Αν, πριν ξεκινήσει ο χθεσινός πρώτος ημιτελικός της Τούμπας, με τα συγκεκριμένα δεδομένα που πήγε να παίξει, έλεγε κάποιος στον Ολυμπιακό «να πάρει μαζί του για τη ρεβάνς του Φαλήρου μια ήττα με 3-2, χωρίς να παίξει», θα το σκεφτόταν πολύ σοβαρά να αρνηθεί.
Σε μια τέτοια έδρα, με τερματοφύλακα τον 17χρονο Τζολάκη και κουβαλώντας την καταπόνηση τόσων μεγάλων και δύσκολων αγώνων, το σημαντικότερο ήταν να αφήσει ανοιχτό το «παράθυρο» της πρόκρισης για τη ρεβάνς που θα γίνει (εκτός απροόπτου) στις 22 Απριλίου στο «Γ. Καραϊσκάκης». Το ότι θα έχανε το αήττητο στις εντός των συνόρων διοργανώσεις, αυτό θα ήταν το λιγότερο που θα τον ενοχλούσε. Πλέον του αρκεί μια νίκη με 1-0 για να περάσει στον τελικό.
Ωστόσο, όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι οι «ερυθρόλευκοι» είναι εκείνοι που δικαιούνται να είναι στενοχωρημένοι. Οταν προηγείσαι με 2-0 στο πρώτο 8λεπτο, με γκολ του Χασάν και του Γκιλιέρμε και «παγώνεις» την Τούμπα λίγες μέρες από τη νίκη του πρωταθλήματος, προκαλώντας γκρίνια και εκνευρισμό, το να φεύγεις ηττημένος σου «κάθεται στο στομάχι».
Πρώτον γιατί με δικά σου λάθη δίνεις την ευκαιρία στον ΠΑΟΚ όχι απλώς να αντιδράσει, αλλά να φέρει το ματς στα ίσα μέσα σε 2 λεπτά και να συνέλθει, έχοντας μπροστά του 80 λεπτά να διεκδικήσει τη νίκη. Δεύτερον, γιατί σε κανένα γκολ δεν είχε ουσιαστική ευθύνη ο νεαρός γκολκίπερ ώστε να υπάρχει άλλοθι.
Και τρίτον, γιατί ο Σισέ εξελίχθηκε σε μοιραίο, αφού έχασε τουλάχιστον τρεις κλασικές ευκαιρίες να σκοράρει για να ρεφάρει το λάθος που έκανε στο πρώτο γκολ του ΠΑΟΚ, που άλλαξε άρδην την ψυχολογία των γηπεδούχων. Ηρθε και το πέναλτι που έκανε άθελά του ο Σεμέδο για να… δέσει το γλυκό.
Ωστόσο, ο Ολυμπιακός έδειξε πολύ δυνατός στις στημένες φάσεις, είχε σε τρομερή μέρα πάλι το δίδυμο Βαλμπουενά – Τσιμίκα και στο τέλος έδειξε ασυμβίβαστος με την ήττα, γιατί ο Μαρτίνς, αντί να διαφυλάξει τη διαφορά του ενός γκολ, έριξε στο τερέν και τον Ελ Αραμπί για να παίξει με δυο σέντερ φορ. «Θα περάσουμε» υποστήριξε ο Πορτογάλος τεχνικός με σιγουριά.
