Ο Αλαφούζος τα έκανε… πάλι σαλάτα!

Τέταρτη συνεχόμενη σεζόν χωρίς ευρωπαϊκό διαβατήριο στο χέρι. Ακόμη μια παταγώδης αποτυχία για τον Παναθηναϊκό, επί των ημερών του Γιάννη Αλαφούζου στα ηνία του συλλόγου, ήρθε να προστεθεί στα κατά συρροή ποδοσφαιρικά «εγκλήματα» που φέρουν την υπογραφή του. Ο Παναθηναϊκός είναι υπερωκεάνιο, απαιτεί πολλά κιλά άντερα και μεράκι για να διοικηθεί και όταν δεν μαθαίνεις από τα λάθη σου, είσαι υπόλογος και άξιος της μοίρας σου.

Ενας λόγος παραπάνω όταν πριν από λίγα χρόνια ο Αλαφούζος είχε τραβήξει την πρίζα στη χρηματοδότηση του συλλόγου, αφήνοντάς τον στο έλεος του θεού και κατ’ επέκταση εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων για τρεις απανωτές σεζόν για οικονομικούς λόγους. Φέτος προστέθηκε ακόμα μία, τούτη τη φορά πάνω στο χορτάρι, για αγωνιστικούς.

Ούτε ο Τσάβι Ρόκα και ο Ντάνι Πογιάτος, ούτε ο Λάζλο Μπόλονι, οι παίκτες του Παναθηναϊκού και ο Πιερ Ντρεοσί είδαν… φως και μπήκαν στο Κορωπί.

Ο Αλαφούζος ήταν αυτός που τους επέλεξε, αυτός που πήρε τις αποφάσεις ως μεγαλομέτοχος του συλλόγου, αυτονόητα συνεπώς έχει την ευθύνη (και) για τη φετινή αποτυχία.

Οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι. Τότε μπαίνουν τα θεμέλια, σπέρνεις τους καρπούς για να θερίσεις ανάλογα στο τέλος της σεζόν. Στο μεσοδιάστημα οφείλεις να κάνεις απλώς τις απαιτούμενες διορθώσεις. Η έλευση του Τσάβι Ρόκα και η τυφλή εμπιστοσύνη σε ό,τι κι αν εισηγούνταν, με πρώτο και κύριο την αποπομπή του Γιώργου Δώνη (παρεμπιπτόντως άφησε την ομάδα σε θέση Ευρώπης) και την πρόσληψη του Ντάνι Πογιάτος αποδείχθηκαν στην πράξη καταστροφικές επιλογές. Το μπάτζετ διπλασιάστηκε, ο Πογιάτος όμως έχασε την… μπάλα ενόσω οι «πιασάρικες» και τσουχτερές μεταγραφές του Ρόκα (και δη Αγιούμπ, Αϊτόρ, Σάντσες, Καρλίτος) δεν βγήκαν.

Η ζημιά είχε ήδη γίνει. Εκτοτε τα προβλήματα ξεφύτρωναν σαν Λερναία Υδρα. Η απόλυση των δύο Ισπανών και η πρόσληψη του Μπόλονι έφεραν μια αύρα αλλαγής στις αρχές. Ο Ρουμάνος «έσπασε αυγά», έβαλε στην ενδεκάδα πιτσιρικάδες, πέρασε μηνύματα, ήρθαν νίκες. Μετά τον ταπεινωτικό αποκλεισμό από τον ΠΑΣ Γιάννινα ωστόσο, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν τον σήκωνε το κλίμα και η ομάδα χρειαζόταν «εδώ και τώρα» ηλεκτροσόκ προκειμένου να αυξηθούν οι λιγοστές πιθανότητες να σωθεί η έξοδος στην Ευρώπη. Από τη στιγμή που αυτό δεν έγινε, μετά την εισήγηση του Ντρεοσί, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ξαφνικά επιστροφή της ομάδας στις ράγες με ένα μαγικό ραβδάκι.

Μετά την ήττα στο ντέρμπι με την ΑΕΚ οριστικοποιήθηκε και μαθηματικά το μοιραίο. Ολοκληρώθηκε το μαρτύριο της σταγόνας. Αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε, καθώς στη ζωή όπως στρώνεις, κοιμάσαι. Αλλά ακόμη κι αν έπαιρνε με έναν μαγικό τρόπο το ευρωπαϊκό διαβατήριο ο Παναθηναϊκός, το ζητούμενο της επόμενης μέρας θα ήταν ίδιο και απαράλλαχτο: να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη, να προσληφθεί ένας προπονητής ικανός να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του συλλόγου και να στελεχωθούν η διοίκηση και το ποδοσφαιρικό τμήμα με ανθρώπους που έχουν ποδοσφαιρικές και Παναθηναϊκές γνώσεις. Με γνώμονα το μεράκι κι όχι την αρπαχτή.