Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει αποδείξει κατ’ επανάληψη ότι δεν κοιτάζει το… δέντρο για να δημιουργήσει τον Παναθηναϊκό που ονειρεύεται, αλλά το… δάσος. Δεν τον ενδιαφέρει να φτιάξει ένα «τριφύλλι» μίας χρήσης, δεν εισηγείται μεταγραφές μόνο για το «τώρα», αλλά κυρίως για το «μετά». Εχει δηλώσει αρκετές φορές άλλωστε πως «δεν πρόκειται να πάρω παίκτες μόνο για 2-3 ματς, αλλά για 2-3 χρόνια», ενώ μετά το ματς με τον Παναιτωλικό τόνισε με νόημα πως «ο Παναθηναϊκός κάθε χρόνο θα είναι καλύτερος». Απαντες έχουμε εμπεδώσει μέσω των πράξεών του ότι χτίζει το δημιούργημά του με κατεύθυνση το άμεσο μέλλον.
Η απόκτηση του Ντάνιελ Μαντσίνι δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Αργεντινός μεσοεπιθετικός ήταν ο εκλεκτός του Γιοβάνοβιτς τον περασμένο Γενάρη και η διοίκηση δαπάνησε 3 εκατ. ευρώ για να τον αποκτήσει για τρία χρόνια.
Με μία ειδοποιό διαφορά. Ηδη ο Μαντσίνι έχει φροντίσει να ξεδιπλώσει πτυχές του ταλέντου του στο χορτάρι και δίνει την εντύπωση ότι αποτελεί τον κρίκο που έλειπε από την πράσινη αλυσίδα μετά τον σοκαριστικό τραυματισμό του Αϊτόρ. Δεν χρειάστηκε χρόνο προσαρμογής και με το καλησπέρα απέκτησε σημαίνοντα ρόλο, δείχνοντας ότι μπορεί να κάνει ό,τι ο Γκατσίνοβιτς πέρυσι τέτοια εποχή. Να αλλάξει το τσιπάκι της ομάδας και με την ποιότητα και την προσωπικότητά του να αποτελέσει σημείο αναφοράς στην προσπάθεια ανάκτησης των εγχώριων σκήπτρων μετά από δεκατρία χρόνια ανομβρίας.
Η δε προοπτική των αμέσως επόμενων ετών, αρχής γενομένης από το προσεχές καλοκαίρι και τα προκριματικά της Ευρώπης, είναι σαφώς ελπιδοφόρα. Αν αναλογιστεί κανείς ότι όταν ανέλαβε το τριφύλλι ο Γιοβάνοβιτς, τρίτος στην ιεράρχηση των πλάγιων επιθετικών ήταν ο… Ενγκμπαγκοτό και τέταρτος ο… Σαβιέρ, ενώ στην αφετηρία της νέας σεζόν θα συνυπάρχουν οι Μαντσίνι, Αϊτόρ, Παλάσιος, με τον Βέρμπιτς να αποτελεί τη θεωρητικά τέταρτη επιλογή και έξτρα λύσεις τους Κλέινχεϊσλερ και Μπερνάρ, αντιλαμβάνεται μονομιάς τη χαώδη διαφορά.
