Ανοιξε την «Αγκαλιά» του σε όλους τους πρόσφυγες

«Εγώ θα συνεχίσω το έργο του πατέρα μου. Κι εγώ κι η μάνα μου κι η αδελφή μου». Από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής ακούγεται ο Μιχάλης, ο γιος του παπα-Στρατή Δήμου, του «μπαμπα-Νουρ» των προσφύγων, ο οποίος κηδεύτηκε χθες το μεσημέρι στην εκκλησία όπου λειτουργούσε ως ιερωμένος, στον Αγιο Γεώργιο, στο Κεράμι Καλλονής Λέσβου.

Εκατοντάδες άνθρωποι συνόδευσαν τον παπα-Στρατή στην τελευταία του κατοικία. Ανθρωποι με δάκρυα στα μάτια, οι οποίοι γνώριζαν ότι το νησί αποχαιρετούσε έναν από τους ξεχωριστούς ανθρώπους του.

Από προχθές, όταν ο 57χρονος ιερωμένος κοιμήθηκε, τα social media κυριολεκτικά γέμισαν από αναφορές στο έργο του, στην πορεία της ΜΚΟ «Αγκαλιά», από φωτογραφίες του παρέα με πρόσφυγες.

Ολα αυτά μαζί με τις συγκλονιστικές φωτογραφίες από το πνιγμένο αγοράκι στα παράλια της Τουρκίας, έκαναν την παρουσία του παπα-Στρατή ακόμα πιο έντονη, να θυμίζει ότι κάποιοι δεν σταματούν σε like στα social media και σε εκδηλώσεις ψηφιακής οδύνης, αλλά βοηθούν έμπρακτα τους συνανθρώπους τους που βρίσκονται σε ανάγκη.

Κάπως έτσι, συνδυαστικά, έγινε αστραπιαία γνωστό χθες στο Διαδίκτυο και το σκίτσο του δημιουργού Γιάννη Αντωνόπουλου που απεικόνιζε τον παπα-Στρατή να κουβαλάει τον 3χρονο Αϊλάν από τη θάλασσα στην ακτή, με ασφάλεια.

Το χρονικό

Ο Μιχάλης μάς εκμυστηρεύεται πώς ξεκίνησε η ιδέα της «Αγκαλιάς» πριν από περίπου 8 χρόνια.

«Υπηρετώ στο Λιμενικό Σώμα και τότε βρισκόμουν στις Οινούσσες. Κάποια στιγμή ζήτησα από τον πατέρα μου χρήματα. Τα έστειλε. Λίγο καιρό μετά του ξαναζήτησα. Με ρώτησε τότε: “Βρε, μπας κι έχεις μπλέξει πουθενά;”. Του απάντησα: “Οχι πατέρα, σαν έρθεις εδώ, θα καταλάβεις”.

»Το πρόβλημα βέβαια τότε δεν είχε καμία σχέση με την εικόνα σήμερα, αλλά οι μετανάστες που βρίσκαμε στη θάλασσα, μέσα στα φουσκωτά ή στις ακτές, δεν ήταν λίγοι. Δεν μπορούσα να μη βοηθήσω τους ανθρώπους, γιατί με αυτές τις αρχές είχα μεγαλώσει απ’ τον πατέρα μου.

»Ετσι λοιπόν ο μισθός τελείωνε νωρίς. Ηρθε ο πατέρας μου, είδε την κατάσταση και επιστρέφοντας στο νησί μας σκέφτηκε να ιδρύσει μια οργάνωση που θα βοηθούσε αυτούς τους ανθρώπους. Ετσι γεννήθηκε η “Αγκαλιά” που έχει σήμα τον Χριστό πάνω στον Σταυρό και που απλώνει τα χέρια για ν’ αγκαλιάσει τους ανθρώπους».

Τον ρωτάμε αν μπορεί να θυμηθεί, παρά την έντονη συναισθηματική του φόρτιση, ορισμένες χαρακτηριστικές στιγμές δράσης του πατέρα του.

«Ηταν μια φορά Χριστούγεννα ή Πρωτοχρονιά, δεν θυμάμαι ακριβώς. Είχαμε καθίσει να φάμε κι εγώ είχα έρθει με άδεια στο νησί. Χτύπησε το τηλέφωνο και τον ειδοποίησαν για πρόσφυγες που μόλις είχαν βγει στην ακτή. Εκανε κρύο. Σηκώθηκε, άφησε το τραπέζι και πήγε να δει. “Κι αν πας σε μια ώρα, δεν έγινε τίποτα”, του είχα πει τότε. Με κοίταξε αυστηρά θυμάμαι και είπε: “Εγώ θα επιστρέψω εδώ και το φαΐ θα με περιμένει στο τραπέζι. Αυτοί δεν έχουν τίποτα”. Κι έφυγε. Αυτός ήταν ο πατέρας μου. Αντάρτης».

Μαρτυρίες

Χαρακτηριστικές είναι όμως και οι μαρτυρίες των συνεργατών του στην οργάνωση.

«Είχαν έρθει στο νησί πάλι πρόσφυγες, μόλις είχαν βγει στην ακτή. Κουρασμένοι, πεινασμένοι, γυναίκες και μικρά παιδιά ανάμεσά τους. Είπαμε τότε να φτιάξουμε τοστ να τους πάμε. “Τι να τους κάνουν τα τοστ, μωρέ; Να πάρουμε σουβλάκια να χορτάσουν οι άνθρωποι”, είπε ο παπα-Στρατής. “Οχι χοιρινό σε μουσουλμάνους”, του είπαμε τρομαγμένοι, “δεν κάνει”. “Ποιο χοιρινό; Θα το βαφτίσουμε μοσχάρι, να φάνε, να σταθούν στα πόδια τους”, είπε τότε χαμογελώντας ο παπα-Στρατής».

Ο Ιρβιν Γιάλομ στο βιβλίο του «Στον κήπο του Επίκουρου: Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του Θανάτου» γράφει για τους ανθρώπους-δίνες.

Εκείνους που η δίνη τους θα μείνει πίσω να επηρεάζει άλλους ανθρώπους, όταν εκείνοι φύγουν.

Αυτό δηλαδή που είχε πει πολλές φορές με τον δικό του τρόπο ο παπα-Στρατής:

«Ενα μωρό που πεινάει, θα το ρωτήσεις αν είναι χριστιανό, για να το ταΐσεις; Η ζωή μας είναι πολύ μικρή, ας την καταναλώσουμε κάνοντας καλό…».