«Να μιλήσουμε και για τους “άντρες” που έχουν καταστρέψει τη ζωή αμέτρητων αντρών»

O αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. και ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, Μιχάλης Λώλης, λέει μπράβο στις γυναίκες που βρήκαν το κουράγιο να μιλήσουν για τους βιασμούς και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που υπέστησαν και προτρέπει να κάνουν το ίδιο και οι άνδρες, που δέχτηκαν σεξουαλική κακοποίηση «από άντρες υπεράνω κάθε υποψίας, ευυπόληπτους νοικοκυραίους, παντρεμένους με γυναίκες και παιδιά, τις περισσότερες φορές της “καλής” κοινωνίας με θέσεις ευθύνης και εξουσίας».

«Όλοι αυτοί οι “άντρες” όμως έχουν καταστρέψει τη ζωή και το ψυχισμό και αμέτρητων αντρών» τονίζει και εκφράζει, μεταξύ άλλων, τον προβληματισμό που προκαλούν «οι αποκαλύψεις για κατά συρροή κακοποίηση σε ιδρύματα και οργανωμένες ομάδες, όπως αθλητικές ομάδες, ομάδες εθελοντισμού, αλλά και εντός της εκκλησίας και φυσικά της Αστυνομίας».

Σε ανάρτησή του στο Facebook ο ίδιος τονίζει πως «η σεξουαλική κακοποίηση των αγοριών οδηγεί στην αποσιώπηση, γιατί τα σεξιστικά στερεότυπα της βαθιά ριζωμένης στη κοινωνία μας πατριαρχίας σχετικά με τον ανδρισμό θέλουν ο άντρας να είναι δυνατός και να μην παραδεχτεί ποτέ ότι έχει υποστεί κακοποίηση. Στην Ελλάδα αυτό είναι στέρεα πεποίθηση ενός αγοριού και πρότυπο αρρενωπότητας και ανδρισμού. Όμως τα αγόρια τραυματίζονται με τον ίδιο τρόπο όπως τα κορίτσια, ίσως και περισσότερο, αλλά δεν έχει καμία σημασία η σύγκριση, αλλά το ίδιο το βίωμα του καθένα από εμάς, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.

»Μία από τις κυριότερες συνέπειες της σεξουαλικής κακοποίησης στα παιδιά είναι ότι μεγαλώνοντας πιστεύουν ότι έχουν κάποιο ελάττωμα, ειδικά στα αγόρια το «ελάττωμα» της ομοφυλοφιλίας, ως εκ τούτου άξιζαν την κακοποίηση, πολύ χειρότερα ότι την προκάλεσαν. Όμως τίποτα από αυτά δεν ισχύει και είναι μέσα στις τακτικές του κακοποιητή να δημιουργήσει αυτές τις πεποιθήσεις στο παιδί, αφού έτσι το ελέγχει πιο εύκολα, αλλά και κατ’ επέκταση της κοινωνίας που επίσης θέλει να σε ελέγχει για να κρύψει τις βρωμιές της, το λεβέντη της, το κανακάρη της και γενικά όλους τους άντρες – τέρατα που θρέφει και τους καμαρώνει. Αν τολμήσεις να μιλήσεις θα πέσουν όλοι να σε φάνε ότι εσύ είσαι ο χυδαίος ομοφυλόφιλος, ο ανώμαλος, ο αφύσικος, ο κίναιδος και ο δικός τους είναι ο “άντρακλας”, ο σοβαρός που αποκλείεται να κάνει τέτοια».

Όπως σημειώνει ο κ. Λώλης, «οι άνδρες δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε για την εμπειρία μας από φόβο επικριτικότητας, χλευασμού και απαξίωσης από τους άλλους, κυρίως τους άντρες, επίσης φοβόμαστε ότι δεν θα μας πιστέψουν, ότι θα μας στιγματίσουν ως χυδαίους ομοφυλόφιλους και ανώμαλους, ότι θα μας κατηγορήσουν ότι το προκαλέσαμε επειδή όντως είμαστε ομοφυλόφιλοι, ότι θα μας δουν ως αδύναμους, ανάξιους και φοβόμαστε ότι θα χάσουμε έτσι την αγάπη, την αποδοχή, την εκτίμηση και το σεβασμό της οικογένειας μας, των συγγενών, των φίλων μας, των συναδέλφων μας και φυσικά όλης της κοινωνίας. Ειδικά ένας ομοφυλόφιλος που κακοποιήθηκε σεξουαλικά ως παιδί μπορεί να δει την κακοποίηση ως “τιμωρία” για τον ομόφυλο προσανατολισμό του, το χειρότερο να ταυτίζει τον ομόφυλο προσανατολισμό με το τραύμα, όπως και τη σεξουαλικότητά του με τη βία, την απαξίωση».

«Με τη Σοφία και εμείς λοιπόν. Με κάθε γυναίκα. Αλλά και με κάθε άντρα. Καμία μόνη της, κανένας επίσης» καταλήγει το κείμενο.