Στην παραθαλάσσια περιοχή ανάμεσα στον λιμενοβραχίονα Κράκαρη και τον όρμο Σφαγείων εγκαταστάθηκε το εργοστάσιο της Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων (ΑΕΕΧΠΛ). Τον Οκτώβριο του 1910 ολοκληρώθηκε η κατασκευή του και ξεκίνησε να λειτουργεί, παράγοντας θειικό οξύ, θειικό σίδηρο, υπερφωσφορικό ασβέστιο και οξέα. Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1909 με εταιρικό κεφάλαιο 2.000.000 δραχμές και μετόχους πλήθος κεφαλαιούχων, επιστημόνων, χημικών, γεωπόνων και μηχανικών, αλλά και απευθείας συμμετοχή των τραπεζών.
Το εργοστάσιο της ΑΕΕΧΠΛ δέσποζε στον χώρο και την οικονομική ζωή της πόλης του Πειραιά από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του, αυξάνοντας συνεχώς τον όγκο της παραγωγής του και το προσωπικό του. Το 1910 απασχολούσε 200 εργάτες και εργάτριες, το 1917 500 και το 1920 άγγιξε τους 2.000 εργαζόμενους. Η μονάδα επικύρωσε την ένταξη της περιοχής στην παραγωγική ζώνη, επιβάρυνε τον περιβάλλοντα χώρο και διαμόρφωσε τους όρους της οικιστικής εγκατάστασης που θα ακολουθούσε η Δραπετσώνα ακόμα και μετά το οριστικό κλείσιμο της.
Στο βόρειο άκρο του εργοστασίου, πάνω από τον όρμο των Σφαγείων, η εταιρεία ίδρυσε σταδιακά από το 1913 έως το 1918 εργατικό συνοικισμό (26 κτίρια κατοικιών, σχολείο και γήπεδο), εξασφαλίζοντας έτσι την απρόσκοπτη παραμονή του εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού της στην παραγωγική διαδικασία, ενώ παράλληλα δημιούργησε έναν ισχυρό οικιστικό πυρήνα μέσα στη βιομηχανική ζώνη της Δραπετσώνας.
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στις εγκαταστάσεις.Το 1946 ο Μποδοσάκης-Αθανασιάδης απέκτησε την πλειονότητα των μετοχών από τους κληρονόμους του Νικόλαου Κανελλόπουλου. Η παραγωγή λιπασμάτων τη δεκαετία του 1950 ξεπέρασε τα προπολεμικά επίπεδα, ενώ την ίδια περίοδο εντάθηκαν οι μεταλλευτικές δραστηριότητες. Το 1993 η εταιρεία τέθηκε σε ειδική εκκαθάριση, άρχισε να υπολειτουργεί, πέρασε στην ιδιοκτησία της Εθνικής Τράπεζας και το 1999 έκλεισε οριστικά.
