«Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα» έγραφε ο Οδυσσέας Ελύτης, αλλά στην αργκό του σύγχρονου κόσμου απλώς θα χαμογελούσαν, ψιθυρίζοντας κυνικά πως «τίποτα δεν είναι τυχαίο στον κόσμο των επιχειρήσεων». Οταν η μέρα αρχίζει με το Ελληνικό Δημόσιο να προσφέρει στους Αμερικανούς την Ελευσίνα, το μεσημέρι οι Κινέζοι απαντάνε για σοβαρή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας και το βράδυ αναγγέλλεται ότι υπεγράφη η επέκταση του 6ου προβλήτα στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, τότε εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς την πολυεπίπεδη «ναυμαχία» που μαίνεται εδώ και καιρό μεταξύ Αμερικανών και Κινέζων. Αν αυτή είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού, θολό παραμένει -διότι κάποιοι δυσκολεύονται να το πιστέψουν- αν ο Ιβάν Σαββίδης δεν μάχεται την κυβέρνηση, όπως λανθασμένα θρυλείται, και επιπλέον έχει καταστεί ρυθμιστής των εξελίξεων σχετικά με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Με την υπογραφή της σύμβασης, για την οποία γράψαμε χθες στην «Εφ.Συν.», παίρνουν ολοκληρωτική απάντηση όσοι υποστήριζαν κάθε λίγο και λιγάκι ότι «ο Σαββίδης φεύγει» ή ότι… «ήρθαν κάτι Αμερικανοί» και του ασκούν πιέσεις και επιδιώκουν να τον εξαγοράσουν. Είχαμε από καιρό σημειώσει το λάθος αυτών των διαδόσεων που έπλαθαν σενάρια με τις επιθυμίες των δημιουργών τους.
Η Κίμπερλι
Εχει ενδιαφέρον η παρατήρηση ότι αν η πρέσβειρα των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκιλφόιλ έκανε δηλώσεις για τη διαχείριση του λιμανιού του Πειραιά από την κινεζικών συμφερόντων Cosco, γιατί άραγε στις ίδιες δηλώσεις δεν συμπεριέλαβε και τον «ρωσικών συμφερόντων» όμιλο που διαχειρίζεται τη Θεσσαλονίκη; Φυσικά οι δηλώσεις της πρέσβειρας και η ανακοίνωση υπογραφής της σύμβασης για επέκταση του 6ου προβλήτα δεν γίνονται σε νεκρό χρόνο. Είχαν προηγηθεί: α) η βίαιη «εκπαραθύρωση» του τέως προέδρου του ΟΛΘ, Αθανάσιου Λιάγκου, με ταυτόχρονη κατάθεση αγωγής εναντίον του με διεκδίκηση 2 εκατομμυρίων ευρώ (σημ.: ο κ. Λιάγκος έχει αντιδράσει με 4 αγωγές ύψους 200.000 ευρώ εκάστη) για απευθείας ανάθεση εργασιών βυθοκόρησης στο λιμάνι, και β) η ακόμα πιο ηχηρή «εκπαραθύρωση» από το Δ.Σ. της ΟΛΘ Α.Ε. του διόλου τυχαίου αναπληρωτή CEO του Υπερταμείου/Growthfund, Παναγιώτη Σταμπουλίδη, και η τοποθέτηση στη θέση του πολιτεύτριας της Ν.Δ. που σχετίζεται με το δικηγορικό γραφείο του Ανδρέα Παπαμιμίκου (η σχέση του με τον Ιβάν Σαββίδη είναι γνωστή σε όλους).
Λιάγκος και Σταμπουλίδης «κατηγορούνται» από την πλευρά Σαββίδη και για την απόπειρα να πάρουν μέσω του Χρηματιστηρίου το λιμάνι οι Γαλλο-ελβετοί δισεκατομμυριούχοι της οικογένειας Louis-Dreyfus. Αν σε αυτές τις «λεπτομέρειες» προσθέσει κανείς ότι η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έδωσε δύο διαδοχικές παρατάσεις στον Ιβάν Σαββίδη για να καθυστερήσει την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων, δηλαδή το έργο επέκτασης του 6ου προβλήτα, τότε αμέσως έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τις σχέσεις Ιβάν-κυβέρνησης.
Ούτε καν
Το σοβαρό ερώτημα που ετέθη από όσους γνωρίζουν κάτι παραπάνω είναι αν η σπουδή της ελληνικής κυβέρνησης να υποσχεθεί το λιμάνι της Ελευσίνας στους Αμερικανούς είναι μήπως για να «κλέψει» η Ελευσίνα ένα μέρος της μεταφόρτωσης φορτίων από τα λιμάνια του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης.
Το σύνολο των σεναρίων κάθε λογής που πλάθονται γύρω από την Ελευσίνα κρίθηκαν πολύ αυστηρά από παράγοντες της αγοράς που μίλησαν στην «Εφ.Συν.», οι οποίοι συνέκλιναν στις διαπιστώσεις τους. Συμπυκνώνονται στη φράση: «Οι χειρισμοί της ελληνικής κυβέρνησης είναι γελοίοι! Οχι μόνο να ανταγωνιστεί δεν μπορεί η Ελευσίνα τον Πειραιά ή τη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε καν ένα υποτυπώδες αντίβαρο. Ο δίαυλος της Ελευσίνας έχει 11 μέτρα βάθος, οπότε δεν μπορεί να υποδεχτεί μεγάλα πλοία, παρά όσα μεταφέρουν μέχρι 2.500 TΕUs (σ.σ. μονάδα χωρητικότητας φορτίου)». Οι ίδιοι παράγοντες επισημαίνουν ακόμα ένα… εμπόδιο, τον μοναδικό αρχαιολογικό χώρο στη γη της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης, που εφάπτεται στο λιμάνι και δύσκολα «παρακάμπτεται» ακόμα και με τη νομοθετική ρύθμιση που εντάσσει το αμερικανικό πρότζεκτ στην κατηγορία των «εμβληματικών επενδύσεων εξαιρετικής σημασίας».
Ειδικότερα τώρα για την πολυσυζητημένη επέκταση του 6ου προβλήτα, λίγο πριν από την υπογραφή της, στο παρασκήνιο, ψιθυριζόταν ότι αποφασίστηκε μεν να ξεκινήσει, αλλά είναι αργά για το λιμάνι, καθώς τα γιγάντια πλοία που μεταφέρουν 24.000 TΕUs, λόγω των συνθήκων στην Ερυθρά Θάλασσα, ακολουθούν άλλα, πιο ασφαλή δρομολόγια, ενώ στο παιχνίδι μπήκαν πολύ δυνατοί παίκτες, όπως τα λιμάνια της Σλοβενίας και της Κροατίας με απευθείας γραμμές μετακίνησης από την Απω Ανατολή.
Απιαστο όνειρο
Η παραπάνω ανάλυση δεν γίνεται εύκολα δεκτή από όλους, με τους πιο μετρημένους αναλυτές να λένε στην «Εφ.Συν.» ότι «αν μέχρι τώρα η διακίνηση στη Θεσσαλονίκη ήταν περίπου 550.000 TΕUs τον χρόνο, αν στόχος με την επέκταση ήταν να φτάσει μέχρι και 1,5 εκατομμύριο TΕUs, αριθμός που μοιάζει άπιαστο όνειρο, ωστόσο, είναι δυνατό το λιμάνι να ξεκινήσει με μια άνοδο στα 750 χιλιάδες TΕUs και από εκεί και πέρα κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι τα πράγματα όταν και αν σε πέντε χρόνια έχει ολοκληρωθεί η επέκταση».
Σχόλια που έχουν αρχίσει ήδη να συζητιούνται είναι για τη χρήση του ταμείου 90 εκατομμυρίων ευρώ του ΟΛΘ που παρέλαβε η κοινοπραξία στη φάση της ιδιωτικοποίησης, για τα υπόλοιπα χρήματα μέχρι τα 200 εκατομμύρια που κοστίζει η επέκταση, δηλαδή τον τραπεζικό δανεισμό, και για το απαραίτητο «μπάζωμα» στη θάλασσα για τη δημιουργία του προβλήτα, που θα γίνει με χώμα από… το Σέιχ Σου και τις εκχωματώσεις χάριν του Flyover! Δεδομένου ότι ένα τέτοιου μεγέθους έργο δημιουργεί ούτως ή άλλως περιβαλλοντική επιβάρυνση, ερωτηματικό είναι αν οι αρμόδιες υπηρεσίες στην Περιφέρεια (κυρίως) είναι έτοιμες για ελέγχους των περιβαλλοντικών παραμέτρων (θυμίζουμε, στον Πειραιά η Περιφέρεια είχε επιβάλει μεγάλα πρόστιμα στην Cosco). Κι αυτό γιατί το έργο πλέον αποτελεί το πιο δυνατό διαπραγματευτικό χαρτί του Ιβάν Σαββίδη.
