Στο ημικύκλιο της σέντρας προς την εστία της Αργεντινής… Εκεί του έδωσε την μπάλα ο Ενρίκε, από εκεί αρχίζαμε να πίνουμε, χωρίς ανάσα, ολόκληρο το ποτήρι κόκκινο κρασί που μας κέρασε ο Ντιέγκο σαν σήμερα, 22 Ιουνίου του 1986. Προημιτελικός Αργεντινή – Αγγλία στο Παγκόσμιο Κύπελλο του Μεξικού…
Εξήντα μέτρα τον χώριζαν από τον Σίλτον και τα έτρεξε σε 10’’, με την μπάλα στα πόδια του να μοιάζει άλλο μέλος του σώματός του… Ντρίμπλαρε, κατά σειρά, τον Χοτζ, τον Μπίρτσλι, τον Ριντ που σηκώθηκε κι έτρεχε πίσω του, δύο φορές τον Μπούτσερ που έχασε την ισορροπία, τον βηματισμό του και βρέθηκε, αντίθετα με τη φάση, να κοιτάζει την απέναντι εξέδρα! Μετά, απέφυγε τον διστακτικό Φένγουικ, που έμοιαζε να παραδίδεται σε χείμαρρο, και μπήκε στην περιοχή απέναντι στον Σίλτον, ενώ ο Ριντ, δεξιά του, έπεφτε ώστε να κόψει με προβολή. Ανάμεσα στον πεσμένο Σίλτον και στο πόδι του Ριντ, ο κενός χώρος ήταν ελάχιστος αλλά…
Μπροστά σε 114.580 θεατές στο στάδιο «Αζτέκα» της Πόλης του Μεξικού και εκατομμύρια μάτια απ’ όλο τον πλανήτη, η αίσθηση ελευθερίας έπρεπε να ολοκληρωθεί! Αίσθηση ελευθερίας, έκρηξη των πέντε αισθήσεων, διαδρομή με μπάλα που χρήζει και μεταφυσικής ερμηνείας! Ιδιότητες του κορυφαίου γκολ όλων των εποχών γιατί το βλέπεις, κοντά τρεις δεκαετίες τώρα, και μετέχεις λες και δεν το έχεις ξαναδεί, γίνεσαι τμήμα του!
Με την μπάλα όπως πάντα κολλημένη πάνω του, έτρεξε τα τελευταία τριάντα μέτρα στον ασύλληπτο χρόνο των 3,8 δευτερολέπτων! Ποίηση ήταν! Αλλά και μαθηματικά, ανατροπή των συσχετισμών, γιατί σκεφθείτε ότι στο ποδόσφαιρο ο παίκτης δεν πλάθει χώρο αλλά είναι περιορισμένος σε αυτόν… Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα αυτό το ανέτρεψε στην ίδια φάση! Πήρε την μπάλα, ντρίμπλαρε τόσους, την έστειλε στα δίχτυα χωρίς κανείς άλλος να την ακουμπήσει εκτός από τον ίδιο… Δηλαδή έπλασε χώρο, δημιούργησε γήπεδο!
Τρία λεπτά νωρίτερα (51’), είχε πετύχει το γκολ με το χέρι… Αμοιβαία η σχέση τους, το ένα γκολ προσδίδει πρόσθετη αξία στο άλλο! Ούτως ή άλλως, από τότε μέχρι σήμερα και πάντοτε, το γκολ με το χέρι αντιμετωπίζεται με τρυφερότητα παιχνιδίσματος και όχι με την αυστηρότητα που γεννά μια ανομία… Κι αυτό γιατί μετά το γκολ με το χέρι, την ενοχή στο βλέμμα και την αμηχανία στον πανηγυρισμό, σου είπε: «Σώπασε! Είμαι μοναδικός, με λένε Ντιέγκο!».
