Ακαριαία ήταν η αντίδραση εννέα περιβαλλοντικών οργανώσεων, μετά την ανακοίνωση της σύνθεσης της νέας κυβέρνησης, όσον αφορά το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Οπως αναφέρουν, το γιγάντιο υπουργείο δημιουργεί έντονη ανησυχία και δείχνει στοιχεία ενός απρόσμενου αναχρονισμού πολλών δεκαετιών, όταν το περιβάλλον ήταν πολιτικά και διοικητικά «στριμωγμένο» σε υπουργεία που έδιναν προτεραιότητα σε ανταγωνιστικούς προς το περιβάλλον παραγωγικούς ή κατασκευαστικούς τομείς και λόμπι.
Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν την ανησυχία τους για την ενδεχόμενη απώλεια σημαντικών περιβαλλοντικών κεκτημένων, τα οποία τα τελευταία χρόνια εξασφάλιζαν μια σχετική ανεξαρτησία της περιβαλλοντικής πολιτικής από τις παραγωγικές δραστηριότητες, με τον σαφή διοικητικό διαχωρισμό των αδειοδοτούμενων από τους αδειοδοτούντες και μακριά από κάθε συντεχνιακή λογική.
Εδώ και χρόνια, επισημαίνουν, το περιβάλλον ως αντικείμενο πολιτικής και διοικητικής διαδικασίας ήταν πάντα πιεσμένο ανάμεσα σε πολιτικούς «κολοσσούς», όπως τα δημόσια έργα ή η ενέργεια. Και αν η ενέργεια είχε μεγαλύτερη λογική συνάφεια λόγω της επείγουσας ανάγκης αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, στις πιέσεις τώρα προστίθενται η αγροτική ανάπτυξη και η βιομηχανία.
Η ανησυχητική εξέλιξη φέρνει τις οργανώσεις ΑΝΙΜΑ, Αρκτούρος, Αρχέλων, Δίκτυο Μεσόγειος SOS, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία, Καλλιστώ, MEDASSET και WWF Ελλάς «στην ιδιαίτερα δύσκολη θέση να ξεκινήσουν την επαφή με τη νέα κυβέρνηση, ζητώντας την ανάκληση της απόφασης για συμβολική και επί της ουσίας κατάργηση του υπουργείου Περιβάλλοντος, αναφέρεται.
Θέση των περιβαλλοντικών οργανώσεων είναι πως ένα ισχυρό υπουργείο Περιβάλλοντος αποτελεί την απαραίτητη βάση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί μια σοβαρή περιβαλλοντική πολιτική.
«Το περιβάλλον και ο χωρικός σχεδιασμός έχουν χτυπηθεί αλύπητα τα τελευταία χρόνια, με πρόσχημα την κρίση και πραγματικό στόχο τις πολιτικές εξυπηρετήσεις. Βασικές αρχές για σωστή δομή περιβαλλοντικής διακυβέρνησης είναι η διάκριση μεταξύ αδειοδότη και αδειοδοτούμενου, η ανεξαρτησία της διαδικασίας πολιτικού σχεδιασμού και ελέγχου και βεβαίως ο διυπουργικός συντονισμός.
Η συγχώνευση του περιβάλλοντος σε ένα υπουργείο-γίγαντα με παραγωγική κατεύθυνση ήταν μια απρόσμενη απεμπόληση ενός ξεκάθαρου αιτήματος ετών για ανεξάρτητο υπουργείο Περιβάλλοντος, που είχε βρει συμμάχους τόσο το περιβαλλοντικό κίνημα όσο και πολιτικούς όπως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Οικολόγοι Πράσινοι», δήλωσε στην «Εφ.Συν.» η Θεοδότα Νάντσου, επικεφαλής πολιτικής του WWF Ελλάς.
