Παρέμβαση στα γραφεία της «Εφημερίδας των Συντακτών» πραγματοποίησαν μέλη της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες.
Η παρέμβαση σχετίζεται με την υπόθεση των Αμπελοκήπων και της πολυκατοικίας της οδού Αρκαδίας.
Αναλυτικά
Παρεμβαίνουμε στην Εφημερίδα των Συντακτών ώστε να δημοσιοποιήσουμε τα παρακάτω κείμενα. Η παρέμβαση αυτή είναι σε συνέχεια της παρουσίας μας και του μοιράσματος των κειμένων αυτών στην περιοχή των Αμπελοκήπων και στην οδό Αρκαδίας για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους κατοίκους της πολυκατοικίας.
Ταυτόχρονα βρεθήκαμε στο σημείο που έχασε τη ζωή του ο σύντροφός μας Κυριάκος Ξυμητήρης.
ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΑΡΚΑΔΙΑΣ
Στις 31/10/24 εγώ και ο σύντροφός μου Κυριάκος Ξυμητήρης βρεθήκαμε στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας 4-8. Κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλικών έλαβε χώρα έκρηξη που στέρησε τη ζωή του 36χρονου συντρόφου μου, προκάλεσε το δικό μου βαρύτατο τραυματισμό και επέφερε φθορές στην πολυκατοικία. Έκτοτε βρίσκομαι κρατούμενη στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού σε άθλιες συνθήκες έχοντας να αντιμετωπίσω την απώλεια του πιο κοντινού μου ανθρώπου, τον δικό μου τραυματισμό και ένα βαρύτατο κατηγορητήριο.
Η έκρηξη αυτή προφανώς και δεν αποτελούσε μέρος κάποιου σχεδίου, ούτε συνέβη λόγω επιπολαιότητας. Η τραγική αυτή εξέλιξη ήταν συνέπεια ελαττωματικού υλικού κάτι που δυστυχώς δεν μπορούσε να προβλεφθεί.
Ο αναρχικός πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκουμε και οι δύο παλεύει για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοοργάνωσης. Για έναν κόσμο όπου η μηνιαία επιβίωση δεν προκαλεί άγχος, οι ανθρώπινες σχέσεις δεν βασίζονται στον ανταγωνισμό και η αξιοπρεπής ζωή δεν είναι θέμα τύχης. Και όταν επιλέγει να επιτεθεί σε αυτούς που επιβάλλουν τη φτώχεια, τον αποκλεισμό, την ανασφάλεια με τέτοιου είδους μέσα λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα (θέτοντας πολλές φορές σε κίνδυνο τα ίδια τα δρώντα υποκείμενα) έτσι ώστε να εξασφαλιστεί η ασφάλεια άσχετων ανθρώπων.
Πέραν όμως της διασφάλισης της σωματικής ακεραιότητας των ανθρώπων, ο πολιτικός μας χώρος στοχοποιεί όσους μας καταπιέζουν και μας εκμεταλλεύονται. Βάζει στο στόχαστρο τους ισχυρούς αυτού του κόσμου. Αυτούς που τρώνε με χρυσά κουτάλια όταν εμείς αρκούμαστε στα απολύτως απαραίτητα, αυτούς που ζουν από τα ενοίκια όταν εμείς παρακαλάμε να μην γίνει και άλλη αύξηση, αυτούς που καρπώνονται κέρδος ενώ εμείς δουλεύουμε 12ωρα. Αυτούς που σκορπάνε τον θάνατο μέσω των πολέμων, την εξαθλίωση μέσω της ακρίβειας, τον φόβο μέσω του ρατσισμού, την εξόντωση μέσω της πολύωρης και ανασφάλιστης εργασίας. Αυτούς που επιβάλλουν την αβεβαιότητα, την ανασφάλεια, τον κίνδυνο ακόμα και όταν απλά παίρνεις το νυχτερινό τρένο για Θεσσαλονίκη ή προσπαθείς να περάσεις τα σύνορα για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
Αγωνιζόμαστε για να μην μένουν όλα αυτά αναπάντητα. Για να κερδίσουμε πίσω το δικαίωμα στη ζωή. Για να μπει ένα φρένο στην αδικία, την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τη συγκάλυψη. Μέσα σε αυτόν τον αγώνα ρισκάρουμε πολλά, στοχοποιούμαστε, εισπράττουμε βία και καταστολή, διακινδυνεύουμε την ασφάλεια, την ελευθερία μας και μερικές φορές ακόμη και τη ζωή μας. Όχι επειδή αδιαφορούμε για αυτή, αλλά διότι ενδιαφερόμαστε για τη ζωή του αγώνα μας και τότε νοιώθουμε υπεύθυνοι για πολύ κόσμο. Έτσι, θέτουμε συνειδητά την κοινωνική αλληλεγγύη ως προτεραιότητα.
