Μία εικόνα χίλιες λέξεις. Ο Ματέους Βιτάλ γίνεται αλλαγή από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς και όλο το γήπεδο όρθιο τον αποθεώνει φωνάζοντας ρυθμικά το όνομά του. «Βιτάλ, Βιτάλ, Βιτάλ…».
Ο Σέρβος τον περιμένει στην άκρη του πάγκου με ένα χαμόγελο μέχρι τ’ αυτιά και με ανοιχτές αγκάλες. Ανοίγει τα φτερά του και ο Βραζιλιάνος «μάγος» εισβάλλει στη θαλπωρή του χωρίς δεύτερη κουβέντα και με το βλέμμα της ικανοποίησης έκδηλα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Τι εικόνα!
Ο Βραζιλιάνος ήξερε καλύτερα από τον καθένα πως έδωσε μια μοναδική παράσταση. Οτι έκανε τη διαφορά. Δεν ήξερε, ενδεχομένως, ότι «συστήθηκε» στο απαιτητικό κοινό του Παναθηναϊκού με μια εμφάνιση που είχαμε χρόνια να δούμε από κάποιον ποδοσφαιριστή του «τριφυλλιού».
Δαντελένιος. Με άψογες επαφές της μπάλας, με διασκελισμό… σκιέρ, με ντρίμπλες και επινοήσεις που έφερναν στο μυαλό τον εκπληκτικό Λουτσιάν Σανμαρτεάν, αλλά και με ουσία. Εχοντας καθοριστική συμμετοχή στα δύο πρώτα γκολ της ομάδας και μία ασίστ πάρε-βάλε στον Καρλίτος, υπήρξε ο απόλυτος πρωταγωνιστής και ο βασικότερος παράγοντας του θριάμβου του Παναθηναϊκού στην πρεμιέρα. Στα 74 λεπτά που αγωνίστηκε τα έκανε όλα εκτός από το να σκοράρει. Το έκανε κι αυτό, αλλά δευτερόλεπτα νωρίτερα ο Καρλίτος υποδείχθηκε σωστά σε θέση οφσάιντ.
Ο Παναθηναϊκός βρήκε στο πρόσωπο του Βιτάλ τη χαρά του παιχνιδιού. Το «jogo bonito», που λένε και στην πατρίδα του. Τον κύριο λόγο για να ανυπομονούν οι φίλοι της ομάδας για την επόμενη παράσταση, για την επόμενη «σάμπα», κι όλα αυτά έπειτα από μια καταστροφική σεζόν όπου σχεδόν κανείς δεν άντεχε να βλέπει την ομάδα.
