Πάνω από 2 δισ. ευρώ, σύμφωνα με παλαιότερες εκτιμήσεις της ΕΥΔΑΠ, πρέπει να διατεθούν για την αντιπλημμυρική θωράκιση της Αττικής.
Αφορούν κυρίως μεγάλες διευθετήσεις ρεμάτων, της Ραφήνας στην Ανατολική Αττική και του Σούρες στη Δυτική, όπου μετά πολύχρονες καθυστερήσεις βρίσκονται στην τελική φάση τα έργα στον Σαρανταπόταμο.
Τα κονδύλια ήταν σημαντικά, ακόμη και σε εποχές «παχιών αγελάδων».
Επιπλέον όμως τα υδραυλικά έργα έχουν ένα σημαντικό «μείον»: επειδή είναι υπόγεια δεν προσφέρονται για εντυπωσιακά εγκαίνια.
Οι σημαντικότερες απειλές στην Αττική προέρχονται από τα εξής ρέματα:
Ανατολική Αττική: Παλλήνης, Γέρακα, Πηγάδια, Καλίσια, Ραφήνας (και τα μικρά ρέματα Πικερμίου), Νέας Μάκρης, Αναβύσσου, Παλαιάς Φώκαιας, Σαρωνίδας, Σκόρπιο Ποτάμι (στην περιοχή Μαραθώνα), Πυθαγόρα (στον Διόνυσο).
Δυτική Αττική: Σούρες, Μαύρη Ωρα, Αγίας Αικατερίνης, Αγίου Γεωργίου (στον Ασπρόπυργο), Νέας Περάμου, Μαυραντζάς (στα Μέγαρα), Καναπίτσας και Χαϊδαρόρεμα.
Λεκανοπέδιο: Ευρυπίδων, Σφακίων, Ποδονίφτη, Μιχελή, Λιοσίων, Χαλανδρίου, Πρ. Δανιήλ, Θεσσαλονίκης, Πύρνας και Αμαρουσίου.
Η αρμοδιότητα για τα έργα στην Αττική ανήκε ώς το 1999 στην ΕΥΔΑΠ, αλλά με αφορμή την ένταξή της στο Χρηματιστήριο μεταβιβάστηκε στο τότε υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ και παρέμεινε ώς το 2010.
Ως τότε οι κεντρικές υπηρεσίες είχαν την ευθύνη του σχεδιασμού και της χρηματοδότησης των μεγάλων παρεμβάσεων, ενώ τα μικρότερης κλίμακας ανήκαν στις νομαρχίες και στους δήμους.
Μετά από κάθε νεροποντή, ακολουθούσε ο συνήθης πόλεμος ανακοινώσεων για το ποιος… δεν έχει την ευθύνη.
Με τον «Καλλικράτη», η ευθύνη μεταβιβάστηκε στην αιρετή περιφερειακή διοίκηση, η οποία όμως δεν έχει τους απαιτούμενους πόρους και κυρίως στελέχωση για την εκπόνηση των μελετών και την επίβλεψη των έργων.
-320x213.png)
