«Δεν έχω ξανατρέξει σε αγώνα αντοχής, αλλά μια ανάμνηση που έχω από τη Ράκα στη Συρία είναι να τρέχουμε για αρκετή ώρα στα στενά να ξεφύγουμε από τους στρατιώτες του Ασαντ που ήθελαν να μας βάλουν στον στρατό του με το ζόρι», μας είπε ο Νουρ, μέλος της πρώτης ομάδας προσφύγων (Solidarity Now Refugee Team) στην ιστορία του Κλασικού Μαραθωνίου της Αθήνας.
Στη διαδρομή των 5 χιλιομέτρων έτρεξαν χθες 15 πρόσφυγες από τη Συρία ηλικίας 14 έως 38 ετών που φιλοξενούνται σε ξενοδοχεία της Αθήνας σε πρόγραμμα της ΜΚΟ Solidarity Now και της Yπατης Αρμοστείας, στέλνοντας το μήνυμα ότι μπορούν να τα καταφέρουν και αξίζουν μια καλύτερη ζωή.
Συναντηθήκαμε στην τελευταία τους προπόνηση στο ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ στον λόφο του Στρέφη όπου χαλάρωναν παίζοντας μπάσκετ πριν από τον χθεσινό αγώνα.
Προετοιμάστηκαν περίπου ένα μήνα από τους γυμναστές Απόστολο Κατζόγια και Ελένη Κοκκίνου και το πρόγραμμά τους περιλάμβανε τρέξιμο και γυμναστική στο άλσος της Νέας Σμύρνης, ποδόσφαιρο στο 5 επί 5 στο Θησείο και μπάσκετ στον λόφο του Στρέφη.
«Αυτά τα παιδιά έχουν φοβερή ενέργεια και ζωντάνια παρά τα όσα άσχημα έζησαν και είδαν από κοντά. Είναι μια πρόκληση να τους βγάλουμε από τα δωμάτια στα οποία μένουν, να κυκλοφορήσουν στην πόλη, να γνωρίσουν κόσμο. Εχω δουλέψει 20 χρόνια ως γυμναστής σε δημόσια σχολεία, αλλά αυτό για μένα ήταν μια μοναδική εμπειρία», μας λέει ο κ. Κατζόγιας.
Ο Νουρ βρίσκεται οκτώ μήνες στη χώρα μας κι έφυγε από τη Ράκα της Συρίας λόγω του πολέμου αλλά και του σεξουαλικού προσανατολισμού του:
«Ο φίλος μου είναι τώρα στην Ολλανδία κι εκεί θέλω να πάω. Το καθεστώς του Ασαντ, εάν μάθαινε ότι είσαι ομοφυλόφιλος, θα σε έκλεινε φυλακή. Αυτοί από το “Ισλαμικό κράτος”, όμως, βασανίζουν τους ομοφυλόφιλους και εάν κάποιος παραδεχθεί ότι είναι ομοφυλόφιλος, τον σκοτώνουν πετάγοντάς τον από γκρεμούς ή ψηλά κτίρια ή γερανούς κ.λπ.
»Εμένα με βασάνισαν με αλυσίδες, μαστίγωμα και εικονικό πνιγμό, αλλά δεν ομολόγησα. Τώρα περιμένω πέντε μήνες την αίτηση μετεγκατάστασης για την Ολλανδία, αλλά κανείς δεν νοιάζεται, παρότι έχω εξηγήσει και στην υπηρεσία ασύλου ότι ακόμα κι εδώ δέχομαι ομοφοβικές απειλές».
Ο Χάσεμ και ο Νούρι είναι αδέλφια και σπούδαζαν Βιολογία και Νομική αντίστοιχα. Τώρα περιμένουν τη μετεγκατάσταση στη Γαλλία από την οποία έχουν γίνει δεκτοί και θα συνεχίσουν τις σπουδές τους: «Τρέχουμε γιατί θέλουμε να τιμήσουμε τη χώρα μας, να ανεβάσουμε το ηθικό των άλλων προσφύγων και να στείλουμε στους Ευρωπαίους και τους Ελληνες ένα μήνυμα ειρήνης. Χαιρόμαστε που θα πάμε στη Γαλλία, αλλά θα θυμόμαστε για πάντα την Ελλάδα, τους φίλους που κάναμε εδώ και τον μαραθώνιο».
Για την ιστορία, όλα τα μέλη της ομάδας κατάφεραν να τερματίσουν, αρκετοί και με καλές επιδόσεις, και το ευχαριστήθηκαν πολύ. Ο προσωπικός όμως μαραθώνιος για να φτάσουν κάπου στην Ευρώπη μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα…
-320x213.png)
