«Μόλις ανέβω στην Αθήνα θα τα πούμε από κοντά». Ετσι κλείσαμε το τηλέφωνο την προηγούμενη εβδομάδα με τον παπα-Στρατή, τον ιερέα-προστάτη των προσφύγων της Λέσβου. Χθες είχαμε κανονίσει καινούργιο τηλεφωνικό ραντεβού, προκειμένου να βρεθούμε από κοντά, να μιλήσουμε για όλα και περισσότερο για τον αγώνα που κάνει στο νησί δέκα χρόνια τώρα, βοηθώντας ανθρώπους ανεξαρτήτως χρώματος και θρησκείας.
Το τηλέφωνο χτυπούσε, αλλά δεν απαντούσε κανείς. Λίγη ώρα αργότερα χτύπησε το δικό μου τηλέφωνο. Ηταν ο γιος του παπα-Στρατή, ο Μιχάλης, που με ενημέρωνε πως τα πράγματα είναι δύσκολα. Ο παπα-Στρατής δεν είχε καταφέρει ν’ ανέβει στην Αθήνα, νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του νησιού και οι ώρες ήταν κρίσιμες, μετρημένες.
Χθες το απόγευμα έμαθα πως ο παπα-Στρατής δεν ξύπνησε ποτέ απ’ το κώμα, στο οποίο είχε πέσει τις τελευταίες 24 ώρες. Μια πρώτη σκέψη ήταν πως επιτέλους ξεκουράστηκε, ο άνθρωπος που γυρνούσε, έχοντας στο πλευρό του τον αναπνευστήρα για να τον βοηθάει στην αναπνοή, που «χρειαζόταν δέκα λεπτά ν’ ανέβει πέντε σκαλιά και στην ανάγκη, αν τον χρειάζονταν, θα κατέβαινε την ίδια ώρα να πάει στην άλλη άκρη του νησιού, να βοηθήσει πρόσφυγες», όπως μου είπε συγκινημένος ο Μιχάλης.
Ο παπα-Στρατής Δήμου, ο «μπαμπα-Νουρ» όπως τον αποκαλούσαν οι μετανάστες, που θα πει «πατέρας από φως», άφησε την τελευταία του πνοή στα 57 του χρόνια. Χρόνια τώρα τον ταλαιπωρούσε η πνευμονική ίνωση και πριν από μια εβδομάδα ανακοίνωνε μέσω facebook πως θα ξαναμπεί στο νοσοκομείο, στέλνοντας και πάλι ένα μήνυμα οικουμενικής αγάπης: «Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά, για την ειρήνη και την αγάπη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι».
Πριν από δέκα χρόνια, μαζί με άλλους 2-3 ανθρώπους, ίδρυσε την ΜΚΟ «Αγκαλιά» που είχε βασικό στόχο την υποδοχή και την περίθαλψη των θαλασσοδαρμένων μεταναστών και προσφύγων που έφταναν στο νησί. Η οργάνωση βοήθησε χιλιάδες ανθρώπους, προσφέροντας τρόφιμα, νερό, ρουχισμό, όλα τα είδη πρώτης ανάγκης που χρειάζονταν οι κατατρεγμένοι. Πάνω απ’ όλα όμως αφήνει κληρονομιά το παράδειγμά του να γίνουμε καλύτεροι και δικαιότεροι άνθρωποι σ’ έναν βαθιά άδικο κόσμο.
«Ο δικός μου θεός, που εγώ πιστεύω, είναι θεός αγάπης, ειρήνης και συγχώρεσης. Δεν είναι ούτε ζηλόφθονος ούτε εκδικητικός, δεν έχει τα ανθρώπινα πάθη και δεν κρίνει από τη σιγουριά του καναπέ. Ο ΘΕΟΣ μου είναι αγάπη και η αγάπη τα πάντα σκεπάζει, πάντα ελπίζει, τα πάντα υπομένει. Οι ακραίοι, οι φανατικοί κάθε θρησκείας είναι άνθρωποι που ουσιαστικά δεν πιστεύουν στον θεό, καλύπτονται πίσω από την κάθε θρησκεία για να κάνουν τα εγκλήματά τους και να κερδίσουν δύναμη και πλούτο, καλυπτόμενοι και εκμεταλλευόμενοι από την αμάθεια και το θρησκευτικό συναίσθημα του ανθρώπου. Το ίδιο συμβαίνει με τον κάθε φανατικό ρατσιστή, τον άνθρωπο που πιστεύει σε κοινωνικές και φυλετικές διακρίσεις, τον άνθρωπο που έχει μίσος και κακία στη καρδιά και που δεν έχει καμιά σχέση με τον θεό, γιατί δεν έχει μάθει να… ΑΓΑΠΑ», έγραφε πριν από λίγο καιρό.
Καλό Παράδεισο, παπα-Στρατή. Και ας μην πρόλαβα να σε γνωρίσω από κοντά.
