Αυτόματη διαγραφή φοιτητών που συμμετέχουν σε «βιαιότητες και επεισόδια» εν όψει και των φοιτητικών εκλογών, «συγκυρία που κάποιοι θέλουν να εκμεταλλευτούν», λογοδοσία των ΑΕΙ για την ασφάλεια, συνεργασία σχολείων με τους δήμους (!) για την ποινή της «κοινωνικής εργασίας» στους «παραβατικούς μαθητές» και ίδρυση των Τεχνικών Γυμνασίων σε «επιλεγμένες περιοχές της χώρας». Είναι, αντιστοίχως, οι νέες αναγγελίες για τη φοιτητική παραβατικότητα και οι διευκρινίσεις για τα μέτρα ενάντια στην ανήλικη παραβατικότητα που εξαγγέλθηκαν προχθές. Η πολιτική σπέκουλα στις πλάτες της κοινωνίας συνεχίζεται.
Η κυβέρνηση, με καταιγιστικές κινήσεις εντυπωσιασμού, επιβάλλει ετσιθελικά, καθεστωτικά, την αλλαγή στην κοινωνική ατζέντα. Πουλάει το γνωστό παλιό απόθεμα της προπαγάνδας περί «ασφάλειας», στοχεύοντας αυτή τη φορά ανήλικους μαθητές και ξανά τους φοιτητές. Φωνάζει δυνατά για να σκεπάσει τις αντιδράσεις στο αχαλίνωτο πολιτικό θράσος της και χωρίς φραγμό (κάθε είδους) συνεχίζει να σπέρνει φόβους και να μοιράζει μαγιολίκια για θεραπεία.
Αγνωστο τι μπορεί να πει αύριο, μεθαύριο. Επειδή όμως έπιασε στα χέρια της ανήλικους μαθητές, στεκόμαστε και ακούμε απόψεις ειδικών. Από τον επιστημονικό χώρο της παιδαγωγικής, αυτός που αγνοήθηκε και περιφρονήθηκε από την περιβόητη επιτροπή η οποία συνέταξε το περιβόητο πόνημα των 158 σελίδων για την «Εθνική στρατηγική για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της σχολικής βίας και του εκφοβισμού».
Προσπάθησε χθες η υπουργός Παιδείας να εξηγήσει τ’ ανεξήγητα και να διασκεδάσει φόβους, αλλά τα έκανε όλα χειρότερα. Δεν κρύβεται ο ελέφαντας. Βαφτίζοντας «κοινωνική προσφορά» την ποινή της «κοινωνικής εργασίας» η κ. Ζαχαράκη είπε (στην ΕΡΤ) ότι «οι αποβολές θα συνεχίσουν να δίνονται, αλλά τα σχολεία σε συνεργασία με δήμους και κοινότητες θα μπορούν να προτείνουν σε παραβατικούς μαθητές να προσφέρουν κοινωφελές έργο, προκειμένου να καλλιεργηθεί και η έννοια της κοινωνικής προφοράς στα παιδιά».
Οσο για τα Τεχνικά Γυμνάσια, «δεν θα είναι σχολεία-γκέτο, αλλά μια ακόμα επιλογή για τα παιδιά, τα οποία από εκεί θα μπορούν να μαθαίνουν πιο τεχνικά πράγματα και κατόπιν να οδηγούνται στα ΕΠΑΛ, αλλά και στα ΓΕΛ όσα επιθυμούν». Απλά και ευλογημένα. Κι ας τρίζουν τα κόκαλα του Γεωργίου Παπανδρέου και του Ευάγγελου Παπανούτσου, που προσέφεραν το 1964 την πρώτη μεταπολεμική μεγάλη και ριζοσπαστική μεταρρύθμιση στην ελληνική εκπαίδευση ή του Γεωργίου Ράλλη που προχώρησε δυναμικά στη μεταπολίτευση με τον νόμο του 1976 «Περί οργανώσεως και διοικήσεως της Γενικής Εκπαιδεύσεως». Για να μη θυμηθούμε τον Κοραή και τον Ελευθέριο Βενιζέλο που υπάρχουν (μόνο) ως κεφάλαια στα βιβλία του σύγχρονου ελληνικού σχολείου.
«Αυθαίρετες, αντιφατικές και ασαφείς» χαρακτηρίζει τις ιδέες της περιβόητης επιτροπής ο καθηγητής Ιστορίας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Πατρών, Παντελής Κυπριανός, ο οποίος δείχνει τον κίνδυνο για «αυταρχικές πρακτικές» αν δεν οριστούν σαφώς οι όροι της ερμηνείας και εφαρμογής των μέτρων.
«Μέτρα από το παρελθόν» βλέπει ο καθηγητής Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Θεόδωρος Θάνος, και «διατήρηση του αναχρονιστικού σχολείου» που περιορίζεται στο γνωστικό πεδίο και όχι στο κοινωνικό και συναισθηματικό και κυρίως έξω από τη συμπερίληψη, το πρόσταγμα της σύγχρονης εκπαίδευσης.
