Από το ζέσταμα των παικτών του Παναθηναϊκού και την ανάγνωση της ενδεκάδας, που πρώτη φορά στο πρωτάθλημα είχε τόσο πολλούς επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές, φαινόταν ότι κάτι διαφορετικό θα γίνει την Κυριακή στη Λεωφόρο.
Εβλεπες, για παράδειγμα, τον Ταυλαρίδη με τον -μέχρι πρότινος φευγάτο- Σίλντενφελντ να τρέχουν στο ζέσταμα δίπλα δίπλα λες και είναι «κολλητοί» για χρόνια. Κουβέντιαζαν, έκαναν διάφορες χειρονομίες και πλάκες ο ένας στον άλλον, κουνούσαν το κεφάλι τους συγκαταβατικά και δευτερόλεπτα πριν από την έναρξη του ματς αντάλλαξαν με θέρμη «χάι φάιβ». Την ίδια ώρα ψαχνόσουν να καταλάβεις πώς θα χωρέσουν στο ίδιο σχήμα ο Ατζαγκούν, ο Πέτριτς, ο Κλωναρίδης και ο Μπεργκ, αλλά τα κατάφεραν.
Η πιο χορταστική παράσταση της σεζόν και η πρώτη 5άρα του Παναθηναϊκού επί των ημερών του Γιάννη Αναστασίου έδωσε από μόνη της τις απαντήσεις και φανέρωσε τα τρία μεγάλα «τρικ» του προπονητή των «πράσινων». Τρεις εμπνεύσεις που υλοποίησε πρώτη φορά στη θητεία του στο «τριφύλλι» και αποδείχθηκαν εξόχως καταλυτικές.
1 Ο «εσωτερικός» Ατζαγκούν
Ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν ο Αμπντούν Ατζαγκούν δεν είχε αγωνιστεί σε ρόλο εσωτερικού μέσου. Ο Νιγηριανός ήταν μονίμως ο επιτελικός χαφ στο 4-4-2 με «ρόμβο» του Αναστασίου και στα παρεμφερή συστήματα που χρησιμοποιεί, ενώ μόνο μία φορά, κι αυτή στη διάρκεια του ματς, είχε τοποθετηθεί στα άκρα, ως «φτερό» που έκλεινε προς τα μέσα και γινόταν κρυφός επιθετικός. Ποτέ όμως ως (δεξιός ή αριστερός) κεντρικός μέσος.
Ο Αναστασίου πήρε το ρίσκο, αψήφησε -ως δευτερεύον- το γεγονός ότι ανασταλτικά δεν έχει τα χαρακτηριστικά για τη θέση αυτή και δικαιώθηκε πανηγυρικά. Η εμφάνιση του Ατζαγκούν ήταν εξαιρετική και έκανε τον Παναθηναϊκό περισσότερο απρόβλεπτο, γρήγορο και πιεστικό στον χώρο του κέντρου. Μόνο στα πρώτα έξι λεπτά -μέχρι να βρει τα πατήματά του ο ίδιος και η ομάδα εν γένει- υπήρχαν προβλήματα στη συγκεκριμένη πλευρά ανασταλτικά, με τον Γιουσούφ να βγαίνει μια δυο φορές στο «ένας εναντίον ενός» με τον Μπούρμπο και να δημιουργεί ρήγματα.
2 Ο Πέτριτς της… τετράδας
Ασφαλώς και δεν ήταν η πρώτη φορά στο ματς με τον Εργοτέλη που ο Αναστασίου τοποθέτησε τον Μλάντεν Πέτριτς στην κορυφή του «ρόμβου», πίσω από τους δύο επιθετικούς Μπεργκ και Κλωναρίδη. Ηταν, εντούτοις, το πρώτο ματς που ο προπονητής του Παναθηναϊκού εμπιστεύτηκε τον Κροάτη σε αυτό τον ρόλο, έχοντας στο αρχικό σχήμα τέσσερις παίκτες με αμιγώς επιθετικά χαρακτηριστικά: Ατζαγκούν, Πέτριτς, Κλωναρίδης, Μπεργκ. Το ρίσκο του βγήκε σε απόλυτο βαθμό και η απόδοση του Πέτριτς ήταν καταλυτική ως προς την επιτυχία του εγχειρήματος. Οι τρεις ασίστ που μοίρασε την Κυριακή στη Λεωφόρο, άλλωστε, ήταν οι περισσότερες στην (πλούσια) καριέρα του και η συνολική του εικόνα, παρότι δεν σκόραρε, ήταν με διαφορά η καλύτερη στη διάρκεια της θητείας του στο «τριφύλλι».
3 Το δέσιμο Ταυλαρίδη-«Σίφο»
Είναι πασιφανές ότι ο προπονητής του Παναθηναϊκού αφιέρωσε χρόνο στο ψυχολογικό κομμάτι της ομαλής επικοινωνίας – συνύπαρξης του Ταυλαρίδη με τον Σίλντενφελντ στη διάρκεια της εβδομάδας, ιδίως μετά την οριστική απόφασή του να στηρίξει τον Κροάτη και να μην αποκτήσει η ομάδα άλλο στόπερ. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι μίλησε αρκετές ώρες μαζί τους στο Κορωπί, προκειμένου να τους «ντοπάρει» και να τους «δέσει» αρμονικά. Ειδικότερα στον «Σίφο» που ήταν ξενερωμένος με όσα έβλεπε και άκουγε από τα τέλη του Δεκέμβρη, ο Αναστασίου έριξε μεγάλο βάρος και η συγκεκριμένη στρατηγική τού βγήκε σε απόλυτο βαθμό, κρίνοντας εκ της εικόνας και εκ του αποτελέσματος. Το κυριότερο όμως είναι ότι μπορεί να αποδειχθεί ευεργετική σε βάθος χρόνου, διότι το συγκεκριμένο δίδυμο στα στόπερ έχει (θεωρητικά τουλάχιστον) και τα χαρακτηριστικά αλλά και τις δυνατότητες να αποδειχθεί το πιο αξιόπιστο του ελληνικού πρωταθλήματος σε μια θέση που ο Παναθηναϊκός είχε τεράστια ζητήματα στη διάρκεια της φετινής σεζόν και αναζητούσε τη συνταγή.
-320x213.jpg)
