ή θα τον χειρουργήσει σε ξεχωριστό χώρο

«Γιατρός πιάστηκε με φακελάκι γεμάτο με προσημειωμένα χαρτονομίσματα», «χειρουργός του ΕΣΥ ζήτησε 2.000 ευρώ για να χειρουργήσει ασθενή», «αθώος από το Πειθαρχικό ο γιατρός που φέρεται να ευθύνεται για το ιατρικό λάθος που στοίχισε τη ζωή ασθενούς» κ.ά.

Αυτές είναι οι στερεότυπες ειδήσεις που επαναλαμβάνονται και κηλιδώνουν ένα δημόσιο σύστημα υγείας που επιμένει να παραμένει ανοιχτό και να λειτουργεί για όλους. Παρά τους όποιους συγκυριακούς περιορισμούς ελεύθερης πρόσβασης, παρά την υποχρηματοδότηση, παρά τις μεγάλες ελλείψεις σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, παρά τις χαμηλές αμοιβές, παρά τις υποβαθμισμένες συνθήκες νοσηλείας, το ΕΣΥ επιβεβαιώνει πάντα την κοινωνική αξία του.

«Σχέδια άλωσης»

Το ΕΣΥ αποτελεί δεκαετίες τώρα μια θεμελιώδη κατάκτηση των πολιτών και παρά τα όποια αρνητικά του πολύ δύσκολα μπορεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση, η αρνητική προπαγάνδα και τα ιδιωτικά συμφέροντα να αποδομήσουν αυτή την πολύτιμη περιουσία των πολιτών.

Ευτυχώς μέχρι και σήμερα τα σχέδια «άλωσης» του ΕΣΥ παραμένουν ως επί το πλείστον στα χαρτιά, με… εμβληματική εξαίρεση την πώληση επί Σαμαρά του Νοσοκομείου «Ντυνάν» και το κλείσιμο/συρρίκνωση πέντε νοσοκομείων.

Ο καλός και σίγουρος όμως πελάτης ΕΟΠΥΥ δεν αφήνει παραπονεμένους ούτε τους ιδιωτικούς παρόχους υγείας όταν εξαιτίας (σκόπιμων ή μη) ανεπαρκειών του ΕΣΥ πολλοί ασφαλισμένοι αναγκαστικά διοχετεύονται εκεί λόγω αδυναμίας έγκυρης διάγνωσης και θεραπείας στα δημόσια νοσοκομεία.

Παραμένει ωστόσο ακατανόητο (;) το γεγονός ότι, ενώ όλα τα λάθη και οι ελλείψεις του ΕΣΥ γίνονται πρωτοσέλιδα, σπάνια συμβαίνει το ίδιο για τις πολυδιαφημιζόμενες γνωστές αλυσίδες ιδιωτικών νοσοκομείων που λειτουργούν επί της ουσίας σχεδόν -αν όχι απόλυτα- ανεξέλεγκτα.

Ιδιωτικές κλινικές αλλά ακόμα και μεμονωμένοι «σούπερ» γιατροί αποκτούν μέσα από διαφημιστικές εκστρατείες τόση φήμη, που δύσκολα κάποιος αποφασίζει να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στον τρόπο λειτουργίας τους και κυρίως στο πώς αντιμετωπίζουν τον ασθενή-πελάτη.

Ποιος κρίνει, για παράδειγμα, και ποιος ελέγχει τις υπερβολικές χρεώσεις τους; Ποιος κρίνει και ποιος ελέγχει τις υπηρεσίες που προσφέρουν; Τα ιατρικά τους λάθη; Τις πληρωμές χιλιάδων ευρώ σε γιατρούς χωρίς αποδείξεις; Τις συνθήκες νοσηλείας και εξυπηρέτησης των ασθενών; Ολα δηλαδή εκείνα που σε έναν βαθμό έστω και τυπικά ελέγχονται στα δημόσια νοσοκομεία.

Τα κρίσιμα

Κι όμως, σε μία από τις γνωστές αλυσίδες ιδιωτικών νοσοκομείων αρκούν λίγες ημέρες νοσηλείας και μερικές κουβέντες στην αίθουσα υποδοχής ώστε να διαπιστώσει ένας απλός συγγενής/συνοδός κάμποσα περιστατικά που αποτελούν κομμάτι της… καθημερινότητας και των ακριβών αυτών «παρόχων» υγείας.

