Αντί για γιορτή της Θεσσαλονίκης, κάθε χρόνο η Διεθνής Εκθεση μετατρέπεται σε μια πόλη υπό αστυνομικό κλοιό. Φέτος που το μετρό λειτουργεί για πρώτη χρονιά, οι κυβερνητικοί εγκέφαλοι αποφάσισαν να το κλείσουν κι αυτό από τον Ευκλείδη ώς τη Βενιζέλου για… λόγους ασφαλείας! Το μετρό, το πρώτο που θα μπορούσε να απελευθερώσει τις μετακινήσεις, χρησιμοποιείται στην πραγματικότητα για να περιορίσει τον κόσμο και να ελέγξει την παρουσία του στην καρδιά της πόλης.
Εν τω μεταξύ, η αστυνομία καταλαμβάνει κάθε στενό και γωνιά με τρεις χιλιάδες άνδρες, ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, Ασφάλεια, drones και αύρες εκτόξευσης νερού, ενώ οι δρόμοι μετατρέπονται σε θωρακισμένους διαδρόμους. Το Σάββατο των εγκαινίων δεν θυμίζει πλέον μια γιορτή αλλά μια στυγνή άσκηση κυβερνητικής εξουσίας. Ολόκληρο το κέντρο μετατρέπεται σε φρούριο: κλειστοί δρόμοι, απαγορεύσεις στάθμευσης, συνεχής αστυνομική επιτήρηση σε κάθε γωνιά. Η Τροχαία δεν ρυθμίζει πια την κίνηση, τη διαχειρίζεται, μετατρέποντας τη μετακίνηση σε εμπόδιο και τον δημόσιο χώρο σε προέκταση των φραγμών της ΕΛ.ΑΣ.
Από την άλλη, η κοινωνία ασφυκτιά και διεκδικεί. Το επίκεντρο της φωνής του απλού κόσμου βρίσκεται στις διαδηλώσεις. Η ΑΔΕΔΥ, η ΓΣΕΕ και το Εργατικό Κέντρο την ημέρα των εγκαινίων συγκεντρώνονται στο Αγαλμα Βενιζέλου στις 18.00, διεκδικώντας αυξήσεις μισθών και μέτρα κατά της ακρίβειας. Μισή ώρα νωρίτερα το ΠΑΜΕ στη ΧΑΝΘ αναδεικνύει τις ανάγκες των εργαζομένων, ενώ φοιτητικοί σύλλογοι και αριστερές συλλογικότητες συγκεντρώνονται στην Καμάρα. Στην πλατεία Αγίας Σοφίας οργανώνεται «ταξική συγκέντρωση» και ανεξάρτητες πορείες. Τέσσερα σημεία αντιπαράθεσης ενωμένα σε ένα ανθρώπινο ποτάμι προς τη ΔΕΘ, όπου ο πρωθυπουργός θα μιλάει για την ανάπτυξη χωρίς να βλέπει τη φτώχεια των ανθρώπων και τα κέρδη των επιχειρήσεων, δίχως να ακούει την κοινωνία, περιστοιχισμένος από καλοκουρδισμένους υπουργούς και καλοντυμένους κλακαδόρους των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που κομίζει…
Η Θεσσαλονίκη το Σάββατο δεν γιορτάζει, διαμαρτύρεται. Το μετρό δεν εξυπηρετεί, κλείνει. Οι δρόμοι δεν είναι ανοιχτοί, αστυνομεύονται, αλλά οι φωνές δεν συγκρατούνται πίσω από κάγκελα και φράχτες. Η φετινή εικόνα της ΔΕΘ είναι σαφής: η ελευθερία κινείται με άδειες, η πόλη ζει με διαταγές και η ίδια η έκθεση γίνεται αφορμή για έλεγχο αντί για γιορτή.
