Εκεί που έφτασε και (κυρίως) έτσι όπως έπαιξε ο Παναθηναϊκός απέναντι στην Μπράγκα στη ρεβάνς του ΟΑΚΑ ήταν αμαρτία από τον Θεό που δεν προκρίθηκε στο Τσάμπιονς Λιγκ. Κρίμα κι άδικο να μη γευτεί το νέκταρ της συμμετοχής στη χρυσοφόρο φάση των ομίλων της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης του πλανήτη.
Άντεξε πολλά, πάλεψε λυσσαλέα μέχρι να φτάσει μια ανάσα πριν από την υλοποίηση της ονείρωξης κάθε φίλου του «τριφυλλιού». Από το γκρουπ δυναμικότητας που ξεκίνησε, τον δεύτερο προκριματικό γύρο και τη βαθμολογία που είχε να διαχειριστεί εξαιτίας της ανυπαρξίας των αμέσως προηγούμενων ετών, από την ανταπόκριση του «πρέπει» των αναμετρήσεων με την Ντνίπρο έως τη μυθική πρόκριση απέναντι στη Μαρσέιγ του πακτωλού των εκατομμυρίων.
Οι λεπτομέρειες τον στοίχειωσαν στα ματς με την Μπράγκα. Λες και ο ποδοσφαιρικός θεός έκρινε ότι δεν είναι ακόμα έτοιμος για να κουνήσει το σεντόνι στους ομίλους. Λες και αποφάσισε να γυρίσει πίσω όσα απλόχερα έδωσε στη ρεβάνς της Μασσαλίας. Ήταν όλες εις βάρος του. Από τη χαμένη ευκαιρία για χάι λάιτ του Σπόραρ στην Μπράγκα μέχρι τις οκτώ… καραμπινάτες φάσεις που δημιούργησε για να σκοράρει στην Αθήνα και να βάλει στο καταπράσινο ΟΑΚΑ «φωτιά». Έτσι είναι όμως το ποδόσφαιρο. Κάποιες φορές ο ποδοσφαιρικός θεός θα είναι χουβαρντάς και κάποιες άλλες τσιγκούνης. Σε βάθος χρόνου, στη σούμα, θα αποδώσει δικαιοσύνη. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον.
Η ουσία είναι ότι ο Παναθηναϊκός βαδίζει στο σωστό μονοπάτι. Κάθε χρόνο είναι και καλύτερος, πιο ανταγωνιστικός, πιο ώριμος, με περισσότερες λύσεις. Επί των ημερών του Ιβάν Γιοβάνοβιτς γνωρίζεις εκ των προτέρων ότι αυτό θα συμβεί. Το σεντόνι δεν θα αργήσει να κουνηθεί. Το ευρωπαϊκό ταξίδι μόλις ξεκίνησε. Και οι όμιλοι του Γιουρόπα Λιγκ δεν αποτελούν αμελητέα ποσότητα ούτε μικρό επίτευγμα για μια ομάδα που βρίσκεται σε διαδικασία ολικής επιστροφής στην κανονικότητα. Μια ομάδα που πριν από δύο χρόνια γινόταν έρμαιο κάθε πικραμένου και είχε γεμίσει κακούς δαίμονες μικρομεσαίου βεληνεκούς. Μην τρελαθούμε!
Πλέον, μπορείς να ισχυριστείς ότι ο Παναθηναϊκός είναι κανονικός Παναθηναϊκός. Δεν διάγει τις καλύτερες μέρες της νεότερης ιστορίας του, ούτε καν τις προσεγγίζει ακόμα, αλλά είναι κανονικός. Έφτασε στο σημείο να κατακτά προκρίσεις με αντιπάλους όπως η Μαρσέιγ, να κοιτάζει κατάματα και να αναγκάζει την Μπράγκα να δεινοπαθεί, να κάνει με αξιώσεις πρωταθλητισμό και να μαζεύει για πλάκα 65.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ. Αυτό κι αν ήταν εντυπωσιακό.
Η επιστροφή του κόσμου του Παναθηναϊκού, οι 65.000 άνθρωποι συνωστισμένοι σε κάθε γωνιά κάθε θύρας, τίγκα στον κόσμο μέχρι και στους διαδρόμους, να μην πέφτει καρφίτσα ακόμα και στα εισιτήρια των 100 ευρώ σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς της ακρίβειας που βιώνουμε στο πετσί μας. Από όλα τα μέρη της Ευρώπης, όχι μόνο της Ελλάδας. Μια καταπράσινη λαοθάλασσα που ξύπνησε μνήμες του ένδοξου παρελθόντος και δημιούργησε εικόνες ζωής και συναισθήματα στους νέους ανθρώπους που δεν είχαν γευτεί μέχρι πρότινος ανάλογες ατμόσφαιρες. Μια πρόγευση του μεγαλείου του Παναθηναϊκού, στο ξεκίνημα του φετινού ευρωπαϊκού ταξιδιού του συλλόγου. Σιγά σιγά οδεύουμε προς το κυρίως μενού. Μέχρι το επιδόρπιο υπάρχει δρόμος. Δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Αλλά αυτή η ομάδα έχει αποδείξει στους πάντες τούτη τη διετία ότι, είτε πετύχει έναν στόχο είτε όχι, θα παλέψει με σθένος μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός της.
-320x213.jpg)
