Από τη μια μέρα στην άλλη καταστρέφουν μια ζωή

Είσαι αναρχικός; Είσαι τρομοκράτης! Από την Ηριάννα και τον «Ινδιάνο»… στον Πανούλη Καλαϊτζή, η κρατική αυθαιρεσία μεγαλουργεί και καταστρέφει ζωές νέων ανθρώπων, υπερβαίνοντας ακόμη και τους νόμους που η ίδια δημιούργησε, αντικατοπτρίζοντας στερεότυπα και αντιλήψεις ακραίας συντήρησης μέσα στο σύστημα των λεγόμενων «διωκτικών αρχών».

Για την Αστυνομία και την Αντιτρομοκρατική ειδικότερα, που συντάσσει κατηγορητήρια με βάση κακά επεξεργασμένα σενάρια, η έκπληξη δεν είναι και μεγάλη αν αναλογιστεί κανείς τα ιστορικά της αμαρτήματα και τους ρόλους που επέλεξε να παίξει ως Σώμα στο παρελθόν.

Αλλωστε και διεθνώς, αυτές οι αστυνομικές πρακτικές δεν είναι ασυνήθεις. Ομως, όταν η Δικαιοσύνη παίρνει τη σκυτάλη, παραβλέποντας βασικές αρχές ανθρωπισμού, αδιαφορώντας για την επιείκεια που πρέπει να τη διακρίνει και παραγνωρίζοντας το τεκμήριο της αθωότητας, τότε η κατάσταση της δημοκρατίας σε μια χώρα καθίσταται εξόχως προβληματική.

Οποιος γνωρίζει τις δικαστικές περιπέτειες της Ηριάννας (πριν από μερικά χρόνια) και του «Ινδιάνου» (λίαν προσφάτως), που τελικά αθωώθηκαν αλλά πρώτα το κράτος συνέτριψε ανελέητα τις ζωές τους, δεν θα εκπλαγεί. Οπωσδήποτε όμως, θα νιώσει αποστροφή και με την υπόθεση του Πανούλη Καλαϊτζή, στη Θεσσαλονίκη. Οποιος δεν τις γνωρίζει, αναμφίβολα θα σοκαριστεί και πιθανότατα θα νιώσει πόσο ευάλωτος είναι απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία…

Το απόγευμα της Τρίτης 8 Φεβρουαρίου 2022, προσάγεται από την Αντιτρομοκρατική ο Παναγιώτης Καλαϊτζής, έξω από το σπίτι της συντρόφου του. Λίγο αργότερα, η προσαγωγή του νεαρού μάγειρα μετατρέπεται σε σύλληψη. Μαζί με ακόμη δύο άτομα βρίσκεται να κατηγορείται αρχικά για την υπόθεση τοποθέτησης εμπρηστικού μηχανισμού στο Ιδρυμα Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού και μετέπειτα για συμμετοχή στην οργάνωση «Αναρχική Δράση».

Στις καταθέσεις της Αντιτρομοκρατικής το όνομα του Παναγιώτη δεν θα αναφερθεί ούτε μία φορά. Μοναδικό στοιχείο για τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν ήταν το σπίτι που νοίκιαζε, το οποίο και είχε παραχωρήσει σε έναν συνάδελφό του για να περάσει την καραντίνα, αφού διαγνώστηκε θετικός στον Covid-19 – εκεί εντοπίστηκαν τα «ευρήματα». Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού αλλά και οι γείτονές του θα βεβαιώσουν πως ο Παναγιώτης συχνά έμενε στο σπίτι της συντρόφου του. Ακόμη και ο φίλος του, που επίσης συνελήφθη, λέει ότι από τα πράγματα αυτά τίποτε δεν ανήκει στον Παναγιώτη. Ολα αυτά όμως, που οπωσδήποτε άφησαν παγερά αδιάφορη την Αντιτρομοκρατική, φάνηκε πως δεν είχαν καμία αξία και για τη «Δικαιοσύνη»! Ο άνθρωπος, με σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, θα κριθεί προφυλακιστέος κατηγορούμενος ως μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης!

Δεν θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε το ποιόν του Παναγιώτη Καλαϊτζή. Αυτό που όμως καταδεικνύεται ως εξόχως προβληματικό είναι το πώς αρκεί μια συναδελφική ή και φιλική σχέση για να συσχετιστεί κάποιος με μια «τρομοκρατική οργάνωση». Το πώς μπορεί να απαγγέλλονται κακουργηματικού χαρακτήρα κατηγορίες, χωρίς να υπάρχει καν αναφορά του ονόματος ενός ανθρώπου στις καταθέσεις των κατηγόρων. Δεν είναι ούτε η πρώτη αλλά δυστυχώς ούτε και η τελευταία φορά που οι δικαστικές αρχές στερούν την ελευθερία σε ανθρώπους λόγω κοινωνικών σχέσεων.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και το πρόσφατο παρελθόν (βλ. υπόθεση Ηριάννας) έχει δείξει πως, αργά ή γρήγορα, αυτές οι κατηγορίες πέφτουν, δεν μπορούν να σταθούν… Οι άνθρωποι αθωώνονται αλλά εν τω μεταξύ τσαλακώνονται, βασανίζονται, καταστρέφονται. Και τότε ποιος πληρώνει αυτή τη ζημιά; Ποιες κυρώσεις επιβάλλονται στους κρατικούς λειτουργούς που αυθαιρέτησαν ή έστω τους έκριναν τόσο λάθος;