Η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Ορέστης Ντάντος συναντιούνται για πρώτη φορά καλλιτεχνικά και ερμηνεύουν μαζί το ωραίο τραγούδι που έγραψε ο δεύτερος. Ως παρατηρητές της Αθήνας, αυτής της αντιφατικής, σκληρής, δυστοπικής ώρες ώρες πόλης, προσπαθούν «φυσώντας απαλά» να την κάνουν πιο γλυκιά και πιο όμορφη.
«Η Αθήνα ήταν πάντα στο μυαλό μου σαν μια δυσαρμονική μορφή που ερωτεύεσαι παράφορα, που θες πάντα να φύγεις μακριά, μα πάντα επιστρέφεις μέσα της. Δέσμιά της για πάνω από 20 χρόνια, θέλησα να τραγουδήσω για αυτήν. Ο Ορέστης μού έπαιξε το τραγούδι πριν από έναν χρόνο και φέτος ήταν αυτό που άνοιγε τις χειμερινές μου παραστάσεις. Είναι σαν να διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας για λίγο, κάπου σε ένα στενό της Αθήνας ή σε μια λεωφόρο, και να συμφωνήσαμε μυστικά ότι μας απασχολούν οι ίδιες σκέψεις» λέει γι’ αυτή τη συνεργασία η Μαρία Παπαγεωργίου.
«Αυτή η πόλη είναι σκληρή. Η Αθήνα και κάθε Αθήνα. Ιστορίες επιβίωσης στοιβαγμένες η μία πάνω στην άλλη, σε μια λεκάνη δύο επί δύο, γύρω από καμένα βουνά. Κι όμως συνεχίζουν να κυλάνε ποτάμια υπόγειας αγάπης που τη γλυκαίνουν και τη σώζουν. Σαν δυο τέτοια ρυάκια συναντήθηκαν κι οι φωνές μας στο τραγούδι αυτό. Η Μαρία επιμένει στην ομορφιά κι εγώ ψάχνω πάντα κάτι μέσα της» επισημαίνει με τη σειρά του ο δημιουργός του τραγουδιού Ορέστης Ντάντος.
