Πρώτο πρωτάθλημα το 1987, δεύτερο το 1990, αμφότερα με ηγέτη Μαραντόνα. Το τρίτο ήρθε το 2023, ελάχιστα μέσα σε 97 χρόνια ιστορίας. Ομως, κανένας φίλος της Νάπολι δεν νοιάζεται πια. Χθες βράδυ, οι «παρτενοπέι» πήραν τον βαθμό που έψαχναν μέσα στο «Φρίουλι» με 1-1 από την Ουντινέζε και σήκωσαν και μαθηματικά τον τίτλο της Σέριε Α.
Το πάρτι δεν έπαιρνε άλλη αναβολή. Ολη η πόλη ζούσε γι’ αυτή τη στιγμή. Από το πρωί σε όλα τα μαγαζιά, τα γραφεία και τα σχολεία δεν υπήρχε άλλο θέμα συζήτησης. Περίπου 60.000 άνθρωποι πήγαν στο γήπεδο, για να δουν την ιστορική αναμέτρηση από γιγαντοοθόνες. Η υπόλοιπη πόλη σε σπίτια, δρόμους να ξεφαντώνει από νωρίς και καμιά 20αριά χιλιάδες άτομα που έκαναν το ταξίδι των 846 χιλιομέτρων, για να δουν από κοντά τους νέους πρωταθλητές.
Η γιορτή θα κρατήσει πολύ. Μέρες, ίσως και εβδομάδες. Χθες, όλη η πόλη ξενύχτησε, περιμένοντας να γυρίσει η αποστολή από το Ούντινε. Την Κυριακή, έρχεται το ματς με τη Φιορεντίνα για την πρώτη φιέστα, ενώ λογικά η απονομή θα γίνει στην τελευταία αγωνιστική, στο εντός έδρας ματς με τη Σαμπντόρια. Ορεξη να ’χουν να πανηγυρίζουν οι Ναπολιτάνοι. Αρκεί να μη βάλουν φωτιά στον Βεζούβιο, όπως… απειλούσαν.
Πώς, όμως, φτάσαμε ώς εδώ; Το 2004, ο πιο δημοφιλής σύλλογος της νότιας Ιταλίας, χρεοκόπησε και υποβιβάστηκε. Ο φιλόδοξος και ιδιόρρυθμος κινηματογραφικός παραγωγός, Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις, αποφάσισε να επενδύσει στην ομάδα. Να την επαναφέρει στη Σέριε Α και σιγά σιγά στον δρόμο των επιτυχιών. Του πήρε αρκετά χρόνια και ακόμη περισσότερα χρήματα. Στα πρώτα χρόνια της επανόδου (2006-2008), ξόδευε 50-60 εκατομμύρια τον χρόνο για μεταγραφές, δίχως να έχει έσοδα από πωλήσεις.
Κατάφερε να φέρει τη Νάπολι σε καλό σημείο και με ευρωπαϊκές συμμετοχές, οπότε άρχισε να κάνει όνειρα για πρωτάθλημα. Προσπάθησε να βρει τον νέο Μαραντόνα, αλλά δεν τα κατάφερε. Εδωσε πολλά χρήματα για Λαβέτσι, Καβάνι, Ιγκουαΐν, όμως πάντοτε έβρισκε εμπόδια. Δοκίμασε με αρκετούς προπονητές, αλλά μόνο με το απόλυτο αουτσάιντερ, τον Μαουρίσιο Σάρι, πλησίασε στον τίτλο. Ηταν η σεζόν 2017-2018, που στο τέλος λύγισε από την πίεση και το σήκωσε ξανά η Γιουβέντους. Τα χρόνια της πανδημίας δεν προσφέρονταν για μεγάλες επενδύσεις. Οπότε προσελήφθη ο έμπειρος Λουτσιάνο Σπαλέτι, ο οποίος έδειχνε να ταιριάζει στο κλίμα. Ως κόουτς στην Ιταλία δεν είχε «σκουντέτο», παρά μόνο δύο Κύπελλα με τη Ρόμα, ενώ πρωταθλητής είχε στεφθεί μόνο στη Ρωσία με τη Ζενίτ.
