Υπάρχουν κάποιες στιγμές που κάνουν τον χρόνο να σταματάει. Εκείνα τα δευτερόλεπτα κοιτάζεις δεξιά και αριστερά και καταγράφεις εικόνες στο μυαλό σου που θα μείνουν χαραγμένες για καιρό. Οταν φτάσαμε στη Βλυχάδα την Τετάρτη, η κατάσταση έμοιαζε οριακή. Στα βλέμματα των κατοίκων καθρεφτιζόταν ένα μαύρο χρώμα το οποίο προερχόταν τόσο από τον φόβο για τα σπίτια τους όσο και από την αγανάκτηση για την έλλειψη βοήθειας. Οι αστυνομικοί ήταν περισσότεροι από τους πυροσβέστες. Ευτυχώς, όμως, ήταν λιγότεροι από τους εθελοντές και τους ανθρώπους που ρίχτηκαν στη φωτιά, κυριολεκτικά, για να σώσουν τους κόπους μια ζωής των συνανθρώπων τους.
«Ο Θεός να τους έχει καλά, αυτούς τους ανθρώπους και τους πυροσβέστες», μας λέει η κυρία Δήμητρα, μια ηλικιωμένη γυναίκα που ακόμα και σε στιγμές κρίσεις δεν έχανε την ευγένειά της. «Εκκενώσαμε το σπίτι, βγάλαμε έξω τα ζωάκια μας και περιμένουμε», μας μεταφέρει, με το βλέμμα της να χάνεται στο βάθος, στη φωτιά.
Λίγο πιο δίπλα, ένα νεαρό παιδί με ποδοσφαιρική φανέλα κράταγε ένα κλαδάκι και περίμενε σε θέση ετοιμότητας. Με τα εναέρια μέσα να απουσιάζουν και τη φωτιά να κατεβαίνει, κάθε βοήθεια ήταν σημαντική, ακόμα και με αδόκιμους τρόπους. Ενας άντρας μοίραζε νερά και μάσκες και συνιστούσε ψυχραιμία στους ανθρώπους που πριν από λίγο καιρό έβλεπαν στην τηλεόραση κάποιους άλλους ανθρώπους, σαν κι αυτούς, να χάνουν τα σπίτια τους και το βιος τους. «Στο ίδιο έργο θεατές», αυτή η πολυφορεμένη ατάκα των ημερών, που για κάποιο λόγο μοιάζει «κλισέ». Στις μεγαλύτερες στιγμές κρίσης, όλοι μοιάζουμε λίγο πολύ.
Μια γυναίκα κατηφόριζε προς τα κάτω με δύο χελώνες στα χέρια, υπενθυμίζοντάς μας ότι στο πύρινο μέτωπο όλες οι ζωές πρέπει να σωθούν. Την ίδια ώρα που δεκάδες ζώα χάθηκαν στις φλόγες, κάποιοι άλλοι έλεγαν ότι «τουλάχιστον δεν υπήρχαν ανθρώπινες απώλειες» και κάποιοι άλλοι έμπαιναν στη φωτιά για να σώσουν.
Οταν οι φλόγες άρχισαν να πλησιάζουν, μια οικογένεια αρνιόταν πεισματικά να αφήσει το σπίτι της. Ως εξωτερικοί παρατηρητές, είναι εύκολο να κρίνουμε το «παράλογο» του να αφήνεις τον εαυτό σου να εκτεθεί σε κίνδυνο από το να εκκενώσεις τον χώρο. Για αυτούς τους ανθρώπους, όμως, δεν υπάρχει λογική εκείνη την ώρα. Με τα πολλά, βγήκαν στον δρόμο και περίμεναν τη μοίρα τους.
Η υπερπροσπάθεια των πυροσβεστών και των εθελοντών κόντρα στις φλόγες έσωσε τα σπίτια, με τον αγώνα να συνεχίζεται και αυτή τη στιγμή. Για τα Μέσα μάλλον έχει σβήσει η «φωτιά» του ενδιαφέροντός τους, μια και τις τελευταίες δύο μέρες γίνονται ελάχιστες αναφορές. Ο εφιάλτης, όμως, καλά κρατεί και οι άνθρωποι ζουν με το όνειρο να μπορούν να βρεθούν ξανά στα σπίτια τους, ασφαλείς. Το αν μοιάζει μακρινό, θα φανεί τις επόμενες μέρες. Το αν μοιάζει εφικτό, καθορίζεται εν πολλοίς και από τη συγκινητική υπερπροσπάθεια των ανθρώπων που είτε φοράνε στολές είτε όχι, είναι πρόθυμοι να σώσουν ό,τι μπορούν.
Για ακόμη ένα καλοκαίρι, η χώρα καίγεται και οι άνθρωποι που τον χειμώνα του 2021 πνίγονταν στα χημικά και στις αύρες είναι πάλι εκεί για να την σβήσουν. Οπως κάθε φορά. «Ηρωες στις φωτιές, ξεχασμένοι τον χειμώνα».
