Ενας πολίτης, αυτόπτης μάρτυρας της φεστιβαλικής, πλην ανολοκλήρωτης, παράστασης του Ζιλιέν Γκοσλέν στην αίθουσα «Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, μας περιγράφει την εμπειρία του: εισιτήρια για ανέργους δεν διετίθεντο, παρότι υπήρχαν πολλές κενές θέσεις, ενώ το σύστημα πυρόσβεσης ενεργοποιήθηκε από τα εφέ της παράστασης και τα έκανε όλα… μούσκεμα
Παρασκευή 8 Ιουνίου του τρέχοντος έτους, ώρα περί την ενάτη μεσημβρινή, στέκομαι στη σειρά του ταμείου του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, προκειμένου να παραλάβω το εισιτήριο που θα μου επέτρεπε την είσοδο στην αίθουσα Τριάντη, για να παρακολουθήσω την παράσταση «1993» του Ζιλιέν Γκοσλέν.
Μπροστά μου, αλλά και εις επήκοον εμού, δύο άνθρωποι αναζητούσαν εισιτήρια για ανέργους. Ο ταμίας, ευγενέστατος ομολογουμένως, απαντούσε στους εν λόγω ότι τα συγκεκριμένα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί.
Κατόπιν, ευγενέστατα τους αντιπρότεινε, προφανώς ακολουθώντας οδηγίες της διοίκησης του Φεστιβάλ Αθηνών, να προμηθευτούν εισιτήρια των είκοσι ή είκοσι πέντε ευρώ.
Ο ένας άνεργος έφυγε, ενώ η άλλη αγόρασε ένα από τα προτεινόμενα εισιτήρια.
Εισήλθα στην αίθουσα όπου επρόκειτο να διεξαχθεί η παράσταση. Διαπίστωσα ότι υπήρχαν πάμπολλες κενές θέσεις.
Η ερώτηση με κυρίευσε: Γιατί το Φεστιβάλ Αθηνών σε παρόμοιες περιπτώσεις –ύπαρξης πολλών κενών θέσεων στις διάφορες παραστάσεις του– δεν μεριμνά ώστε να διατίθενται δωρεάν σε ανέργους εισιτήρια για να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις που τους ενδιαφέρουν;
Εξηγούμαι: μπορεί να το κάνει σε παραστάσεις των οποίων η προπώληση εισιτηρίων δεν είναι ικανοποιητική. Είναι καλύτερο να διεξάγονται αυτές οι παραστάσεις σε σχεδόν άδειες αίθουσες;
Η ερώτηση παρέμενε ζωηρά στη σκέψη μου κατά τη διάρκεια της παράστασης, πυράκτωνε το μυαλό μου, με θύμωνε, ώσπου το σύστημα πυρόσβεσης της αίθουσας -που ενεργοποιήθηκε ξαφνικά από τα πυκνά αέρια εφέ της παράστασης- με περιέλουσε και συνήλθα.
Είναι δυνατόν ένα φεστιβάλ που φιλοξενεί διεθνείς καλλιτέχνες να μην έχει προβλέψει να προσαρμόσει το σύστημα πυρόσβεσης στις προδιαγραφές της συγκεκριμένης παράστασης;
Δεν είχαν γίνει δοκιμές προηγουμένως; «Quel bordel!», αναφωνούσε μια συνεργάτις του γαλλικού επιτελείου της παράστασης στο ηλεκτρολογείο.
«Σε κάποια άλλα θέατρα άλλων χωρών η παράσταση δεν παίχτηκε λόγω των ιδιαίτερων απαιτήσεών της», σχολίαζαν δύο παριστάμενοι θεατές.
Μετά από μισάωρη αναμονή, αναγγέλθηκε από τα μεγάφωνα του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών ότι η παράσταση ματαιώνεται και ότι θα μας επιστρεφόταν το αντίτιμο του εισιτηρίου με τη μορφή χρημάτων ή εισιτηρίου για άλλη παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών.
Αφήνοντας πίσω μου την ανολοκλήρωτη παράσταση του Ζιλιέν Γκοσλέν, σκεφτόμουν ότι το συστηματικά χρηματοδοτούμενο από το κράτος Φεστιβάλ Αθηνών έχει λαμπρή ευκαιρία να δείξει την ευαισθησία του και να υπηρετήσει τον κοινωνικό του ρόλο, δίνοντας τη δυνατότητα στους χειμαζόμενους από την ανεργία συνανθρώπους μας να παρακολουθούν παραστάσεις –ιδιαίτερα εκείνες– που διεγνωσμένα δεν κινούν το ενδιαφέρον του φιλοθεάμονος κοινού που διαθέτει τα χρήματα για την αγορά εισιτηρίου.
Εξάλλου, το Φεστιβάλ χρηματοδοτείται από το κράτος και οφείλει να ανταποδίδει τα λαμβανόμενα ως μέρισμα στους ανέργους. Διαφορετικά, καταιονισμός δεινών έρχεται…
Τάσος Αρχολέκας, φιλόλογος