Πέρυσι, η ομάδα τερμάτισε τρίτη, όμως της έλειπε κάτι για να διεκδικήσει την κορυφή. Για την ακρίβεια, της… περίσσευε κάτι. Ο Σπαλέτι «άδειασε» σχεδόν όλα τα μεγάλα αστέρια της ομάδας. Ξεκίνησε με τον Κώστα Μανωλά και συνέχισε με τον Κουλιμπαλί, τον Μέρτενς και τον αρχηγό Ινσίνιε. Πόνταρε πολλά πάνω στον θαυματουργό φορ Οσίμχεν και βρήκε έξυπνες λύσεις στις άλλες θέσεις. Με τον Κορεάτη στόπερ Μιν Τζάε Κιμ, με τον κεντρικό χαφ Ανγκουισά, που ήρθε αρχικά δανεικός από τη Φούλαμ, και, βέβαια, με τον τρομερό εξτρέμ Κβαρατσκέλια, αυτόν που όλοι αποκαλούν πια στη Νάπολη «Κβαραντόνα».
Ο Σπαλέτι δεν δούλεψε με φτασμένους παίκτες, αλλά μπόρεσε να ταιριάξει τα υλικά που είχε στη διάθεσή του. Εφτιαξε μια συμπαγή ομάδα και συνάμα γρήγορη, άρα εντυπωσιακή. Στο ρόστερ της Νάπολι υπάρχουν μόλις τέσσερις παίκτες άνω των 30 ετών, κι αυτοί οριακά. Μόνο ο αριστερός μπακ Μάριο Ρουί είναι βασικός, οι άλλοι όχι. Ταυτόχρονα, οι ποδοσφαιριστές στους οποίους βασίζεται δεν είναι ακριβώς άπειροι πιτσιρικάδες, 18-20 ετών. Πέρα από Κβαρατσκέλια και Οσίμχεν (22 και 24 ετών αντίστοιχα), οι άλλοι είναι γύρω στα 25 με 27. Δηλαδή στα καλύτερά τους χρόνια. Διόλου γερασμένοι και συνάμα με εμπειρίες.
Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί: Καλύτερη επίθεση φέτος με 69 τέρματα, αλλά και κορυφαία άμυνα με 23 γκολ παθητικό. Σε ατομικό επίπεδο, ο Οσίμχεν έχει 27 γκολ και πέντε ασίστ, ο «Κβαραντόνα» έπεται με 14 γκολ και 16 ασίστ, μα κυρίως άπειρες μαγικές στιγμές, ενώ όλο το ρόστερ ακολούθησε, παρότι οι επιδόσεις του επισκιάστηκαν απ’ αυτές των δύο αστεριών.
Με όλα αυτά τα συστατικά, η Νάπολι πήρε το πρώτο της πρωτάθλημα μετά το 1990. Με μεγάλη διαφορά, τόσο βαθμολογικά όσο και αγωνιστικά. Θα μπορούσε να πάει ακόμη και τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, άπαξ και έπεσε στο «μονοπάτι» με Μίλαν και Ιντερ, όμως η Ευρώπη είναι μια άλλη ιστορία και οι «παρτενοπέι» δεν έχουν ακόμη τα φόντα για να τα καταφέρουν.
Αυτό που μετράει τώρα είναι η συνέχεια. Αν θα πουληθεί ο Οσίμχεν, ο Κβαρατσκέλια ως ρούκι ίσως μείνει μια σεζόν παραπάνω, και με πόσα χρήματα. Σίγουρα τα ποσά θα είναι τεράστια και μένει να φανεί αν ο Σπαλέτι θα βρει εκ νέου τις κατάλληλες λύσεις. Είναι ευκαιρία τώρα που δεν υπάρχει κάποιο μεγαθήριο στο ιταλικό ποδόσφαιρο, μετά την πτώση της Γιουβέντους.
Ακόμα και τίποτα να μη συμβεί και τα επόμενα χρόνια για τη Νάπολι είναι όπως όλα τα προηγούμενα, τα βιβλία θα γράψουν τη σημερινή ομάδα. Αυτή που έδωσε ξανά πνοή σε αυτή τη φτωχή και (για κάποιους) αδικημένη πόλη. Κάτι τέτοιο το είχε καταφέρει μόνο ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Οι ντόπιοι φοβήθηκαν πως δεν θα ξαναζήσουν τέτοιες στιγμές, όμως η πραγματικότητα τους διέψευσε. Γι’ αυτό θα το γιορτάσουν δεόντως, θα το «κάψουν» και μετά… βλέπουμε.
