«Ανήθικη κατηγορία, ανύπαρκτη τρομοκρατική οργάνωση»

«Ετσι αισθανόμασταν αθάνατοι μέχρι τη στιγμή όπου δεν αισθανόμασταν πια τίποτε. Και η ζωή συνεχιζόταν όταν η σταγόνα μας επέστρεψε ξανά στον ωκεανό. Η πίστη μου εδώ συναντά τη δική σου. Το αύριο είναι σπουδαίο. Δεν φροντίσαμε μάταια για αυτή την κατάκτηση. Αυτή η πόλη θα παρθεί, αν όχι από τα χέρια μας, τουλάχιστον από χέρια παρόμοια με τα δικά μας, αλλά πολύ πιο ισχυρά. Πιο ισχυρά, ίσως διότι σκλήρυναν περισσότερο χάρη στη δική μας αδυναμία. Αν εμείς ηττηθούμε, άλλοι άνθρωποι, τελείως διαφορετικοί από μας, τελείως ίδιοι με μας, θα κατέβουν ένα όμοιο βράδυ, σε δέκα χρόνια, σε είκοσι χρόνια, αυτό δεν έχει αλήθεια καμιά σημασία, και θα βαδίσουν σ’ αυτή τη Ράμπλα και θα ονειρεύονται την ίδια κατάσταση και ίσως να σκέφτονται το δικό μας αίμα. Ηδη, νομίζω ότι τους βλέπω και σκέφτομαι το δικό τους αίμα που θα κυλήσει κι αυτό. Αλλά θα την πάρουν την πόλη, σύντροφε».

Με αυτό το απόσπασμα από τις «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη» του Βίκτορ Σερζ, απευθυνόμενη στον νεκρό σύντροφό της, έκλεισε σε συγκινησιακό κλίμα την απολογία της ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων η Μαριάννα Μανουρά στη δίκη για την υπόθεση της έκρηξης στους Αμπελόκηπους από την οποία έχασε τη ζωή του ο Κυριάκος Ξυμητήρης.

Η κατηγορούμενη κατά τη σχεδόν εξάωρη απολογία της, αφού για ακόμα μία φορά έθεσε εκτός του κάδρου των ευθυνών τους τέσσερις συγκατηγορούμενούς της, εξηγώντας πως οι δύο (Δήμητρα Ζ. και Δημήτρης Π.) δεν γνώριζαν το παραμικρό σχετικά με τη χρήση του διαμερίσματος και τους άλλους δύο (Νίκο Ρωμανό και Α.Κ.) δεν τους είχε γνωρίσει καν, αποδόμησε βήμα βήμα το κατηγορητήριο υπογραμμίζοντας την πολιτική διάστασή του.

Η συλλογική μνήμη

«Η ιστορία της υπόθεσης για την οποία κατηγορούμαι, η ιστορία του Κυριάκου, επιχειρήθηκε να αποσυνδεθεί από τα περιεχόμενά της, να απονοηματοδοτηθεί, να εμφανιστεί ως ένα ατυχές περιστατικό χωρίς νόημα. Είμαι εδώ μαζί με την οικογένειά του, μαζί με ανθρώπους που θέλουν να μιλήσουν για αυτόν. Είναι μια υπόθεση συλλογική. Υπόθεση των από τα κάτω, υπόθεση αντιεξουσιαστική και εντέλει επαναστατική. Η συλλογική μνήμη αναδύεται από τα κάτω», σημείωσε και πρόσθεσε:

«Η εξουσία έχει στόχο το μονοπώλιο της ιστορικής αφήγησης, περνάει μέσα από διάφορους ιδεολογικούς μηχανισμούς. Πρόκειται για τη διαχείριση του παρελθόντος που αποσκοπεί ουσιαστικά στη διαχείριση του παρόντος, καθώς και στην αποτροπή της ρήξης. Η διάκριση μεταξύ νόμιμης και παράνομης βίας είναι ότι η νόμιμη είναι η κρατική και είναι σωτήρια, αναγκαία, ιστορικά δικαιωμένη, ενώ η βία των κινημάτων είναι παράνομη ή εγκληματική».

Αναφερόμενη στους κατοίκους της πολυκατοικίας, σημείωσε και πάλι πως δεν υπήρχε καμία απολύτως πρόθεση να πληγούν ενώ είπε πως ακόμα και αυτοί που «πραγματικά επλήγησαν την τραγική εκείνη ημέρα δεν είπαν ούτε έναν κακό λόγο ούτε για μένα ούτε για τον Κυριάκο».

Μόνο εικασίες

Η Μαριάννα Μανουρά αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες που της αποδίδονται, χαρακτήρισε ανήθικη την κατηγορία της έκρηξης με ενδεχόμενο δόλο ενώ ξεκαθάρισε πως από όλη την ακροαματική διαδικασία δεν προέκυψε η ύπαρξη της αποδιδόμενης τρομοκρατικής οργάνωσης. «Δεν αποδεικνύεται η ένταξη και η κατ’ εξακολούθηση συμμετοχή. Η διάρκεια της ανύπαρκτης δράσης της υποτιθέμενης οργάνωσης ξεκινάει κάπου στις αρχές του 2024 και αναφέρεται μέσα σε ένα χρονικό πλαίσιο το οποίο πατάει σε εικασίες και μόνο υποθέσεις», είπε.

Η ίδια ξεκαθάρισε πως σκοπός της χρήσης του διαμερίσματος ήταν η επεξεργασία του υλικού από τον Κυριάκο Ξυμητήρη, ο οποίος της είχε γνωστοποιήσει λίγο καιρό πριν πως ήθελε να προσχωρήσει στην ένοπλη πάλη, με εκείνη με τη σειρά της να συμφωνεί στο να συνδράμει στην ανεύρεση του σπιτιού, τη μεταφρορά των δύο όπλων, που είχε προμηθευτεί ο Κυριάκος, σε αυτό και την παραμονή της στο σημείο σε περίπτωση που ο σύντροφός της χρειαστεί κάτι, ενώ ερωτώμενη για την ύπαρξη ενδεχόμενου στόχου είπε πως «η σχέση που είχα με τον Κυριάκο, σχέση εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης, θα με έκανε να γνωρίζω αν επρόκειτο να συμβεί κάποια δράση τη συγκεκριμένη ημέρα. Προφανώς δεν υπήρξε κάτι τέτοιο».