Οπερα της Απελπισίας

Δυστυχώς το ρηθέν «μια φωτογραφία είναι χίλιες λέξεις» εξακολουθεί να ισχύει και για την άνωθεν φωτογραφία. Και λέμε «δυστυχώς», διότι είναι αδύνατο να μετατραπούν οι λέξεις σε χίλιες και μία κουβέρτες, τις οποίες έχει μεγαλύτερη ανάγκη ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Εξάλλου ο Δήμος Θεσσαλονίκης και η Περιφέρεια τον «έντυσαν» με λέξεις, ανακοινωθέντα ενδιαφέροντος και φωτογραφίες. Τις πιο παγωμένες μέρες του τρέχοντος έτους, το Κέντρο Πολιτισμού της Περιφέρειας, ακριβώς απέναντι από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στον πρώην κινηματογράφο «Αλέξανδρος», που κάποια στιγμή τα προηγούμενα χρόνια είχε ανοίξει σε ανάλογες ψυχρές μέρες και νύχτες και δεχόταν τους ανέστιους, φέτος έμεινε κλειστό.

Τις προηγούμενες μέρες -θρηνώντας έναν νεκρό ήδη, ένας άλλος γλίτωσε τελευταία στιγμή- ο συγκεκριμένος άστεγος της φωτογραφίας βρήκε απάγκιο στην κλειστή είσοδο. Η πλαισίωσή του από τις φωτογραφίες για εκδηλώσεις της Περιφέρειας, ως πολιτιστικά εξαπτέρυγα στη Λιτανεία της Αθλιότητας, ο αείμνηστος τιτάνας της μουσικής και ο νεότερος περφόρμερ «με επίσημο ένδυμα», όπως λεγόταν η παράστασή του, τεντώνουν στο απώτατο όριο τη φριχτή ειρωνεία, τις σκέψεις για τη δυνατότητα της τέχνης να κάνει καλύτερο τον κόσμο όταν οι οργανωτές κιόλας των εκδηλώσεων είναι προφανές ότι δεν πήραν το μάθημα που κατά τα άλλα ήθελαν να δώσουν.

Ολο το σκηνικό μπορεί να ονομαστεί «Οπερα της Απελπισίας» και η οργάνωσή του εντυπώνει την εικόνα ακόμη περισσότερο στο μυαλό. Μπροστά στα σκαλοπάτια το πλαστικό κυπελάκι, πάνω σε χαρτόνι, για να μετατραπεί σε κέρμα η καλοσύνη των αγνώστων, «εισιτήριο» για τη «ζωντανή παράσταση» πριν από τον πιθανό χαμό του πρωταγωνιστή στο αποκορύφωμα του ρεαλιστικού μονολόγου των ανθρώπινων καημών.

Αριστερά στο σκαλοπάτι, «μπαίνοντας», τα παπούτσια βγαλμένα και παντόφλες για να προχωρήσει στο «βάθος» ο «επισκέπτης». Δυο μπουκάλια νερό σε χάρτινο δοχείο τυλιγμένο με ασημόχαρτο. Κάτω από τις κουβέρτες η φαντασία των θεατών καλείται να δώσει όποιο πρόσωπο θέλει στον άστεγο πρωταγωνιστή, να του βάλει μαλλιά και ρούχα, να του βάλει ακόμη και λέξεις στο στόμα, αλλά και άναρθρες κραυγές να διαλέξει κανείς, μόνες θα συναρθρωθούν στο νόημα που είναι ξαπλωμένο αλλά αγέρωχο μπροστά μας.