Πλην της ειδικής μέριμνας για επιχειρηματίες και επενδυτές, η έκθεση της Επιτροπής Πισσαρίδη για τη Δικαιοσύνη δεν περιλαμβάνει κανένα νέο εποικοδομητικό μέτρο και ο προϋπολογισμός παραμένει ακριβώς στα ίδια ποσά. Αρα μόνο ως ευχολόγιο μπορούν να εκληφθούν οι προτάσεις για πλήρη ψηφιοποίηση, καλύτερη επιμόρφωση και επανασχεδιασμό του δικαστικού χάρτη της χώρας και μάλιστα με διυπουργικές δράσεις, οι οποίες εκτός των άλλων απαιτούν προσαυξημένες δαπάνες.
Επισημαίνει, πάντως, ότι οι δικαστές είναι περισσότεροι από όσους χρειάζονται και ότι οι δικαστικές μονάδες θα πρέπει να αξιολογούνται σύμφωνα με τους δείκτες απόδοσης, ενώ παρουσιάζει ως καινοτόμα ιδέα το σπάσιμο του υδροκέφαλου Πρωτοδικείου Αθηνών, παρ’ ότι επί χρόνια αποτελεί ζητούμενο.
Παρατηρεί επίσης ότι ο θεσμός της εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών δεν είναι δημοφιλής στην Ελλάδα, αποδίδοντας την αποτυχία σε έλλειψη κινήτρων, χωρίς ωστόσο να αναζητά τις αιτίες και τις λύσεις του φαινομένου. Η κρίσιμη όμως παρέμβαση του νεοφιλελεύθερου αυτού σχεδίου είναι ο τρόπος με τον οποίο φιλοδοξεί να λύσει τις αγκυλώσεις του δικαστικού συστήματος που οδηγούν σε απίστευτες καθυστερήσεις και στην επιβαρυντική για την Ελλάδα θέση στην απόδοση δικαιοσύνης σε εύλογο διάστημα. Η λύση που προτείνεται αφορά κυρίως την επιχειρηματική – επενδυτική δραστηριότητα και όχι τις δίκες που αφορούν την πλειονότητα των πολιτών, για τις οποίες κατά κύριο λόγο κρίνεται αρνητικά η χώρα.
Ως κύριο επιχείρημα για τη δημιουργία ειδικών δικαστηρίων και ειδικευμένων δικαστών για τους επιχειρηματίες επιστρατεύεται η μη δυνατότητα απορρόφησης πόρων από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης, καθώς μεγάλο μέρος αυτών των πόρων συνδέονται με δημόσια έργα υποδομών που πρέπει να πραγματοποιηθούν σε προκαθορισμένες προθεσμίες. Εδώ βρίσκεται και το… ζουμί της έκθεσης: η θεωρία του συσχετισμού Δικαιοσύνης και επενδύσεων (πολλές από τις μελέτες αυτές έχουν εκπονήσει το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ κ.λπ.) είναι συστατικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και με δυο λόγια αποτελεί τη συσχέτιση μεταξύ της βελτίωσης της αποδοτικότητας των δικαστηρίων και του ποσοστού ανάπτυξης της οικονομίας.
«Μέχρι σήμερα η κατανομή των δικαστικών λειτουργών στα τμήματα ενός δικαστηρίου γίνεται αναλογικά με τον αριθμό των υποθέσεων που εισάγονται και εκκρεμούν σε κάθε διαδικασία, ώστε να μην παρατηρείται μια ιδιαίτερα μεγάλη καθυστέρηση σε κάποιο από αυτά σε σύγκριση με τα υπόλοιπα.
Ούτε οι ολομέλειες των δικαστηρίων ούτε η εκτελεστική εξουσία θα μπορούσαν, χωρίς κάποια προφανή δικαιολογητική βάση, να δώσουν ιδιαίτερη προτεραιότητα στην εκδίκαση μιας συγκεκριμένης κατηγορίας υποθέσεων σε βάρος των υπολοίπων», σημείωνε σχετικά στην «Εφ.Συν.» ο πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων Χριστόφορος Σεβαστίδης («Το σχέδιο Πισσαρίδη για τη Δικαιοσύνη»), επισημαίνοντας ότι η ειδική μεταχείριση σε συνταγματικό δικαίωμα, όπως αυτό της παροχής έννομης προστασίας, ήταν δικαιολογημένη κατά καιρούς μόνο για τη συντομότερη έκδοση δικαστικών αποφάσεων που αφορούσαν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (π.χ. εργατικές διαφορές).
