Λες και συναντηθήκαμε δυο παλιοί καλοί φίλοι, άνοιξη του 2006 στη Φρανκφούρτη, έναν μήνα πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γήπεδα της Γερμανίας. Υποδειγματική η ευγένεια, η αμεσότητα του, 69χρονου τότε, Ούβε Ζέελερ, ενός από τα πρόσωπα-μύθους της κορυφαίας διοργάνωσης. Μας γοήτευσε η απλότητά του. Η συνέντευξη ξεκίνησε στον περίπατό μας στους διαδρόμους δίπλα στα γήπεδα των εγκαταστάσεων της γερμανικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας, όταν από στραβοκλοτσιά παιδιού σε διπλανό αγωνιστικό χώρο η μπάλα ήρθε σ’ εκείνον. Με πολιτικά παπούτσια δίπλα μας σήκωσε την μπάλα με τη μύτη του δεξιού ποδιού, την «κόλλησε» στον μηρό του και τη μεταβίβασε με καμπύλη που παρέπεμπε σε ζογκλέρ στον μικρό! Το παιδί είχε ψελλίσει με σεβασμό «danke, herr Seeler» (σ.σ. «ευχαριστώ, κύριε Ζέελερ»). Εκείνος χαμογέλασε, χάιδεψε το κεφαλάκι του και εισέπραξε την έκστασή μας («δεν ξεχνιέται η μπάλα») από το κοντρόλ και την πάσα. Ήταν το αρχικό ερέθισμα συζήτησης μ’ εκείνον που έφυγε, 85χρονος, πρόσφατα (21/7) από τη ζωή:
«Δεν ξεχνιέται, πως μπορεί να ξεχαστεί κάθε φυσική τάση μας; Σε σύγκριση με τη γενιά μου το καλό με τα παιδιά που ξεκινούν σήμερα το ποδόσφαιρο είναι πως έχουν περισσότερη γνώση για την προπόνηση, καλύτερη παρακολούθηση της υγείας τους, ολοκληρωμένη προσέγγιση από τους προπονητές τους».
● Αμφίβολο πάντως αν έχουν το ταλέντο τού Ζέελερ. Συμμετοχή σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα, 1954-1970, 21 παιχνίδια, εννέα γκολ! Νιώθετε σοφός με παρόμοια εμπειρία;
Αν σοφία είναι και η ετοιμότητα, ναι είμαι! Έγινα. Το ποδόσφαιρο, ιδιαίτερα στα Παγκόσμια Κύπελλα, με τη συμμετοχή παικτών από διαφορετικούς τόπους, άλλη ιδιοσυγκρασία και στάση ζωής, είναι μάθημα συμπεριφοράς, «ετοιμότητας» όπως είπα. Αυτό συμβαίνει και γιατί, ανεξάρτητα από την ποιότητα του ταλέντου σου, οφείλεις να δουλεύεις στην προπόνηση. Πολύ; «Με σχέδιο» συμβουλεύω τους νεότερους παίκτες πως πρέπει να προπονούνται, βασισμένο στα προσόντα, μα κυρίως στις ατέλειές τους.
● Ο πρώτος παίκτης, πριν και από τον Πελέ, που πετύχατε, το 1970 απέναντι στο Μαρόκο, γκολ σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα.
Και ο Πελέ μού είχε πει «μπράβο».
● Πελέ ή Μαραντόνα;
Μεγάλοι και οι δύο, εκφραστές της εποχής τους. Πιο αρμονική παρουσία ο Πελέ, αλλά αυτό αναδεικνύει και τον Μαραντόνα. Αφού μπόρεσε, όπως εκείνος, να ξεπερνά την ίδια απουσία αρμονίας, την απουσία ολοκλήρωσης με το αυθεντικό ταλέντο του, απέδειξε πως είναι ξεχωριστός.
● Θα θέλατε να παίζετε σήμερα;
Μπορούσα να παίζω σε κάθε εποχή. Δεν έχω προτίμηση.
● Το 1966, στον τελικό, η μπάλα πέρασε τη γραμμή του Τιλκόφσκι;
Όσοι Aγγλοι σέβονται τον εαυτό τους λένε «όχι»…
