Νικητής από το χθεσινό 1-1 στο Φάληρο, κι ας ακούγεται οξύμωρο, υπάρχει. Είναι η ΑΕΚ. Η νίκη της μάλιστα έχει πολλές και διαφορετικές μορφές. Αλλωστε, με βάση την εμφάνιση και την εικόνα της έπρεπε να είναι η νικήτρια του αγώνα. Και θα το κατάφερνε ίσως αν δεν είχε κόντρα τη διαιτητική τριάδα…
Για μας που παρακολουθούμε βήμα βήμα, καθημερινά, την πορεία αυτής της ομάδας, από το ξεκίνημα στη Γ’ Εθνική μέχρι σήμερα, το χθεσινό ματς ήταν σαφώς μια μεγάλη έκπληξη. Ταυτόχρονα όμως συνειδητοποιήσαμε πως κάτι πολύ καλό χτίζεται στα Σπάτα.
Βέβαια η ΑΕΚ δεν παρουσίασε τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από τα στοιχεία που τη χαρακτηρίζουν σε όλη τη σεζόν. Αυτά δηλαδή που είδαμε και στις τρεις προηγούμενες αναμετρήσεις της με ομάδες της Σούπερ Λίγκας.
Η έκπληξη βρίσκεται στο ότι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, ακόμη κι εμείς που την παρακολουθούμε συνεχώς, σκεφτόμασταν πως το «Καραϊσκάκη» θα ήταν… πάρα πολύ μεγάλο εμπόδιο για τους συγκεκριμένους ποδοσφαιριστές στην παρούσα φάση. Αλλά τελικά πήραμε κι εμείς την απάντησή μας. Κι από τους παίκτες, αλλά βασικά από τον Τραϊανό Δέλλα.
Ο «Κολοσσός» είναι ο πρωταγωνιστής της βραδιάς. Η εμφάνιση απέναντι στον Ολυμπιακό έχει εκατό τοις εκατό τη σφραγίδα του. Ο χαρακτήρας της ομάδας, που δοκιμάστηκε χθες, και η αγωνιστική της ταυτότητα είναι αυτά που δουλεύει από το καλοκαίρι κι εκείνο που θέλει να περάσει.
Θα ήταν δύσκολο για την ΑΕΚ ν’ αλλάξει αγωνιστικό χαρακτήρα μέσα σε λίγα 24ωρα για ένα μόνο ματς, όσο ζόρικο κι αν ήταν αυτό το ματς. Και αποδείχθηκε σωστό. Σε γενικές γραμμές, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, ο προπονητής δεν άλλαξε τίποτα. Εβαλε τους παίκτες να τρέξουν πολύ, να πιέσουν ψηλά και να διατηρήσουν τη γνωστή συνοχή στις γραμμές. Με δυο λόγια, ήταν η ομάδα που έπαιζε ποδόσφαιρο μέσα στο γήπεδο.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, ήταν ο τρόπος που ανταποκρίθηκε στην πίεση που δέχτηκε στο β’ ημίχρονο. Οι «κιτρινόμαυροι» αμύνθηκαν οργανωμένα, δεν έχασαν σε κανένα σημείο την ψυχραιμία τους και δεν άφησαν τον Ολυμπιακό να τους απειλήσει. Αντίθετα, ήταν αυτοί που βρέθηκαν τρεις φορές φάτσα με το 2-1. Στις δύο δεν τα κατάφερε ο Πλατέλλας, στη μία, την πιο προφανή ίσως, ο πρώτος βοηθός Γρεβένης μάς θύμισε σε ποια χώρα είμαστε και ποιο ποδόσφαιρο έχουμε, με το απίθανο οφσάιντ που υπέδειξε στον Αραβίδη.
Οι ποδοσφαιριστές είχαν να το λένε μετά, ότι η μόνη απειλή που ένιωσαν στον αγώνα ήταν από τη διαιτησία. Υπήρξαν περιπτώσεις που τους έκαναν να πιστεύουν πως για να πάρουν σφύριγμα έπρεπε να συμβεί κάτι τρομερό. Για τα φάουλ υπέρ του Ολυμπιακού; Σαφώς θα μπορούσε να δικαιολογηθούν σε σχέση με τα ποσοστά κατοχής. Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση οι αριθμοί δεν λένε την αλήθεια. Τα περισσότερα ήταν εφευρέσεις, που πρόσφεραν άφθονο γέλιο. Μεταξύ τους κι αυτό από το οποίο προήλθε το γκολ της ισοφάρισης.
Για την ΑΕΚ μεγαλύτερη σημασία, από το αν θα πάρει μια πρόκριση που θα αποτελεί απίστευτη υπέρβαση, έχει το μήνυμα που στέλνει για την αγωνιστική της πρόοδο.
Εξακολουθεί να έχει δεδομένα μειονεκτήματα σε σχέση με τον αντίπαλό της, που με τη σειρά του παραμένει το φαβορί. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία, αφού γεμίζει ελπίδα τον ταλαιπωρημένο κόσμο της ομάδας. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Και βέβαια, εξασφαλίζει μια ιστορική βραδιά στη ρεβάνς στο ΟΑΚΑ, από αυτές που οι ΑΕΚτζήδες έχουν ξεχάσει…
-320x213.jpg)
