Τα αγόρια στο ντους και ο ηθικός πανικός

Πώς ένα παιδικό-εφηβικό παιχνίδι ξεσήκωσε «θεούς και δαίμονες» και έφερε ένα κύμα ηθικού πανικού στην ελληνική κοινωνία;

Αυτό προσπάθησε να αναλύσει την Τρίτη η εκδήλωση του «Σημείου για τη μελέτη και την αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς» και της «Συμμαχίας των Φύλων», διαπιστώνοντας ότι πίσω από την ανάδυση των υπερσυντηρητικών αντανακλαστικών ενάντια στο «Αγόρια στο ντους» του Σουηδού Κρίστιαν Ζέτεμπεργκ δεν κρύβεται ακριβώς ένα «αθώο» ενδιαφέρον για το οπτικοακουστικό περιεχόμενο που προβάλλεται στις σχολικές αίθουσες.

Αντίθετα, και με τη βοήθεια ορισμένων ΜΜΕ, πρόκειται για μια απόπειρα να ξεδιπλωθεί μια ευρύτερη ακροδεξιά ατζέντα που εκπορεύεται από υπερεθνικιστικούς, συνωμοσιολογικούς και παραθρησκευτικούς κύκλους οι οποίοι εντείνουν τις προσπάθειες μίμησης της αμερικανικής alt-right και φίμωσης κάθε φωνής που υπερασπίζεται τα δικαιώματα και τη διαφορετικότητα.

Οπως είπε ο Κωστής Παπαϊωάννου, διευθυντής του «Σημείου», η κινητοποίηση ενάντια στο «Αγόρια στο ντους» από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μια μάχη στον πόλεμο ορισμένων ενάντια στην εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.

Εκτίμησε μάλιστα ότι πρόκειται για μια προσπάθεια επιβολής του σχήματος της «λευκής ανωτερότητας» α λα ελληνικά και αποκλεισμού των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ή των σπουδών φύλου (gender studies) από την ελληνική εκπαίδευση, ενώ χαρακτήρισε μεγάλο κίνδυνο την «εκπαίδευση» α λα καρτ όπου διάφοροι γονείς θα αντιδρούν στη συμμετοχή των παιδιών τους σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, την ώρα που οι εκπαιδευτικοί που τολμούν να ανοίξουν παρόμοια ζητήματα θα μένουν στην ουσία θεσμικά ακάλυπτοι.

Για τον Βαγγέλη Κοσμάτο, από τη «Συμμαχία των Φύλων», το σουηδικό φιλμ μικρού μήκους έθιξε για ορισμένους το ιερό δισκοπότηρο της πατριαρχίας και της αρρενωπότητας, γι’ αυτό και προκλήθηκαν οι συγκεκριμένες αντιδράσεις. «Ζούμε ένα αφήγημα φόβου στην κοινωνία ολόκληρη, με τον φόβο της ετερότητας και την ομοφοβία. Οι ενορχηστρωμένες αντιδράσεις είναι μια κίνηση για να κρυφτεί η πραγματικότητα, η άλλη άποψη και τελικά ενάντια στη δημοκρατία», σημείωσε μεταξύ άλλων.

Ο Παντελής Παντελόγλου, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ενωσης Παιδικού Κινηματογράφου (ECFA), εξήγησε το πώς εντάχθηκε το φιλμ στο εκπαιδευτικό υλικό με άξονα την αντιμετώπιση της τοξικής αρρενωπότητας. Πέρα από την ευκαιρία που έδωσε η όλη υπόθεση να αποκτήσει ορατότητα το συγκεκριμένο ζήτημα, προέκυψε και μια ολόκληρη συζήτηση απήχησης ή μη διαφόρων προοδευτικών θέσεων στην ελληνική κοινωνία, που έχει πολύ ευρύτερες προεκτάσεις, εκτίμησε.

Σύμφωνα πάντως με τον Χάρη Παπαδόπουλο, πρώην σχολικό σύμβουλο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και μέλος της Παιδαγωγικής Ομάδας «Σκασιαρχείο», τα στερεότυπα που θίγει η ταινία ενόχλησαν και έτσι επανήλθε μια κίνηση ενάντια στη σεξουαλική αγωγή στα σχολεία, που θίγει τα δικαιώματα όλων των παιδιών και ιδιαίτερα των ΛΟΑΤΚΙ. Αντί δηλαδή το ελληνικό σχολείο να χτίζει την αποδοχή, τον σεβασμό και να ενημερώνει, περνά στους εκπαιδευτικούς ένα μήνυμα του τύπου «ου μπλέξεις», καθώς δεν υπάρχει κανένα πρόγραμμα ή πλαίσιο σπουδών για τη σεξουαλική αγωγή.

Εκτός από τον ρόλο του «μπαμπούλα» που έπαιξαν αρκετά μεγάλα ΜΜΕ και εκπομπές, με παρουσιαστές και παράθυρα να καταδικάζουν την ταινία χωρίς καν να μπουν στον κόπο να τη δουν, η δημοσιογράφος της «Εφ.Συν.», Ναταλί Χατζηαντωνίου, στάθηκε στις υπεραπλουστεύσεις και τις θεωρίες συνωμοσίας που διαθόθηκαν ταχύτατα, την ώρα που το ίδιο σύστημα στην ενημέρωση δεν έδειξε ανάλογη ευαισθησία για ζητήματα όπως οι γυναικοκτονίες, η έμφυλη βία, ακόμα και η υπόθεση Λιγνάδη.

Στην εκδήλωση παρενέβη και ο πρώην υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, που μίλησε για την ανάγκη να δοθεί μια ιδεολογική μάχη ενάντια στον νεοσυντηρητισμό, για τη διαμόρφωση ενός δημοκρατικού σχολείου. Κλείνοντας, ο Κωστής Παπαϊωάννου σημείωσε ότι αυτή η διεθνής νεοσυντηρητική επέλαση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως γραφικότητα αλλά πρέπει να αποκρουστεί μέσω της ολοκληρωμένης ενημέρωσης και με μια σοβαρή ιδεολογική συζήτηση.