«Έφυγε» από τη ζωή η υπέροχη Φιφή Πρωτογερέλλη

Όλη η σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας ήταν και η δική της ιστορία. Και η δική της «σύγχρονη» ιστορία ήταν (ίσως και είναι ακόμα) άμεσα συνδεδεμένη με αυτή του αγαπημένου συντρόφου της, Φρίξου. Μαζί με τον ίδιο, και με χιλιάδες άλλους «συντρόφους», συναγωνιστές, ανθρώπους που πορεύτηκαν στους ίδιους αγωνιστικούς δρόμους, που πάλεψαν για τις ίδιες αξίες, ανθρώπους που τους στάθηκε σα μάνα, σα φίλη, σα γιατρός. Η Φιφή Πρωτογερέλλη ήταν πάντα εκεί. Για όσα πίστευε βαθιά. Για όλους.

Γεννήθηκε στις 27 Νοέμβρη του 1925, ως Σοφία Χελιώτου, από οικογένεια με επαναστατικές ρίζες που έφταναν μέχρι το μακρινό 1821. Η ίδια ακολούθησε ακριβώς τον ίδιο δρόμο. Από τη δικτατορία του Μεταξά έως και τη χούντα, μια ζωή φυλακές, συλλήψεις, δυσκολία να πάρει το πτυχίο της στην Οδοντιατρική (έπρεπε να περάσει ένα μάθημα όπου ο καθηγητής ήταν συνεργάτης των Γερμανών και δεν την περνούσε. Εν τέλει το πήρε ωστόσο), παρανομία και πάλι φυλακές (Αβέρωφ για 12 χρόνια) κ.λπ.

Όλα αυτά τα «κ.λπ.» που είναι μια ολόκληρη, σχεδόν μυθιστορηματική ζωή τα περιγράφει η ίδια στο βιβλίο της «Πόρτες» (εκδόσεις 24 Γράμματα, 2019). «Ένας απ’ αυτούς τους ανθρώπους που έζησαν την Ιστορία είναι η Φιφή Πρωτογερέλλη και είναι ευτύχημα για τη διατήρηση της μνήμης το γεγονός ότι αποφάσισε να καταγράψει τα όσα έζησε» λένε όσοι πραγματικά γνωρίζουν την αξία όσων έζησε και κατέγραψε. «Το βιβλίο αυτό είναι μια κατάθεση ψυχής, μια επιτυχημένη ενδοσκόπηση στις αναμνήσεις της δύσκολης αλλά και τόσο συναρπαστικής ζωής της».

«Η Φιφή πέρασε μια δύσκολη ζωή και ίσως γι’ αυτό αποφάσισε να κάνει τις αναμνήσεις της λέξεις και να τις γράψει στο χαρτί. Δεν είναι εύκολο αυτό. Όμως η Φιφή πάντα μίλαγε μέσα απ’ τα κείμενα, τα ποιήματα, τους πίνακες, τα αριστουργήματα που έχει φτιάξει με πέτρα. Όλα τα κομμάτια της ζωής της είναι αποτυπωμένα σε πέτρα, σε ύφασμα και σε οποιοδήποτε άλλο υλικό. Μπορεί να υπήρξε εξαιρετική οδοντίατρος κι αυτό έχουν όλοι να το λένε αλλά η Φιφή πάνω απ’ όλα είναι καλλιτέχνης. Μπορεί οτιδήποτε πιάσει στο χέρι της να το κάνει κομψοτέχνημα κι αυτό να έχει την ιστορία του που είναι κομμάτι της δικιάς της ζωής. Καλό θα ήταν όλα αυτά να τοποθετηθούν σε ένα μουσειακό χώρο γιατί δεν είναι μόνο η ζωή της Φιφής είναι η ιστορία μας» μας λέει η Κατερίνα Μπαλκούρα, ιστορικός ερευνήτρια (πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Μέρες Κατοχής στην Αθήνα» από τις εκδόσεις 24 Γράμματα).

Η Φιφή «έφυγε» από τη ζωή ένα σχεδόν χρόνο αφότου είχε «φύγει» ξαφνικά ο σύντροφός της Φρίξος. Ηδη, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, είχαν χάσει επίσης ξαφνικά και τραγικά και τα δυο τους παιδιά σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, δίχως δικής τους υπαιτιότητα. Ακόμη ωστόσο και αυτό το τραγικό γεγονός δεν πτόησε τους Φιφή και Φρίξο και συνέχισαν με αισιοδοξία και αγωνιστική διάθεση ικανή να τους φτάσει έως το τέλος. Αν και για μερικούς ανθρώπους, το βιολογικό τέλος δεν αρκεί για να επέλθει κανένα «τέλος».

Ακολουθεί ανακοίνωση του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αγωνιστών Εθνικής ΕΑΜικής Αντίστασης, καθώς και ο σύνδεσμος για το θάνατο του Φρίξου Πρωτογερέλλη στην ΕφΣυν (https://demo.efsyn.gr/politiki/228636_megali-apoleia-gia-tin-aristera)

ΨΗΦΙΣΜΑ Πανελλήνιου Συνδέσμου Αγωνιστών Εθνικής Εαμικής Αντίστασης (Π.Σ.Α.Ε.Α) 

Έφυγε από κοντά μας χθες τη νύχτα πλήρης ημερών η Φιφή Πρωτογερέλλη, το κορίτσι της Λεύτερης Νέας, η Επονίτισσα Σοφία Χελιώτου, η σύντροφος στη ζωή και στους αγώνες του Φρίξου. Η Φιφή πάλευε σε όλη της ζωή γι αυτό που εκείνη θεωρούσε σωστό. Ο τίτλος του βιβλίου της «Πόρτες» συμβόλιζε όλες τις πόρτες που πέρασε στη ζωή της. Η Κυψέλη, το Ηράκλειο, το Παγκράτι και ξανά το Ηράκλειο και η αναδιοργάνωση της 8ης Αχτίδας και μετά  το Πανεπιστήμιο και η φοιτητική ζωή της Επονίτισσας. Ακολούθησε ο Εμφύλιος, η Ασφάλεια, η πόρτα των Φυλακών Αβέρωφ, η Χούντα, οι διώξεις. Η πόρτα των Φυλακών Αβέρωφ όμως της έφερε μια πραγματική «αδερφή» την Έλλη και η Έλλη έφερε το Φρίξο. Μια μεγάλη αγάπη που πέρασε πολλούς σκοπέλους με μεγαλύτερη τραγωδία την απώλεια των παιδιών τους το 1987. Εκεί που ο χρόνος σταμάτησε η Φιφή με τη στήριξη όλων την αγαπούσαν άρχισε έναν καινούργιο αγώνα αυτή τη φορά στη μνήμη των παιδιών της, με εκδόσεις βιβλίων, εκθέσεις, πολιτιστικό έργο και  σπουδαία προσφορά στη Ριζούπολη. Δικό της έργο μεταξύ άλλων είναι το πάρκο στο σημείο που ήταν το παλιό εργοστάσιο της Θερμίδας. 

Εκ μέρους του Δ. Σ του ΠΣΑΕΑ

Ο πρόεδρος  Κώστας Μανταίος

Γενική Γραμματέας Δώρα Καλλιπολίτη