Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Σάφι από το Αφγανιστάν

Η Σάφι

Φωτογραφία: Αγγελική Σταματάκη

Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η Σάφι από το Αφγανιστάν

  • A-
  • A+

Η «Εφ.Συν.» αναδημοσιεύει σε τακτικά διαστήματα από το Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων ιστορίες προσφύγων και μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα και, με όλες τις ευκολίες και τις δυσκολίες της καθημερινής ζωής, έχουν καταφέρει να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία.

Η Σάφι έζησε τη ζωή της μεταξύ Αφγανιστάν και Ιράν. Όταν αποφάσισε να φύγει από το Ιράν ήταν βέβαιη ότι δεν θέλει να επιστρέψει. Η ίδια λέει ότι θέλει πλέον να αφήσει όλα τα δυσάρεστα πίσω της και να προχωρήσει μπροστά. Αυτή είναι η ιστορία της.

«Γεννήθηκα στο Χελμάντ, στο νότιο Αφγανιστάν. Εκεί είναι το κέντρο των Ταλιμπάν. Έξι μήνες μετά τη γέννησή μου, οι γονείς μου με πήραν και φύγαμε για το Ιράν. Στο Αφγανιστάν έχω πάει μόνο δύο φορές. Η πόλη μου ήταν σε πόλεμο κι εκεί δεν ήταν κανένας ασφαλής. Θυμάμαι βόμβες να σκάνε συνέχεια. Στο Ιράν έμεινα 17 χρόνια. Ένιωθα την καταπίεση στην καθημερινότητά μουΚάποια στιγμή επέστρεψα με την οικογένειά μου στο Αφγανιστάν για να ζήσουμε για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Η κυβέρνηση του Ιράν μάς είχε ειδοποιήσει να φύγουμε. Στο Αφγανιστάν, όμως, ήταν πολύ επικίνδυνα τα πράγματα. Έτσι, επιστρέψαμε σύντομα, ξανά, στο Ιράν»

Η ίδια μας εξιστορεί τις δυσκολίες τις οποίες αντιμετώπιζε με την οικογένειά της στο Ιράν και επεξηγεί τους λόγους που την ώθησαν στο ταξίδι για την Ελλάδα.

«Στην οικογένειά μου είμαστε δεκατρία άτομα μαζί με τους γονείς μας. Οι πέντε είναι παντρεμένοι και οι έξι είναι ελεύθεροι. Ο μικρότερος είναι ο Καρίμ και είναι δεκαέξι ετών. Η μεγαλύτερη είναι η Ραχιλέ και είναι τριάντα εννέα ετών. Εκείνη είναι παντρεμένη με οικογένεια και είναι πίσω στο Ιράν. Εδώ στην Ελλάδα δεν είμαστε όλοι μαζί. Ήρθαμε με τη μητέρα μου, τέσσερις από τους αδερφούς και τρεις από τις αδερφές μου. Ακόμη, ήρθαν μαζί μας δύο νύφες και δύο ανίψια μας.

»Στο Ιράν ζούσα με την οικογένειά μου στο Ζαεντάν, μια πόλη που βρίσκεται στα σύνορα με το Αφγανιστάν. Κάθε βράδυ περνούσαν πολλοί άνθρωποι από τα σύνορα. Η αστυνομία ήταν τρομερά καχύποπτη με όλους όσοι έμοιαζαν Αφγανοί. Στο Ιράν μας συμπεριφέρονταν σαν να ήμασταν κατώτεροι άνθρωποι, σαν να μην είχαμε πολιτισμό. Ποτέ μου δεν έλεγα ότι είμαι Αφγανή. Με ενοχλούσε εάν κάποιος το ήξερε. Η έχθρα απέναντι στους Αφγανούς ήταν αντιληπτή από όλους. 

»Η οικογένειά μου κι ο αδερφός μου δεν είχαν δουλειά και ήταν δύσκολο να βρουν. Εγώ από την πλευρά μου προσπάθησα πολύ να πάω στο πανεπιστήμιο. Όταν τελείωσα το δημόσιο σχολείο, στο οποίο η οικογένειά μου έδωσε πάρα πολλά χρήματα αφού ήμασταν ξένοι, είχα πάρει ειδίκευση στη λογιστική κι ήθελα να συνεχίσω τις σπουδές μου. Το ήθελα πολύ, όμως δεν με δέχονταν επειδή ήμουν Αφγανή.

