O λόγος που ξεπέρασε τους δύο μήνες κρατούμενος στο κέντρο κράτησης της Πέτρου Ράλλη, το τάχα «προαναχωρησιακό», ο 29χρονος Τουκούρ Τουργκέι, Τούρκος κουρδικής καταγωγής, δεν είναι ότι δεν έχει χαρτιά. Δεν είναι ούτε ότι τον βαραίνει κάποια καταδίκη που θα τον καθιστούσε, έστω και προσχηματικά, επικίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια και ίσως οδηγούσε στην απέλασή του στην Τουρκία, όπου αντιμετωπίζει πολιτικές και φυλετικές διώξεις.
Οχι μόνο δεν έχει καταδικαστεί ο Τουκούρ, αλλά τον άφησαν ελεύθερο ανακριτής και εισαγγελέας χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο, όπως άφησαν ελεύθερους δύο άγνωστούς του Ελληνες, που συνελήφθησαν μαζί του σε μπαρ της Κωλέττη στα Εξάρχεια το Σάββατο 7 Μαρτίου αργά τη νύχτα, ενώ λίγο νωρίτερα είχαν σημειωθεί επεισόδια στην περιοχή. Οι κατηγορίες εναντίον τους είναι βαριές: επικίνδυνη σωματική βλάβη, κατασκευή, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλών. Αλλά οι συλλήψεις προκύπτει ότι έγιναν στον σωρό.
«Η σύλληψη ήταν τυχαία, σε σημείο πολυσύχναστο, στην Κωλέττη, όπου υπάρχουν πολλά μπαρ και καφετέριες που γεμίζουν κάθε σαββατόβραδο, διαφορετικό από τα σημεία όπου έγιναν οι υπό διερεύνηση επιθέσεις, χωρίς να βρεθεί το παραμικρό επιβαρυντικό στοιχείο πάνω τους, χωρίς να έχουν καλυμμένα χαρακτηριστικά, χωρίς να έχουν αναγνωριστεί από αστυνομικό. Από την κοινή απόφαση ανακριτή και εισαγγελέα προκύπτει ότι ο Τουκούρ δεν κρίθηκε ούτε ύποπτος φυγής ούτε ύποπτος τέλεσης νέων εγκλημάτων», σημειώνει στην «Εφ.Συν.» η Ομάδα Νομικής Βοήθειας.
Πρόκειται για τη γνωστή ομάδα ανεξάρτητων νομικών, η οποία συστάθηκε μετά τα πρόσφατα αυξημένα περιστατικά αστυνομικής αυθαιρεσίας και έχει χειριστεί στα δικαστήρια πολλές ανάλογες συλλήψεις στον σωρό.
Αλλά η αστυνομία αποφάσισε να δείξει χαρακτηριστική περιφρόνηση προς την απόφαση των λειτουργών της Δικαιοσύνης και προς τον νόμο και να κάνει τα δικά της. Χωρίς να έχει πρόσβαση στη δικογραφία, μόνο με μία εισήγηση της Υπηρεσίας Ασύλου, από αυτές που εκδίδει πανομοιότυπα η υπηρεσία σε παρόμοιες περιπτώσεις, η Διεύθυνση Αλλοδαπών αποφάσισε την κράτηση του Τουκούρ στις 10 Μαρτίου για το ανώτατο διάστημα των 50 ημερών και παρέτεινε την κράτησή του στις 29 Απριλίου για άλλες 50 ημέρες.
Η απόφαση, μνημείο αντιφάσεων και ανακολουθιών, αναδεικνύει την αυθαιρεσία με την οποία δρα η αστυνομία σε υποθέσεις κράτησης αλλοδαπών. Η Διεύθυνση Αλλοδαπών αναγνωρίζει ότι με απόφαση της ανακρίτριας ο Τουκούρ «αφέθηκε ελεύθερος χωρίς την επιβολή περιοριστικών όρων», αλλά αμέσως μετά συμπεραίνει το παράδοξο: «Κατόπιν αυτών προκύπτει ότι σε βάρος του εν θέματι αλλοδαπού συντρέχουν λόγοι δημόσιας τάξης και ασφάλειας καθότι επιδεικνύει παραβατική συμπεριφορά […], ενώ δείχνει έλλειψη σεβασμού προς τους νόμους, αδιαφορώντας για τις σε βάρος του αποφάσεις της Διοίκησης».
Πρόκειται για απόφαση–καρμπόν που δεν αιτιολογείται με βάση τα συγκεκριμένα περιστατικά. Η αστυνομία σημειώνει μάλιστα ότι ο Τουκούρ «στερείται διαβατηρίου με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατη η διαπίστωση των πραγματικών στοιχείων», την ώρα που τα πραγματικά του στοιχεία αναγράφονται στο δελτίο αίτησης ασύλου, το οποίο βέβαια αποτελεί ισχυρό ταυτοποιητικό έγγραφο. Και ενώ η αστυνομία ισχυρίζεται ότι ο Τουκούρ «στερείται σταθερής διεύθυνσης κατοικίας», η διεύθυνσή του αναγράφεται στο έγγραφο που υπογράφει η ανακρίτρια.
Eλλειψη σεβασμού
Είναι φανερό ότι αν κάποιος δείχνει έλλειψη σεβασμού στους νόμους, αυτή είναι μάλλον η απόφαση της αστυνομίας, όχι ο Τουκούρ. Οι αυθαιρεσίες δεν σταματούν εδώ. Η απόφαση κράτησης δεν κοινοποιήθηκε ποτέ στον ίδιο αλλά μόνο στους συνηγόρους του είκοσι μέρες μετά, ύστερα από αλλεπάλληλες οχλήσεις στη Διεύθυνση Αλλοδαπών, τόσο διά ζώσης όσο και ηλεκτρονικά μετά το κλείσιμο της Διεύθυνσης για το κοινό λόγω κορονοϊού, όπως σημειώνει η Ομάδα Νομικής Βοήθειας.
Αλλωστε, η κράτηση του Τουκούρ παραβιάζει τις αυστηρές συστάσεις της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων διεθνών οργανισμών, που τάσσονται κατά της διοικητικής κράτησης προς απέλαση εν μέσω κορονοϊού και ζητούν αποσυμφόρηση των προαναχωρησιακών κέντρων και των κρατητηρίων.
«Η υπόθεση αναδεικνύει τον παραλογισμό της αυτόματης έκδοσης αποφάσεων διοικητικής κράτησης από τα αρμόδια όργανα, δίχως να προηγείται η παραμικρή εξέταση των περιστάσεων της κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης», υπογραμμίζει η Ομάδα.
