Φορούν το γιλέκο «Press» και θεωρούνται «μελλοθάνατοι»

«Το ρεπορτάζ της αντοχής νικάει τον αποκλεισμό»: με αυτό το μήνυμα πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναγνωριστική εκδήλωση του Journalists Network for Palestine – Greece το απόγευμα της Δευτέρας στο Λόφος art project στην Κυψέλη.

Στους τοίχους υπήρχαν έργα τέχνης από καλλιτέχνες της Γάζας, με την εκδήλωση να πραγματοποιείται στο πλαίσιο της Anti Biennale. Εκεί δόθηκε η ευκαιρία σε Παλαιστίνιους που ζουν στη Λωρίδα, εργάζονται και διακινδυνεύουν τη ζωή τους καθημερινά μέσα στις συνθήκες της πιο μεγάλης βαρβαρότητας να κρατήσουν ζωντανό τον χαρακτήρα της πατρίδας τους, να μην πάψουν να μιλούν για τη Γάζα.

Η προσπάθεια να στηθεί ένα δίκτυο δημοσιογράφων ξεκίνησε με έναν στόχο: να μιλήσουν και να πουν αυτά που τόσα χρόνια μένουν στην αφάνεια. Αυτά που δεν λέγονται από τα δυτικά ΜΜΕ, μαζί και τα ελληνικά. «Γι’ αυτό δημιουργήσαμε αυτή την πρωτοβουλία δημοσιογράφων που δεν σιωπούν μπροστά σε ό,τι ζούμε δύο χρόνια γενοκτονίας. Από τη διαπλοκή της ελληνικής κυβέρνησης με το Ισραήλ μέχρι το γεγονός ότι συνάδελφοί μας στη Γάζα στοχοποιούνται και δολοφονούνται μαζικά» είπε ο Ηλίας Σκυλλάκος.

Η χθεσινή εκδήλωση ήταν αφιερωμένη στους δημοσιογράφους της Γάζας. Στους ανθρώπους που φορούν το γιλέκο «Press» ξέροντας ότι γίνονται στόχος από τον γενοκτονικό στρατό του Ισραήλ. Σε αυτούς που μέσα στο χάος προσπαθούν να μεταδώσουν την αλήθεια για να κρατήσουν τη Γάζα ζωντανή, ενώ οι ίδιοι θεωρούνται αυτομάτως «μελλοθάνατοι». Γιατί κάθε Παλαιστίνιος δημοσιογράφος, ρεπόρτερ, φωτογράφος που σκοτώνεται από το Ισραήλ είναι τουλάχιστον ένα ρεπορτάζ, μία φωτογραφία, ένα βίντεο των εγκλημάτων τους που δεν θα δει ποτέ το φως της δημοσιότητας.

«Τιμή μου»

Το πάνελ δεν είχε άλλους ομιλητές πέρα από ένα 22χρονο παιδί που βρέθηκε από την πρώτη στιγμή στη φωτιά της γενοκτονίας. Ο Αμπουμπακέρ Αμπεντ, Παλαιστίνιος δημοσιογράφος από τον προσφυγικό καταυλισμό Ντέιρ ελ Μπάλαχ στη Γάζα (βλ. συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.» 18/10). Τα μάτια του Αμπεντ έγιναν η κάμερά του, μέσα από την οποία κατέγραφε αυτά που είδε στη γη του. Αλλοτε με επαγγελματική συνέπεια, άλλοτε με τρόμο, με συγκίνηση, πάντα ανθρώπινα, πάντα με το φως της αλήθειας να τον καθοδηγεί.

«Είναι τιμή μου που είμαι εδώ», είπε ξεκινώντας. «Αγαπώ όλα όσα βλέπω εδώ. Το ελαιόλαδο, τους ανθρώπους και το γκρίζο της Αττικής που μου θυμίζουν τη Γάζα. Νιώθω ότι είμαι σπίτι μου» πρόσθεσε με τον ενθουσιασμό ενός 22χρονου παιδιού. Γρήγορα όμως επανήλθε στην πραγματικότητα της βαρβαρότητας, περιγράφοντας εικόνες που για κάποιους μοιάζουν με σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως τα βίωσε όλα. Εχασε μέλη της οικογένειάς του που αργότερα έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο να αναγνωρίσει τα πτώματά τους, είδε στρατιώτες του IDF να σκοτώνουν «αδέρφια» του στη Γάζα, μικρά παιδιά.

«Θέλω να πω πως ο χρόνος που είχαμε ως δημοσιογράφοι να κλάψουμε τους δικούς μας ήταν ελάχιστος. Λίγα λεπτά μόνο αποχαιρετισμού και μετά ρεπορτάζ» σημείωσε.

Παράλληλα κατήγγειλε το γεγονός πως οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις δεν έκαναν και δεν θα κάνουν τίποτα για να βοηθήσουν τον παλαιστινιακό λαό. «Ούτε η ελληνική, που είναι ακόμα μία συνένοχη κυβέρνηση» τόνισε. «Πρέπει να απομονώσουμε τους δολοφόνους του Ισραήλ. Είναι υποχρέωσή μας γιατί είναι αδιανόητο να δίνεται καταφύγιο σε εγκληματίες πολέμου. Δεν έχουν καμία θέση εδώ, ούτε ανάμεσα στον ευγενή ελληνικό λαό, ούτε πουθενά στη Γη, παρά μόνο στη φυλακή» συμπλήρωσε, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση Μητσοτάκη που χρηματοδοτεί τη γενοκτονία στη Γάζα και βοηθά τους εγκληματίες του Νετανιάχου.

Ο Αμπουμπακέρ Αμπεντ έδωσε ένα σαφές μήνυμα: «Η Ιστορία δεν θα ξεχάσει όσους εμπλέκονται στη σφαγή μας, δεν θα τους συγχωρέσει. Κι εμείς θα είμαστε εδώ για να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Δεν ξέρω πότε, αλλά ξέρω από ποιους. Η δικαιοσύνη θα αποδοθεί από εμάς» κατέληξε καταχειροκροτούμενος.