Δύο όψεις έχουν οι συνέπειες της ήττας στο Αγρίνιο για την ΑΕΚ. Η καθαρά πρακτική είναι πως μειώνει το πλεονέκτημα των δύο βαθμών διαφορά που είχε από τον Παναθηναϊκό στην ειδική βαθμολογία των πλέι οφ, τρεις αγωνιστικές πριν από το τέλος της κανονικής περιόδου.
Υπάρχει όμως και άλλη όψη, ίσως πιο σοβαρή, αφού αφορά τον προβληματισμό για την αγωνιστική στασιμότητα –επιεικώς…– της ομάδας μετά τη νίκη στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, ασχέτως αν από τότε μεσολάβησε και νίκη επί του Παναθηναϊκού.
Η ΑΕΚ είναι δύο μήνες χωρίς νίκη εκτός έδρας. Η τελευταία ήταν στα Γιάννενα τη 18η αγωνιστική, την περίοδο που είχε βρει πολύ καλό αγωνιστικό ρυθμό και το 4-3-3 του Πογέτ «δούλευε ρολόι». Με κύρια χαρακτηριστικά τα καλά τρεξίματα, την πίεση ψηλά και τη δυνατότητα για κόντρα επιθέσεις από κλεψίματα στη μεσαία γραμμή.
Το πρώτο κακό παιχνίδι ήρθε με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι στην 21η αγωνιστική, ήρθε η νίκη επί του Ολυμπιακού που έδιωξε μακριά τις ανησυχίες, ακολούθησε ισοπαλία στο «Καυτανζόγλειο» με τον Ηρακλή.
Ακολούθησε νίκη με τον Παναθηναϊκό με μια εμφάνιση που έδειχνε ικανή να την πάει το πολύ ως την ισοπαλία και στα δύο τελευταία ματς πριν το Αγρίνιο, με Αστέρα στην Τρίπολη και Πανθρακικό στο ΟΑΚΑ, παρά τη συγκομιδή των 4 βαθμών, τα προβλήματα ήταν φανερά.
Το 4-3-3 δούλευε πολύ καλά με την παρουσία στα άκρα των Μπαρμπόσα και Βάργκας, αλλά κυρίως με την ενεργητικότητα που έδινε στην ομάδα η λειτουργία της τριάδας στο κέντρο. Σιμόες, Γιόχανσον, Μάνταλος.
Με τις τιμωρίες που δημιούργησαν κενά στα άκρα της επίθεσης σε πολλά ματς αλλά κυρίως με το ρίξιμο των στροφών στην απόδοση βασικά των Γιόχανσον και Μάνταλου, άρχισαν τα προβλήματα.
Και από εκεί περνάνε και οι λύσεις τους, αφού μεταγραφές γίνονται το καλοκαίρι ενόψει της νέας σεζόν και επιπλέον λύσεις δεν μπορούν να προκύψουν τώρα.
Μάλιστα αποδεικνύεται πως χάθηκε μία που θα μπορούσε να παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτή την κατάσταση. «Σοφά ποιώντας», ο Πογέτ διάλεξε κεντρικό χαφ στις μεταγραφές τον Ζουκουλίνι.
Με τον Αργεντινό στη διάθεσή του, θα μπορούσε να δώσει αυτή την περίοδο φρεσκάδα και ποιότητα στην κορεσμένη μεσαία του γραμμή.
Πολύ περισσότερο από όσο μπορεί να το κάνει με τον Κορδέρο, που έχει και «ταβάνι» στις δυνατότητές του, αλλά και δύσκολα βγάζει 90 λεπτά χωρίς… παρενέργειες.
Ο τραυματισμός του Ζουκουλίνι αποδεικνύεται το μεγαλύτερο πρόβλημα που προέκυψε στην ΑΕΚ στο δεύτερο μισό της περιόδου.
