Από τη μία ήταν το πνεύμα του βαρόνου Πιερ ντε Κουμπερτέν για τη «σημασία της συμμετοχής», που εκπληρώθηκε και με το παραπάνω με την παρουσία της πρώτης ολυμπιακής ομάδας προσφύγων στους Αγώνες του Ρίο.
Από την άλλη ήταν η αυτονόητη διάθεση των δέκα αθλητών και αθλητριών που τη συγκρότησαν να μην αρκεστούν μόνο στο να απολαμβάνουν τις εκδηλώσεις αγάπης και συμπάθειας που συνόδευαν κάθε εμφάνισή τους, αλλά να πείσουν, με τις επιδόσεις τους, ότι υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να καταφέρουν πολύ περισσότερα.
Μπορεί να αυτοσαρκάστηκαν στο φινάλε, δημοσιοποιώντας στον λογαριασμό τους στο twitter ότι δεν κατέκτησαν κανένα μετάλλιο, αλλά όλοι δικαιολόγησαν με το παραπάνω την αγωνιστική παρουσία τους.
Τελικά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και οι δέκα ήταν υπέροχοι!
Ειδικά ο 24χρονος τζουντόκα Ποπόλ Μισένγκα, που προέρχεται από τη Δημοκρατία του Κονγκό, έχει να καμαρώνει ότι στην κατηγορία των 90 κιλών κατατάχθηκε 13ος, αφήνοντας πίσω του έναν θρύλο του αγωνίσματος, τον Ελληνα ολυμπιονίκη Ηλία Ηλιάδη (22ος).
Νίκησε στον πρώτο γύρο τον Ινδό Σινχ Αβτάρ με 2-1 και αποκλείστηκε στους «16» από τον Κορεάτη Γκουάου.
Στο ίδιο άθλημα, η 29χρονη συμπατριώτισσά του Γιολάντα Μπουκάσα Μαμπίκα έδωσε μάχη αλλά ηττήθηκε στον πρώτο γύρο από την Ισραηλινή Λίντε Μποντλέρ.
Στον Μαραθώνιο, ο 36χρονος Γιόνας Κίντε από την Αιθιοπία άφησε πίσω του 65 συναθλητές του, αφού τερμάτισε 90ός σε σύνολο 155 συμμετεχόντων, με χρόνο 2 ώρες, 24 λεπτά και 8 δευτερόλεπτα.
Ο 28χρονος Σουδανός Τζέιμς Νιανγκ Τζιένγκτζιεκ στα 400 μέτρα τερμάτισε σε χρόνο 52:89’’ και κατατάχθηκε 50ός ανάμεσα σε 53 αθλητές που έτρεξαν στα προκριματικά.
Στα 800 μέτρα, η 23χρονη Ρόουζ Ναθάικ Λοκονιέν, από το Νότιο Σουδάν, που ήταν και η σημαιοφόρος της αποστολής στην τελετή έναρξης, τερμάτισε 7η στη σειρά της, με χρόνο 2’ 16’’ και 64 εκατοστά και βρέθηκε στην 61η θέση ανάμεσα σε 65 αθλήτριες.
Στην αντίστοιχη απόσταση στους άντρες, ο συμπατριώτης της, Γιετς Πουρ Μπίελ, με χρόνο 1’ 54’’ 67 εκατοστά είδε το όνομά του στην 54η θέση σε σύνολο 58 αθλητών.
Ο 24χρονος Νοτιοσουδανός Πάουλο Αμοτούν Λοκορό συμμετείχε στα 1.500 μ. και σημείωσε χρόνο 4’ 3’’ 96 εκατοστά, επίδοση που τον έφερε 39ο σε 43 αθλητές.
Επίσης στα 1.500, αλλά στις γυναίκες, η 21χρονη Σουδανή Αντζαλίν Ναντάι Λόχαλιθ, με χρόνο 4’ 47’’ 38 εκατοστά, ήταν 40ή ανάμεσα σε 42 αθλήτριες.
Στην κολύμβηση, ο γόης της παρέας, ο Ραμί Ανίς, ο οποίος ήταν πρωταθλητής στη Συρία πριν βρεθεί -μέσω Κωνσταντινούπολης- στο Βέλγιο, έπεσε και στα 100 μέτρα ελεύθερο όπου τερμάτισε έκτος στη σειρά του με 54.25’’, ήτοι 56ος ανάμεσα σε 59 αθλητές, ενώ στα 100 μέτρα πεταλούδα έκανε επίδοση 56.23’’ και κατετάγη 40ός σε 43 αθλητές.
Η πιτσιρίκα, η 18χρονη Σύρια Γιούσρα Μαρντίνι, που βρήκε καταφύγιο στο Βερολίνο, στα 100 μέτρα ελεύθερο έκανε χρόνο 1’ 4’’ 66 εκατοστά και ήταν 45η σε σύνολο 48 συμμετοχών, ενώ στα 100 μέτρα πεταλούδα έκανε 1’ 9’’ 21 εκατοστά και βρέθηκε 40ή σε σύνολο 45 συμμετοχών.
Ο τοίχος
Σε ανάμνηση αυτής της ιστορικής αποστολής, το Δημοτικό Συμβούλιο του Ρίο ζήτησε από μια ομάδα καλλιτεχνών του δρόμου να ζωγραφίσει τα πρόσωπα και των δέκα μελών της στον τοίχο μιας εγκαταλειμμένης αποθήκης, στην περιοχή του λιμανιού.
Στα αποκαλυπτήρια, ήταν όλοι τους εκεί με ανάμικτα συναισθήματα.
Από τη μια ήταν η υπερηφάνεια για την ξεχωριστή εμπειρία που έζησαν και η ελπίδα που τους γέννησε. Και από την άλλη ήταν ο πόνος για όσα είχαν να διηγηθούν.
«Ξεκίνησα το τζούντο ως θεραπεία. Για να δυναμώσω την καρδιά μου, να πάψω να κλαίω και να σκέφτομαι λιγότερο την πατρίδα και τους δικούς μου. Εχω σχεδόν αποδεχτεί ότι δεν θα τους ξαναδώ» εξομολογήθηκε η Γιολάντα Μαμπίκα σε μια από τις συνεντεύξεις της.
«Στα οκτώ μου χρόνια χρειάστηκε να τρέξω για να γλιτώσω από μια επίθεση ανταρτών που έγινε στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, το Μπουκαβού του Ανατολικού Κονγκό. Με ελικόπτερο μεταφέρθηκα, μαζί με άλλα παιδιά, στην πρωτεύουσα Κινσάσα και μπήκα σε ένα ίδρυμα για εγκαταλειμμένα παιδιά».
«Να ξέρετε ότι ο κόσμος συνδέθηκε μαζί τους όχι μόνο γιατί αντιπροσωπεύουν τη συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά γιατί ανάλογες ιστορίες μπορεί να συναντήσει κανείς και σε περιοχές που ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Δεν έχει σημασία σε ποια πλευρά του φράχτη στέκεσαι, αλλά ο τρόπος που δίνεις τη μάχη για να ξεπεράσεις τις δυσκολίες που συναντάς στη ζωή σου. Οι περισσότεροι θέλουν να γυρίσουν στις χώρες και τους συγγενείς τους, αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει πρώτα να επικρατήσει ειρήνη» ήταν ο επίλογος του 43χρονου Κενυάτη, άλλοτε παγκόσμιου ρέκορντμαν μέσων αποστάσεων, Τέγκλα Λορούπε, τον οποίο είχε επιλέξει η ΔΟΕ ως αρχηγό αυτής της αξέχαστης ομάδας.