»Μια Αφγανή μπορούσε να σπουδάσει σε ένα πανεπιστήμιο του Ιράν μόνο με την προϋπόθεση πως όταν τελειώσει τις σπουδές της θα επιστρέψει πίσω στη χώρα της. Αυτή ήταν μια κοινή συμφωνία Ιράν – ΑφγανιστάνΠαράλληλα με το σχολείο, έκανα και κάποια μαθήματα ραπτικής. Στο Ζαεντάν ο ΟΗΕ οργάνωνε κάποια σεμινάρια κι έτρεξα να γραφτώ. Τότε κατάλαβα ποιο ήθελα να είναι το μέλλον μου

Ταξίδι στο άγνωστο

«Από το Ιράν ταξίδεψα στην Τουρκία κι από εκεί στην Ελλάδα. Στις 4 Οκτωβρίου του 2017 έφτασα στη Λέσβο. Έφτασα μετά από ταξίδι 45’ στη θάλασσα. Έμοιαζε, όμως, πολύ μεγαλύτερο. Φτάσαμε στην ακτή. Όλοι μας ήμασταν στην ίδια βάρκα. Δεν θέλω να μιλήσω παραπάνω γι' αυτό. Δε μου αρέσει να επαναφέρω τα δυσάρεστα

»Την απόφαση για να έρθουμε στην Ελλάδα την πήρα εγώ. Όλη η οικογένεια συμφωνούσε να πάμε στον Καναδά κι έτσι αναγκαστικά ήρθαμε εδώ. Δεν υπήρχε πρεσβεία του Καναδά στο Ιράν. Ο στόχος μας ήταν να πάμε εκεί. Στον Καναδά ξέρουμε ότι το περιβάλλον είναι πιο φιλικό στους πρόσφυγες. Αυτό θέλαμε για την οικογένειά μας. Εκεί η καταγωγή μας δεν θα είναι πρόβλημα. Είναι δύσκολο όταν λέμε ότι είμαστε από το Αφγανιστάν. 

»Φτάσαμε στη Μόρια και μείναμε δεκατέσσερις μέρες. Ήταν πάρα πολύ δύσκολο μέρος. Δεν μπορούσαμε να μείνουμε εκεί. Πολλές φορές με έπιανε κρίση πανικού. Το βράδυ ξεκινούσε ένας πόλεμος. Μαχαίρια, φωνές, τσακωμοί. Εμείς κλεινόμασταν στη σκηνή και φοβόμασταν για τη ζωή μας. Αυτό συνέβαινε συνέχεια.

»Ένα βράδυ ακούσαμε βόμβες. Με έπιασε ταχυπαλμία. Την επόμενη μέρα ήμουν σε κατάσταση πανικού και δεν μπορούσα με τίποτα να ηρεμήσω. Πήρα την οικογένειά μου και φύγαμε. Έγινε ένας μεγάλος τσακωμός μεταξύ κάποιων Αραβόφωνων και κάποιων Αφγανών. Δύο άτομα σκοτώθηκαν. Βγήκα από τη σκηνή και είδα ένα άτομο να είναι στο έδαφος. Το κεφάλι του δεν μπορούσα να το διακρίνω γιατί ήταν γεμάτο αίματα.

»Κάθε μέρα μαθαίναμε για βιασμούς κοριτσιών. Στην τουαλέτα πήγαινα με τον αδερφό μου. Χωρίς αυτόν δεν πήγαινα πουθενά. Υπήρχε μεγάλος κίνδυνος στο δρόμο μέχρι να φτάσω στις τουαλέτες. Έμαθα για ένα κορίτσι που πήγε μόνο του στο μπάνιο. Κάποιος την ακολούθησε χωρίς να το καταλάβει η κοπέλα. Την έβγαλε βίντεο ενώ εκείνη έκανε μπάνιο και μετά την εκβίαζε να πάει μαζί του, αλλιώς θα το δημοσιοποιούσε. Για ένα κορίτσι ήταν η κόλαση.

»Φύγαμε από τη Μόρια. Νιώθαμε περισσότερη ασφάλεια στο δρόμο παρά εκεί. Μαζευτήκαμε στην πλατεία της πόλης τριάντα με τριάντα πέντε άτομα για να διαμαρτυρηθούμε για τις συνθήκες ζωής στη Μόρια. Μείναμε εκεί τριάντα έξι μέρες. Κάναμε απεργία πείνας, εγώ και η αδερφή μου μαζί με κάποιους άλλους, για είκοσι έξι μέρες. 

»Κάποια στιγμή ήρθε η αστυνομία και διέλυσε με μπουνιές και κλωτσιές τη διαμαρτυρία μας. Μετά ήρθε μια άλλη ομάδα ανθρώπων που μας φώναζε να φύγουμε από εδώ και να πάμε πίσω στη χώρα μας. Μας έλεγαν βρισιές στα αγγλικά και ήταν πολύ επιθετικοί απέναντι μας.

»Με τα μέλη της οικογένειάς μου κάναμε αίτημα για άσυλο και έγινε δεκτό. Εκκρεμεί ακόμα η αίτηση τριών αδερφών μου. Το νΝοέμβριο του 2017 ήρθα στην Αθήνα. Μετά από όλα όσα πέρασα ήμουν σε κακή ψυχολογική κατάσταση. Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να κόψω τα μαλλιά μου. Ήμουν σε κατάθλιψη.

