Μέρες πριν από τη χθεσινή επέτειο δυο χρόνων του θανάτου του Κόμπι Μπράϊαντ, της 14χρονης κόρης του Τζιάνα, επτά ακόμη συνεπιβατών στη μοιραία πτήση του ελικοπτέρου ιδιοκτησίας του, ανακαλύψαμε και πάλι την αναπόφευκτη έμφαση της καταγραφής σημαντικών (πόσο μάλλον τραγικών όπως αυτό…) γεγονότων στη μνήμη… Στείλαμε, λοιπόν, μέρες τώρα ερέθισμα, με τη διακριτικότητα που επιβάλει το γεγονός, στον Τζον Κόλινς των Ατλάντα Χόκς, μεγάλο αντίπαλο του Κόμπι…
Ευχαρίστησε (!) γι’ αυτό! Και εξήγησε: «Κάθε παροχή ευκαιρίας να μιλήσουμε για τον Κόμπι είναι αιτία να ευχαριστείς αυτούς που την παρέχουν… Η παρουσία του μας υποχρέωνε να γινόμαστε καλύτεροι παίκτες για να τον αντιμετωπίσουμε, η απουσία του και ο τρόπος της μας υποχρεώνει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι!».
Οι ίδιες λίγες λέξεις της απάντησής του μας έβαλαν σε…υποψίες πως κάτι σημαντικό ετοιμάζεται στο όνομα της αδικοχαμένης κεντρικής φυσιογνωμίας των Λέικερς (πέντε πρωταθλήματα σε 20 χρόνια). Έμμεσα πλην σαφώς κατανοήσαμε πως ετοιμάζεται κίνημα (και όχι απλή κίνηση…) ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα από πρώην συμπαίκτες και αντιπάλους του που θα φέρει το όνομα του! «Περισσότερα σε λίγο καιρό…» μας μήνυσαν Αμερικανοί δημοσιογράφοι. Γιατί «ο Κόμπι είναι πάντα στη μνήμη, η αθωότητα του χαρακτήρα του, το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες που είχε για καλάθι ένα μεγάλο κάδο σκουπιδιών όταν πρωτόπιασε μπάλα μπάσκετ»…