Επιχειρήσεις που διαθέτουν μεν εξαίρετους γιατρούς, πλην όμως πολύ γρήγορα οι περισσότεροι από αυτούς συμπαρασύρονται από την καθιερωμένη πρακτική του μέγιστου δυνατού κέρδους. «Δυσεύρετοι» γιατροί και ειδικά πολύφερνοι χειρουργοί που παραμένουν άφαντοι, καταναλώνοντας άπειρες εργατοώρες ανάμεσα στις κλινικές και στα ιατρεία τους, με αποτέλεσμα ο ασθενής που νοσηλεύεται να γνωρίζει τις περισσότερες φορές μόνο το πρόσωπο των ευγενικών βοηθών τους.

Κι αν αυτό συμβαίνει με τους δεκάδες ασθενείς ενός δημόσιου νοσοκομείου, με αποτέλεσμα ένας χειρουργός ή ένας κορυφαίος καθηγητής να αφιερώνει τρία λεπτά μόνο ανά ασθενή στην καθιερωμένη επίσκεψη στους θαλάμους, ο καλοπληρωμένος από τον ασθενή γιατρός του ιδιωτικού δεν διαθέτει τις περισσότερες φορές ούτε ένα λεπτό μετά το πρώτο αρχικό ραντεβού με τον ασθενή του.

Υπάρχουν φυσικά κι εδώ οι εξαιρέσεις. Γιατροί που με το «καλημέρα» δίνουν στον ασθενή την προσοχή και το αίσθημα ασφάλειας που χρειάζεται. Γιατροί που, άσχετα με το πόσο αμείβονται, έχουν προτεραιότητα την υγεία του πελάτη τους και τον σεβασμό στους φόβους και στις ανησυχίες του.

Απλώς, το σύστημα του μέγιστου δυνατού οικονομικού οφέλους της κάθε ιδιωτικής επιχείρησης παρασύρει εύκολα τους ανθρώπους που το υπηρετούν και συχνά ο όρκος του Ιπποκράτη θαμπώνεται από τα ευρώ.

Μικρές ιστορίες μιας ημέρας στο σαλόνι υποδοχής

● Ασθενής που χειρουργήθηκε στο γόνατο πληρώνοντας 5.000 ευρώ, από τα οποία τα μισά δόθηκαν χωρίς απόδειξη, χρειάστηκε ύστερα από έξι μήνες αβάσταχτου πόνου να χειρουργηθεί ξανά και ξανά λόγω επιβεβαιωμένου (και από τον ίδιο τον γιατρό) ιατρικού λάθους. Τελικά, μόνο η τελευταία -τρίτη κατά σειρά- εγχείρηση (όχι οι ημέρες νοσηλείας) δεν χρεώθηκε.

● Ασθενής με προχωρημένο όγκο προστάτη υποβλήθηκε σε ρομποτική και όχι σε ανοιχτή χειρουργική επέμβαση, χωρίς προηγουμένως να του δοθεί η κατάλληλη ορμονική θεραπεία συρρίκνωσης του όγκου, με αποτέλεσμα να υπάρξει διάχυση καρκινικών κυττάρων στους λεμφαδένες.

● Ασθενής χειρουργημένος ένιωσε ζαλάδα κάνοντας τα πρώτα του βήματα και δυστυχώς δεν κατέστη δυνατό να τον στηρίξουν εγκαίρως, με αποτέλεσμα να πέσει κάτω και να χρειαστεί νέα επέμβαση.

● Ασθενής ηλικιωμένος με ανεύρυσμα στην κοιλιά περίμενε ακριβώς 12 ώρες μέσα στο νοσοκομείο χωρίς να του γίνει καμία εξέταση, ενώ την ώρα του χειρουργείου, τη στιγμή που ο άνθρωπος πέθαινε, του τοποθετήθηκε στεντ στην καρδιά. Ο ασθενής έσβησε λίγες ώρες αργότερα, ενώ χρεώθηκαν στην οικογένεια πάνω από 13.000 ευρώ.