«Το ταλέντο μας βοήθησε τη χούντα Βιντέλα!»

Ο Ντανιέλ Μπερτόνι είναι σήμερα 67 χρόνων, πάντα μετρημένος: «Προσέχω τα λόγια μου όπως πάντα, σπάνια έλεγα και λέω, όπως σου είχα πει και όταν συναντηθήκαμε στο Μπουένος Αϊρες, περιττές κουβέντες, άρα η αίσθησή μου πως ο Μέσι είναι αποφασισμένος να σηκώσει το Κύπελλο στο Κατάρ έχει αξία» ήταν ο σύντομος χαιρετισμός που μας έστειλε λίγες μέρες πριν από τη σέντρα στο Κατάρ.

Αξέχαστη η συνύπαρξη το 2001 στη λεωφόρο Κοριέντες, όπου παλαιοπωλεία και βιβλιοπωλεία με αρχειακό υλικό, εκεί όπου ακόμη φυλάσσονται κειμήλια των γηγενών Αργεντίνων, «δίνουν μάχη επικράτησης με τη δυτικοποίηση του Μπουένος Αϊρες» όπως μας είχε πει. Μία ημέρα πριν από τη συνάντησή μας το 2001, ο Ντιέγκο Μαραντόνα είχε εισαχθεί -και πάλι- σε κέντρο αποτοξίνωσης για χρήση εφεδρίνης. Από εκεί είχε αρχίσει η συζήτηση με έναν από τους κατόχους «του Παγκοσμίου Κυπέλλου της χούντας του Βιντέλα» (1978). Αρχικά είχε κουνήσει το κεφάλι του:

«Ναι, πάλι ο Μαραντόνα… Μην επιμείνεις για πολλά λόγια από εμένα. Ο Μαραντόνα κουράστηκε και κούρασε τον κόσμο που τον αγάπησε. Δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο για τον Μαραντόνα. Εχω μια αρχή: όλοι όσοι διακριθήκαμε με συλλόγους και εθνικές ομάδες χρωστάμε στην μπάλα. Οφείλουμε να τη βλέπουμε ως μέσο για την προσωπική καταξίωση που γευτήκαμε και να της ανταποδίδουμε με τη συμπεριφορά και τα έργα μας όσα εκείνη χάρισε σ’ εμάς και τις οικογένειές μας. Φήμη, ίσως χρήματα για καλύτερη ζωή και όχι μόνο.».

● «Φήμη»; Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1978 θεωρείται το πλέον βρόμικο όλων των εποχών…

Σας ρωτώ: Θυμάστε καλά εκείνη την Εθνική Αργεντινής; Το ταλέντο της; Το θέαμα που μπορούσε να προσφέρει; Εμείς, οι παίκτες της Εθνικής Αργεντινής, επίσης πέσαμε θύματα της χούντας Βιντέλα! Είχαμε ομάδα με επιθετικά χαρίσματα, φαντασία, αυτοσχεδιασμό, παίζαμε αυτό που μπορούσαμε και δεν είχαμε ασχοληθεί με τις ιστορίες συνωμοσίας που ακούστηκαν μετά. Είναι κρίμα επειδή η ίδια ατμόσφαιρα της εποχής δεν επέτρεψε στους φίλους του ποδοσφαίρου ν’ αναγνωρίσουν τη μεγάλη αξία μιας ομάδας με ταλέντο. Αυτή ήταν η Εθνική Αργεντινής του 1978.

● Οταν όμως ο Κιρόγα, ο τερματοφύλακας του Περού με την αργεντίνικη καταγωγή έτρωγε γκολ και γελούσε στο ιστορικό 6-0, το μεταξύ σας παιχνίδι.

Εμείς, οι παίκτες του Μενότι, παίζαμε αυτό που μπορούσαμε. Μια ομάδα με ικανότητες που, όπως ήδη σου είπα, έπεσε θύμα του καθεστώτος! Εμείς βοηθήσαμε το καθεστώς, όχι αυτό εμάς το 1978.

● Το ποδόσφαιρο, τότε και τώρα… (σ.σ: 2001).

Το ποδόσφαιρο πάντα συγκινεί, τότε ήταν πιο γοητευτικό το θέαμα. Αλλά και σήμερα, μεγάλος παίκτης είναι αυτός που αλλάζει την ιστορία ενός παιχνιδιού με το ταλέντο και το θάρρος του! Περισσότεροι μεγάλοι παίκτες τότε, λιγότεροι τώρα αλλά πάντα υπάρχουν.