H Παρί Σεν Ζερμέν έφυγε με το κεφάλι σκυμμένο από άλλο ένα μεγάλο ευρωπαϊκό ραντεβού. Στις καθυστερήσεις κρατούσε τον βαθμό της ισοπαλίας μέσα στο «Ανφιλντ», αλλά η ψυχωμένη Λίβερπουλ δεν το έβαλε κάτω και πήρε τη νίκη με το γκολ του Φιρμίνο. Μια νίκη την οποία δικαιούνταν απόλυτα βάσει της συνολικής της εμφάνισης.
Ο τεχνικός των Παριζιάνων, Τόμας Τούχελ, τόνισε πάντως ότι «το αποτέλεσμα δεν ήταν λογικό ούτε σωστό. Το σκορ δεν λέει όλη την ιστορία της αναμέτρησης. Θα μπορούσαμε να είχαμε νικήσει εμείς, αν είχε σκοράρει ο Ντράξλερ…»
Ομως η ιστορία δεν γράφεται με «αν»… Τι θα είχε γίνει άραγε «αν» στο πρώτο ημίχρονο η Λίβερπουλ είχε ευστοχήσει σε όλες τις προσπάθειές της και η Παρί είχε πληρώσει όλα –και ήταν αρκετά– τα αμυντικά της λάθη;
Το πιο ανησυχητικό για τους οπαδούς των Παριζιάνων και τη διοίκησή τους που έχει συγκεντρώσει στο «Παρκ ντε Πρενς» έναν γαλαξία πανάκριβων αστέρων είναι η παραδοχή του Τούχελ πως «στο δεύτερο ημίχρονο χάναμε πολύ εύκολα την μπάλα. Ομως αυτό είναι το “Ανφιλντ”. Και ασκεί τεράστια πίεση».
Ομάδες που θέλουν να λέγονται φαβορί ή –όπως προτιμά ο Γερμανός τεχνικός– «διεκδικήτριες» του τροπαίου σίγουρα δεν μπορούν να επικαλούνται την ατμόσφαιρα ενός γηπέδου. Υποτίθεται ότι έχουν παίκτες «μπαρουτοκαπνισμένους», ικανούς να αντέξουν σε όλες τις συνθήκες και κυρίως στην πίεση του πρωταθλητισμού.
Η μεγάλη διαφορά όμως και παράλληλα το μειονέκτημα της Παρί Σεν Ζερμέν έναντι των υπόλοιπων διεκδικητών όπως η Λίβερπουλ, είναι το πρωτάθλημά της.
Οι «κόκκινοι» του Γιούργκεν Κλοπ αγωνίζονται με το πόδι κολλημένο στο γκάζι ανά τρεις μέρες. Γιατί, όσο δύσκολη είναι γι’ αυτούς η διοργάνωση των «αστέρων», αλλά τόσο – ή ακόμα πιο απαιτητική είναι η Πρέμιερ Λιγκ και απαιτεί απόλυτη αυτοσυγκέντρωση.
Το Τσάμπιονς Λιγκ το κέρδισαν το 2005. Στην Αγγλία έχουν να πανηγυρίσουν πρωτάθλημα από το 1990!
Η Παρί αντίθετα έχει την πολυτέλεια να κερδίζει στη Γαλλία με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια. Για παράδειγμα, το Σάββατο διέλυσε 4-0 τη Σεντ Ετιέν χωρίς τον τιμωρημένο Μπαπέ και αφήνοντας τον Νεϊμάρ να ξεκουραστεί ενόψει «Ανφιλντ».
Κάποιοι θα πουν ότι αυτό αποτελεί πλεονέκτημα για τους Γάλλους από άποψη ροτέισιον και φόρμας. Ομως το Τσάμπιονς Λιγκ θέλει νεύρο, πείσμα και αδρεναλίνη στο κόκκινο… Κάτι που προχθές μόνο οι παίκτες του Κλοπ διέθεταν.
