Απεργία πείνας 30 ημερών ξεκίνησαν εδώ και έξι μέρες τρεις Τούρκοι αγωνιστές, μέλη της «Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν».
Η απεργία πείνας γίνεται σε ένδειξη αλληλεγγύης στους χιλιάδες εκπαιδευτικούς της Τουρκίας, οι οποίοι απολύθηκαν μετά το πραξικόπημα και αγωνίζονται για την επαναπρόσληψή τους.
Σύμβολα του αγώνα είναι βέβαια η Nuriye Gülmen και ο Semih Özakça, οι οποίοι πλέον φτάνουν τις 155 μέρες απεργίας πείνας σε κελί χωρίς αερισμό μέσα στη φυλακή Σιντζάν της Αγκυρας.
Και στους δύο, που βρίσκονται στην απομόνωση, έχουν προκληθεί πλέον μυϊκά προβλήματα, δεν μπορούν να περπατήσουν και χρησιμοποιούν αναπηρικό καροτσάκι.
Οι δύο τους έγιναν η φωνή εκατομμυρίων πολιτών που αντιστέκονται στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, όπως και η φωνή των 100.000 και πάνω απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.
Το τελευταίο διάστημα βρίσκονται στο νοσοκομείο, αντιμέτωποι με γιατρούς, οι οποίοι προσπαθούν να τους αναγκάσουν να τερματίσουν την απεργία.
Στο κέντρο της Αθήνας, εν μέσω καύσωνα, τα μέλη της Επιτροπής Αλληλεγγύης έχουν στήσει περίπτερο στα Προπύλαια και ενημερώνουν τους λιγοστούς τουρίστες και περαστικούς για τον λόγο της δικής τους απεργίας πείνας.
Από το μεγάφωνο ακούγονται επαναστατικά τουρκικά τραγούδια και παντού αντικρίζεις φωτογραφίες της Νουριέ και του Σεμίχ.
«Οσοι Τούρκοι τουρίστες περνούν από εδώ, είναι τόσο φοβισμένοι και καταπιεσμένοι που μας λένε “συμφωνούμε μαζί σας, αλλά φοβόμαστε να υπογράψουμε τα ψηφίσματα αλληλεγγύης γιατί δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει πίσω στη χώρα μας”» λέει στην «Εφ.Συν.» ο απεργός πείνας Τσετίν, εξηγώντας πως το κύμα συμπαράστασης στους απεργούς πείνας έχει δυναμώσει το τελευταίο διάστημα, ειδικά στη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο και τη Δανία.