Αυτή τη στάση ζωής είχε υιοθετήσει και ο σύντροφός μου, γι αυτό και αποφάσισε να αγωνιστεί με όλα τα μέσα. Και αν ήταν ακόμη εδώ, πρώτος θα προσπαθούσε να βοηθήσει τους κατοίκους της πολυκατοικίας, όχι γιατί θα μετάνιωνε για τα μέσα με τα οποία επέλεξε να αγωνιστεί, αλλά γιατί γι αυτόν, όπως και για όλες εμάς, η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια είναι ένα βαθιά ανθρώπινο συναίσθημα, μια κινητήριος δύναμη που μας παρακινεί σε δράση.
«Δεν είμαστε τρομοκράτες, ούτε κακοποιοί. Είναι ακριβώς λόγω της αγάπης μας για τη ζωή, επειδή χαιρόμαστε στο ανθρώπινο πνεύμα, που γίναμε μαχητές της ελευθερίας ενάντια σε αυτό το ρατσιστικό και θανάσιμο ιμπεριαλιστικό σύστημα».
Μαριάννα Μανουρά,
Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού
Τοποθέτηση για την έκρηξη στην οδό Αρκαδίας
Πέρασε ένας και πλέον χρόνος από την έκρηξη στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας, μια έκρηξη που έμελλε να αλλάξει τις ζωές δεκάδων ανθρώπων για πάντα. Κάτοικοι της πολυκατοικίας λίγα λεπτά μετά την έκρηξη πηγαίνουν στο διαμέρισμα για να δουν τι έχει συμβεί. Εκεί θα βρουν τη βαρύτατα τραυματισμένη συντρόφισσά Μαριάννα Μανουρά, αλλά και το νεκρό σύντροφό Κυριάκο Ξυμητήρη. Λίγες ώρες μετά το κτίριο σφραγίζεται για έλεγχο από την αντιτρομοκρατική ενώ δεκάδες ΜΜΕ τρέχουν να βγάλουν την είδηση και να διαχύσουν ένα κλίμα τρομοκρατίας. Μέσα σε λίγα 24ωρα, η πολυκατοικία κρίνεται μη κατοικήσιμη.
Από πλευράς μας ως συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους, διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους με την έκρηξη της 31 Οκτώβρη. Ο αγώνας μας επιδιώκει τη σύνδεση με τα κομμάτια εκείνα που πλήττονται από τη λεηλασία που απλώνει κράτος και καπιταλισμός. Σε κάθε γειτονιά, κάθε σπίτι, όπου βρίσκονται άνθρωποι της τάξης μας, προωθούμε τους αδιαμεσολαβητους αγώνες, προωθούμε το να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, μέχρι όλα να είναι ελεύθερα, μέχρι το γκρέμισμα κάθε κελιού, μέχρι να χτίσουμε έναν κόσμο που θα μας χωρά όλα. Την ίδια στιγμή που η ακρίβεια ολοένα και μεγαλώνει, οι ώρες εργασίας αυξάνονται, κόσμος πετιέται στον δρόμο από τις εξώσεις, βασικές κατακτήσεις, όπως η δημόσια υγεία συνεχώς χτυπιούνται για τα συμφέροντα των αφεντικών, το κράτος επιχειρεί να παρουσιάσει τα συντρόφια μας ως αντικοινωνικά στοιχεία που προσπαθούν να χαλάσουν την καλογυαλισμένη δημοκρατία της χώρας. Αυτής που το ένα σκάνδαλο ξεπήδα μετά το άλλο (βλ ΟΠΕΚΕΠΕ), αυτής που εκατοντάδες εργάτες δολοφονούνται στα κάτεργα, χιλιάδες μετανάστριες πεθαίνουν στα σύνορα, ενώ δεκάδες ζουν στα όρια της φτώχειας. Όλες αυτές είναι οι άνθρωποι που συνειδητά πετιούνται στο περιθώριο, εκμεταλλεύονται, καταπιέζονται, δολοφονούνται.
Στο διαμέρισμα επιχειρήθηκε ο καθημερινός αγώνας ενάντια σε κάθε καταπίεση και εξουσία να πάρει σάρκα και οστά, μέσα και από την ένοπλη πάλη. Επιχειρήθηκε να εδαφικοποιηθεί το όνειρο ότι ένας κόσμος αλληλεγγύης, ισότητας, αλληλοβοήθειας μπορεί να υπάρξει. Όσο και αν μας κλέβουν τη ζωή, όσο και αν απλώνουν πολέμους ανά την υφήλιο, όσο και αν τρομοκρατούν από τις ειδήσεις στα ΜΜΕ, όση υπεροπλία και αν έχουν, το δίκιο του αγώνα η δίψα για ζωή θα τους νικήσει. H ίδια αυτή η ελπίδα που έζησε μέσα στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας είναι αυτή που ακολούθησε τα συντρόφια Κυριάκο και Μαριάννα σε κάθε τους επιλογή ως την 31 Οκτώβρη και συνεχίζει να ακολουθεί τη συντρόφισσα Μαριάννα στους καθημερινούς αγώνες που δίνει ούσα έγκλειστη στα κελιά της δημοκρατίας. Η δίψα για ζωή είναι αυτή που τροφοδότησε τους καθημερινούς αγώνες που δόθηκαν από τα συντρόφια για την καλυτέρευση αυτού του κόσμου, από τους αγώνες για την υπεράσπιση της γειτονιάς των εξαρχείων ενάντια στον εξευγενισμό και τη καταστολή, τους αγώνες για τα έγκλειστα συντρόφια που καταφέρνουν μέσω της αλληλεγγύης να προσπεράσουν τα σίδερα των φυλακών και να συνδέσουν τους κοινούς αγώνες για ζωή μέσα και έξω από τις φυλακές και αμέτρητες άλλες καθημερινές μάχες και επιλογές οι οποίες μας δείχνουν πως αυτοί και αυτές που το κράτος ονομάζει τρομοκράτες είναι αυτοί και αυτές που ζούνε καθημερινά ανάμεσά μας, που αγωνίζονται μαζί μας ενάντια σε κάθε προσπάθεια υποβάθμισης των ζωών μας και τελικώς είναι αυτοί που βρίσκονται στο πλευρό των καταπιεσμένων αυτού του κόσμου.
Σε αντίθεση, όμως, με το κράτος και τους ιδεολογικούς του μηχανισμούς, η αναρχική αντίληψη στέκεται απέναντι και πράττει συνειδητά ενάντια στη λογική των παράπλευρων απωλειών, η οποία τώρα παρελαύνει σαν πειστήριο ενοχής απέναντι σε μέσα και επιλογές αγώνα, τα οποία οι σύντροφοί πλήρωσαν με τον σκληρότερο τρόπο. Οι επιθετικές δράσεις των αναρχικών είναι στοχευμένες βάζοντας σε προτεραιότητα την ασφάλεια όσων ανθρώπων ενδέχεται να περάσουν από το σημείο. Έτσι, δεν θα μπορούσε ποτέ να αποτελεί σκοπό των συντρόφων η έκρηξη εντός του διαμερίσματος και η ταλαιπωρία τόσων ανθρώπων, όσο και αν προσπαθεί ο κρατικός μηχανισμός να τους φορτώσει την ταμπέλα του «δημοσίου κινδύνου».
Η έκρηξη, που είχε ως συνέπεια τον θάνατο του συντρόφου μας, αλλά και την απομάκρυνση από το κτίριο όσων ζούσαν στην πολυκατοικία της οδού Αρκαδίας, εργαλειοποιείται πολιτικά από το πρώτο δευτερόλεπτο, ενώ -σ’ ένα κρεσέντο υποκρισίας- οι φθορές του κτιρίου της πολυκατοικίας ανατίθενται για επιδιόρθωση στην ΤΕΡΝΑ, τη γνωστή εταιρία – συνεργάτη του κράτους με απευθείας αναθέσεις δημοσίου, η οποία έχει συμπράξει συνεργασία με το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ και εμπλέκεται στο σκάνδαλο με τα κούφια φράγματα στον Βόλο, στην οικοδόμηση των νέων φυλακών τύπου Γ’, στο μπάζωμα του χώρου του εγκλήματος των Τεμπών και τη λεηλασία ολόκληρων περιοχών στο όνομα της «πράσινης ανάπτυξης». Πολλούς μήνες μετά το κράτος ανακοινώνει αποζημιώσεις στους ενοίκους, προσπαθώντας να δείξει ένα προσωπείο μέριμνας, μέριμνας που δεν χάρισε στους πλημμυροπαθείς στη Θεσσαλία, στο Μάτι και άλλες αντίστοιχες περιοχές που κάηκαν από τις φωτιές, τους σεισμοπαθείς στην Κρήτη και αλλού. Στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνοντας ένα επικοινωνιακό τρικ που στόχευε από τη μια να τροφοδοτήσει το κλίμα τρομοκρατίας και από την άλλη να αποπροσανατολίσει την κουβέντα από τη δολοφονία στα Τέμπη.
Ο σύντροφος Κυριάκος Ξυμητήρης είχε κάνει επιλογές αγώνα που εμπεριέχουν τεράστια δέσμευση, συνέπεια και κόστος. Η ένοπλη πάλη, το ανταρτικό πόλης εμπεριέχει αυτό το κόστος, το ρίσκο ακόμα και για την ίδια σου τη ζωή. Όσο και να πιστεύεις ότι ελέγχεις όλους τους παράγοντες, ότι τους έχεις μετρήσει σωστά, υπάρχει αυτός ο απρόβλεπτος παράγοντας που δεν μπορεί να υπολογιστεί. Είναι δεκάδες οι ιστορίες ανθρώπων ανά τον κόσμο που έχασαν με έναν τόσο σκληρό τρόπο την ζωή τους.
Άνθρωποι που είναι δοσμένοι στην επαναστατική υπόθεση, πεθαίνουν από τα ίδια τα μέσα που επέλεξαν για να επιτεθούν στους δυνάστες τους. Η ιστορία πολλές φορές αποδεικνύεται σκληρή για όσους διάλεξαν τον δρόμο του αντάρτικου. Κανένας δεν πήρε επιπόλαια ή ανεύθυνα την επιλογή να βάλει σε ρίσκο τη ζωή του και την ελευθερία του. Αυτή η επιλογή προέκυψε μέσα από το βίωμα τους στην ζωή, μέσα από την κοινωνική αδικία, την επιβολή της κυριαρχίας και την καταστολή της εξουσίας. Μιας εξουσίας που λεηλατεί τις ζωές όλων μας χωρίς να υπολογίζει κανένα κόστος με μόνο γνώμονα το κέρδος και την παντοδυναμία. Όλοι αυτοί και αυτές που έχασαν την ζωή τους από μια πρόωρη έκρηξη μιας προπαρασκευαστικής ενέργειας ή στην ίδια τη δράση είχαν έναν κοινό σκοπό, την απελευθέρωση. Ο αντάρτης/ Η αντάρτισσα είναι σάρκα από τη σάρκα της κοινωνίας, κομμάτι της που αφουγκράζεται και βιώνει τις καταπιέσεις της, που αγωνίζεται ενάντια στην παντοδυναμία των κρατών και του κεφαλαίου που παλεύει με όλα τα μέσα για την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος.
Σε αυτό τον δρόμο κάποιες φορές το τίμημα που καλούμαστε να πληρώσουμε είναι βαρύ, συντρόφια πέφτουν στη μάχη, συντρόφια μας βρίσκονται έγκλειστα στα κελιά.
Γι’αυτό δεν ξεχνάμε τα συντρόφια μας που διώκονται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων και βρίσκονται ένα και πλέον χρόνο προφυλακισμένα. Ο δρόμος προς τη λευτεριά είναι πάντα ανοικτός όσο δύσβατος και αν φαντάζει. Αρκεί να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, αρκεί να πιστέψουμε ότι θα τα καταφέρουμε. Ο ένας δίπλα στην άλλη.
Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες
