Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στις νίκες την κατάλληλη χρονική στιγμή. Θεράπευσε την ψυχολογία του μία στροφή πριν από το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο και είναι πλέον σε θέση να προετοιμαστεί για τη «μητέρα των μαχών» με ηρεμία, πίστη και αποφασιστικότητα, στοχεύοντας στη μοναδική νίκη που δύναται να επουλώσει μέρος των ανοιχτών πληγών της φετινής σεζόν.
Τα οφέλη της προχθεσινής νίκης του «τριφυλλιού» ήταν αρκετά, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι πιστοποίησαν μια σειρά από συμπεράσματα για τη δυναμική της ομάδας:
«Χάμερ» στα στόπερ ύστερα από πολλά χρόνια
Από την εποχή των Χένρικσεν, Κυργιάκου, Γκούμα ο Παναθηναϊκός αναζητούσε την ποιοτική πληρότητα στο κέντρο της άμυνάς του και δη τουλάχιστον μία «κολόνα» που θα καθοδηγούσε τους υπόλοιπους.
Οι προσπάθειες του συλλόγου δεν απέδωσαν καρπούς, παρότι δαπανήθηκαν κατά καιρούς πολλά χρήματα. Οι διάφοροι Ενακαρίρε, Καντέ, Μπουμσόνγκ, Μπιάρσιμρ κ.λπ., που πέρασαν κατά καιρούς από τον σύλλογο, δεν μπόρεσαν να αντεπεξέλθουν στις υψηλές προσδοκίες του συλλόγου, αλλά στην παρούσα χρονική στιγμή ο Παναθηναϊκός φαίνεται πως έχει χτυπήσει φλέβα χρυσού.
Τόσο με τον Ράσμους Τελάντερ όσο και με τον Ροντρίγκο Μολέδο.
Ειδικότερα ο Βραζιλιάνος κεντρικός αμυντικός φανερώνει ηγετικά χαρακτηριστικά και έδειξε στα ματς με ΑΕΚ και Ατρόμητο ότι είναι απροσπέλαστος στις μονομαχίες και ανίκητος στο ψηλό παιχνίδι, ενώ φαίνεται να ταιριάζει ιδανικά με τον Τελάντερ, που επίσης αποδεικνύεται «λαβράκι» με την έως τώρα παρουσία του στην ομάδα.
Δύο μεταγραφές, μία τον Γενάρη και μία το καλοκαίρι, που αναβάθμισαν ποιοτικά την ομάδα στη συγκεκριμένη θέση, όπου εκτός αυτών υπάρχει επίσης ο Σέρχιο Σάντσεθ, ο οποίος μετράει αντίστροφα για την επιστροφή του, ο βασικός στην κατάκτηση του Κυπέλλου προ διετίας Κουτρουμπής και -ως πέμπτη λύση- ο αναντικατάστατος πέρυσι τέτοια εποχή Ταυλαρίδης.
Τέτοια πληρότητα είχαμε πολλά χρόνια να δούμε στη συγκεκριμένη θέση.
Γεμάτη φαρέτρα μεσοεπιθετικά
Στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου ο Παναθηναϊκός κατάφερε να αναβαθμίσει σημαντικά την ποιότητά του και διαθέτει πλέον δέκα παίκτες για τρεις ή τέσσερις θέσεις (ανάλογα με το σύστημα).
Βιγιαφάνιες, Μπουμάλ, Ευανζελίστα, Καλτσάς, Βλαχοδήμος, Κλωναρίδης, Μπεργκ, Λέτο, Μαμούτε και Πέτριτς είναι σαφές ότι ουδεμία σχέση έχουν με τις αντίστοιχες λύσεις του πρόσφατου παρελθόντος, όταν υπήρχαν στην ομάδα παίκτες όπως ο Μπαρμπαρούσης, ο Εσπάρθα, ο Μπαϊράμι, ο Ντίνας, ο Μπερίσα κ.λπ.
Ο Βιγιαφάνιες έλαμψε την Κυριακή ως 10άρι, η επιστροφή του Μπουμάλ και η πλήρης ενσωμάτωση του Λέτο θα προσδώσουν έξτρα ποιότητα, ο Ευανζελίστα καταδεικνύει γιατί δεν έλαβε οψιόν αγοράς η Ουντινέζε, ο Μπεργκ είναι ο κορυφαίος επιθετικός του πρωταθλήματος, οι Κλωναρίδης, Βλαχοδήμος, Καλτσάς είναι σαφές ότι μπορούν να προσφέρουν λύσεις στην ομάδα, όπως και ο Πέτριτς υπό προϋποθέσεις, ενώ ο Μαμούτε όσο περνούν οι μέρες προσαρμόζεται περισσότερο και δίνει την εντύπωση ότι θα γίνεται ολοένα και καλύτερος.
Αυτός είναι και ο λόγος που ο Στραματσόνι άλλαξε την Κυριακή το σύστημα της ομάδας σε 4-2-3-1 από 4-3-3, προκειμένου να χωρέσει στην 11άδα έναν επιπλέον μεσοεπιθετικό και να εκμεταλλευτεί την πληθώρα των επιλογών του στις συγκεκριμένες θέσεις (πλάγια, πίσω από τον επιθετικό και στην κορυφή της επίθεσης).
Τα δύο χτυπητά «αγκάθια»
Εν αντιθέσει με τα παραπάνω, ο Παναθηναϊκός έχει σημαντικό ποιοτικό και ποσοτικό πρόβλημα στα άκρα της άμυνας και στον άξονα της μεσαίας γραμμής. Στη θέση του δεξιού μπακ, πίσω από τον Μέστο, που αποδεικνύεται συνεπής και ικανός να ανταποκριθεί στο βάρος της φανέλας, δεν υπάρχει αξιόπιστη λύση.
Ο Μαρινάκης δεν είναι τέτοια και είναι πλέον ξεκάθαρο ότι όταν απουσιάζει ο Ιταλός, θα υπάρχει χτυπητό κενό. Στα αριστερά της άμυνας δεν υπάρχει καν πρώτος.
Ο Πράνιτς το παλεύει όσο μπορεί, αλλά αυτό δεν αρκεί, ο Νάνο είναι φάντασμα του εαυτού του και φαντάζει ξένο σώμα, ενώ ο Χουχούμης πρέπει να δοθεί δανεικός για να πάρει παιχνίδια και να δείξει εάν και εφόσον μπορεί να αντεπεξέλθει στο μέλλον σε αυτό το επίπεδο.
Το δεύτερο «αγκάθι» αφορά τα 6άρια και τα 8άρια. Πλην του «βιονικού» Ζέκα, ουδείς δείχνει επαρκής για τον Παναθηναϊκό στην παρούσα φάση και όταν λείπει ο Πορτογάλος δημιουργείται (όχι τυχαία) «τρύπα του όζοντος» στο κέντρο.
Ο Αμπέντ ακόμα ψάχνει τα πατήματά του, ο Εσιέν βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ο Λουντ θέλει ακόμα ψωμιά να φάει για να σηκώσει το βάρος, ο Λαγός είναι για ειδικές αποστολές και ο Κουτρουμπής κατά συνθήκη «κόφτης».