»Για μία εβδομάδα δεν μίλησα με κανέναν. Ούτε με την οικογένειά μου. Είχα χάσει τον εαυτό μου. Θυμάμαι το ψαλίδι στην άκρη του τραπεζιού. Το πήρα κι έκοψα τα μαλλιά μου. Δεν ξέρω εάν ήθελα κάποια αλλαγή. Αγαπούσα, όσο τίποτα, τα μαλλιά μου. Δε ξέρω για ποιο λόγο το έκανα αυτό. Ξέρω, όμως, ότι επέλεξα να χάσω κάτι που αγαπούσα.»

Το όνειρο είναι ο στόχος κι ο στόχος το όνειρο

«Η μόδα είναι το όνειρό μου. Όταν δούλεψα στο Ιράν με μια σχεδιάστρια μόδας κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω. Η Φαριμπά παρ' όλο που ήμουν Αφγανή με βοήθησε πολύ. Δούλεψα μαζί της και έμαθα πολλά. Την ευχαριστώ. Θέλω να δημιουργήσω τη δική μου επωνυμία. Θέλω όλοι να ξέρουν το “Shafi style”. 

»Όταν μάθαινα ότι κάποια οργάνωση μοιράζει ρούχα, έστελνα τη μητέρα μου να φέρει μερικά. Δούλευα πάνω σ' αυτά και έκανα καινούργια σχέδια. Δεν είχα ραπτομηχανή, αυτό ήταν πολυτέλεια. Δούλευα με τα χέρια και με το ψαλίδι. Το αγαπώ πάρα πολύ αυτό. Τώρα μου έχει προσφέρει μια ραπτομηχανή μια φίλη και δουλεύω εκεί.

»Θέλω να κάνω τη δική μου επίδειξη μόδας. Τώρα έχω όρεξη, έχω έναν στόχο. Ξέρω ότι το αγαπάω και θα δουλέψω πολύ για να τα καταφέρω. Τώρα ξέρω τι θέλω και μπορώ να κάνω.»

Στην ερώτηση τι τίτλο θα έδινε στην ιστορία της, εκείνη κλείνει τα μάτια και σκέφτεται… «Ταμάμε σαχτιχά μέγκζαραντ», λέει. Αυτό σημαίνει πως όλα τα δύσκολα περνάνε.

► Εάν θέλετε να υποστηρίξετε την προσπάθεια της Σάφι μπορείτε να μπείτε στην ψηφιακή πλατφόρμα εύρεσης πόρων πατώντας εδώ.

Πηγή: Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Οι περιπέτειες του Μούσα
Ο 28χρονος Μούσα, που έφυγε από την Ακτή Ελεφαντοστού μετά την πολιτική κρίση που συντάραξε τη χώρα, μας υποδέχτηκε με ένα φιλόξενο χαμόγελο στο σπίτι του στην Κυψέλη. «Δεν νιώθω ότι είμαι πρόσφυγας, είμαι...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Οι περιπέτειες του Μούσα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η ελπίδα της Ζάχρα
Η Ζάχρα έχει ξεκινήσει από καιρό και καταγράφει την ιστορία της σε ένα βιβλίο που όπως λέει, θέλει να το εκδώσει σε όσες περισσότερες γλώσσες μπορεί. Είναι, μόλις, 18 ετών, όμως έχει ζήσει ήδη πολλά.
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Η ελπίδα της Ζάχρα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ανακατάταξη προσφύγων με ένταση και προσαγωγές στον Ελαιώνα
Ελεύθεροι αφέθηκαν αργά χθες το απόγευμα οι 34 από τους 35 πρόσφυγες που προσήχθησαν το μεσημέρι στην Αστυνομική Διεύθυνση Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη από το Κέντρο Φιλοξενίας του Ελαιώνα.
Ανακατάταξη προσφύγων με ένταση και προσαγωγές στον Ελαιώνα
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Σπέρνουν φόβο για να θερίσουν... ψήφους
Συλλογή υπογραφών ενάντια στην επικείμενη λειτουργία δομής ασυνόδευτων ανηλίκων στην Παλλήνη οργανώνουν ορισμένοι στην πόλη, σε μια εμφανή προσπάθεια υποκίνησης ξενοφοβικών αντιδράσεων και καλλιέργειας φόβου,...
Σπέρνουν φόβο για να θερίσουν... ψήφους
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ενωμένοι και ορατοί κατά των διακρίσεων
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού, το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών διοργανώνει τον «Περίπατο κατά των διακρίσεων 2019» και καλεί σε συγκέντρωση στις 3 μ.μ. στο Σύνταγμα και πορεία μέχρι τα Προπύλαια.
Ενωμένοι και ορατοί κατά των διακρίσεων
ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Το σαφάρ(ι) της Ζάχρα και του Αλί
Η Ζάχρα και ο Αλί, που ταξίδεψαν χωριστά από το Ιράν για να φτάσουν στην Ελλάδα με τον γιο τους, μιλούν για το συνειδητό ρίσκο του ταξιδιού (σαφάρ στα φαρσί), την επιβίωση στις δομές φιλοξενίας και για το πώς...
Ιστορίες ενσωμάτωσης: Το σαφάρ(ι) της Ζάχρα και του Αλί

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας