Τον Ιούνιο (4/6) του 1944 ο Αγγλος στρατιώτης Μπομπ Πέισλι, μέλος της δύναμης που στελέχωνε άρμα μάχης, έμπαινε στην, απελευθερωμένη από τους συμμάχους, Ρώμη.
«Και ήμουν όρθιος, επίσης κοιτούσα περήφανα γύρω μου με σεβασμό την “αιώνια πόλη”», όπως είχε θυμηθεί με νοσταλγικό βλέμμα.
Ηταν η απάντησή του στο σχετικό ερέθισμα Iταλού δημοσιογράφου, 34 χρόνια μετά.
Ηταν προπονητής της Λίβερπουλ και είπε τα ίδια λόγια το πρωί της 25ης Μαΐου του 1977, λίγες ώρες πριν από τον τελικό του Kυπέλλου Πρωταθλητριών με αντίπαλο τη γερμανική Γκλάντμπαχ στο «Ολίμπικο» της ιταλικής πρωτεύουσας.
Με διαφορά λίγων ημερών είχαν περάσει 33 χρόνια από τότε που είχε νιώσει και πάλι θριαμβευτής στον ίδιο τόπο, έμελλε ως ιθύνων νους των «κόκκινων» να σηκώσει εκεί, μετά το 3-1, το τρόπαιο-αυτοσκοπό κάθε Ευρωπαίου ποδοσφαιριστή-πολίτη.
Ρούφηξε, όπως συνήθιζε όταν ήταν χαρούμενος, ένα ποτήρι γάλα και λίγα μέτρα μακριά του Aγγλος οπαδός τραγούδησε αυτό που λες και είχε γραφτεί για τη δυναστεία της Λίβερπουλ – τότε ήταν, βλέπετε, η αρχή της στην κορυφαία διοργάνωση. Το γνωστό «We are the champions»!
Εναν μήνα πριν οι «Queen» είχαν πρωτοτραγουδήσει την ίδια… μόνιμη μουσική υπογραφή κάθε πρωταθλητή από τότε μέχρι σήμερα (μέχρι πάντα, όπως όλα δείχνουν!).
Λυρικές καταβολές
Ηττημένοι, επίσης Γερμανοί, αυτοί της Αϊντραχτ Φρανκφούρτης, όπως κάθε συγκροτημένος Γερμανός που… σέβεται τον εαυτό του, δεν αναζήτησαν καταφύγιο σε μουσικά ακούσματα παρά μόνο σε λακωνική αυτοκριτική («αναγνωρίζουμε την ανωτερότητα της Ρεάλ»).
Για να εκτονώσουν την αίσθηση από τη συντριβή (7-3, τέσσερα γκολ ο Πούσκας, τρία ο Ντι Στέφανο) στο «Χάμπντεν Παρκ» της Γλασκόβης.
Στην πόλη της Σκοτίας είχε γίνει ο τελικός του 1960 (18/5), ο πέμπτος συνεχής τίτλος για τη «βασίλισσα» της Μαδρίτης ήταν γεγονός. «Its now or never», είχε πρωτοτραγουδήσει τον ίδιο χρόνο (1960) ο Ελβις Πρίσλεϊ στην Αμερική, αλλά το ίδιο τραγούδι δεν άγγιζε Πούσκας και Ντι Στέφανο, με λυρικές μουσικές καταβολές από τις πατρίδες τους, Ουγγαρία και Αργεντινή αντίστοιχα.
Η πανηγυρική υποδοχή στη Μαδρίτη δεν είχε μουσική επένδυση. Μόνο επιφωνήματα χαράς κι αυτό επειδή, όπως είχε πει ο Ντι Στέφανο, το 1956, μετά το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της Ρεάλ (4-3 τη Ρεμς στο Παρίσι) «μπορούμε να είμαστε ομάδα-ορχήστρα».
Μεταβολή
Αντίθετα, όπως μας είχε πει ο Βιμ Σουρμπίρ όταν πριν από λίγα χρόνια οι παλαίμαχοι της ομάδας-επαναστάτριας του Αγιαξ είχαν έρθει στην Αθήνα καλεσμένοι σε τιμητική εκδήλωση των αντιπάλων τους (1971, Ουέμπλεϊ) του Παναθηναϊκού, «μας άρεσε που μας έλεγαν τότε και συνεχίζουν να μας αποκαλούν «Beatles του ποδοσφαίρου»».
Ισως είναι συζητήσιμο αν οι Βeatles άλλαξαν τη μουσική στις μέρες δόξας τους, δεν υπάρχει όμως αμφιβολία πως ο Αγιαξ (φωτ.) με το, υπό τον Γιόχαν Κρόιφ, ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο και καρπούς τρία Κύπελλα Πρωταθλητριών (1971, 1972, 1973) μετέβαλε το ποδόσφαιρο!
Αφοπλιστικό σουτ
Ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του για τον ίδιο, εμπνευσμένο, Αγιαξ ο Αυστριακός Ερνστ Χάπελ, πρωταθλητής Ευρώπης ως προπονητής του Αμβούργου στο νεόκτιστο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας απέναντι στη Γιουβέντους (1-0 το 1983).
Ηδη είχε οδηγήσει την ολλανδική Φέγενορντ να ενθρονιστεί στην ψηλότερη ευρωπαϊκή κορυφή το 1970 στο Μιλάνο (2-1 τη Σέλτικ) και 13 χρόνια μετά κράτησε και πάλι το τρόπαιο στα χέρια του.
«Κλειδί» της επιτυχίας εκείνο το… αφοπλιστικό σουτ-απόδειξη της σπάνιας τεχνικής που κατείχε το αριστερό πόδι του Φέλιξ Μάγκατ (9’). Ναι, δεν δόθηκε πέναλτι στον Μισέλ Πλατινί.
Ισως ήταν ικανό να αλλάξει τις ισορροπίες, αλλά και πάλι o προπονητής της Γιούβε Τζιοβάνι Τραπατόνι δεν το επικαλέστηκε ως εξήγηση της ήττας μετά το τέλος του παιχνιδιού.
Οπως διαβάζουμε σε εφημερίδες της εποχής, «κοιτάχτηκαν ψυχρά μετά το τέλος της συνέντευξης Τύπου και έδωσαν τυπικά τα χέρια».
Είναι τέτοια η πίεση από την έλξη που ασκεί η ευρωπαϊκή καταξίωση της μπάλας ώστε δεν επιτρέπει αβρότητες.
Ακόμη κι αν αγαπημένο άκουσμα -«καταλύτης των παθών», όπως συχνά έλεγε- ήταν για τον Χάπελ η μοναδικότητα της μουσικής του συμπατριώτη του Μότσαρτ.
Μακάρι. Αν και…
Λίβερπουλ και Τότεναμ, σήμερα, έχουν κοινό γνώρισμα τον χαρακτηρισμό «ομάδες των προπονητών»… Αυτό δεν ακούγεται προϋπόθεση ώστε να δούμε ελκυστικό θέαμα στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Να γιατί, αυθόρμητα, μαγνήτισαν τη σκέψη μας στιγμές ποδοσφαιρικής γοητείας από το παρελθόν του τελικού, αλλά και οι μουσικές που τις συνόδευαν…
Τότε που το ποδόσφαιρο ήταν μόνο παιχνίδι και όχι άθλημα που πνίγει το θέαμα όπως στην εποχή μας.
Από την άλλη, οι… βουλές της μπάλας είναι ανεξιχνίαστες, ποτέ δεν ξέρεις αν προκύψει αναπάντεχη γοητεία.
Ο τρόπος παιχνιδιού των αγγλικών ομάδων δεν μαστίζεται από την τυπολατρία του παρελθόντος, άρα ίσως και το σημερινό παιχνίδι μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη. Και η ίδια ελπίδα πεθαίνει τελευταία…
