Μαθήματα από τα οδυνηρά παθήματα του παρελθόντος προσπαθεί να αντλήσει ο Ολυμπιακός προκειμένου να μη χάσει μέσα από τα χέρια του τη μεγάλη ευκαιρία που έχει στα χέρια του: να αξιοποιήσει το σημερινό (19.30, OTEsports 4) πρώτο «ματς μπολ» που έχει στη διάθεσή του και να στεφθεί πρωταθλητής μπροστά στο κοινό του.
Με τον αέρα της υπεροχής και την αυτοπεποίθηση που του δίνει το 2-0 που διαμόρφωσε μετά τις δύο καθαρές και πειστικές νίκες που προηγήθηκαν, θα υποδεχθεί στο κατάμεστο ΣΕΦ τον ελλιπή και καταπονημένο Παναθηναϊκό, με στόχο να μην του δώσει δικαίωμα και να κάνει το 3-0.
Αν τα καταφέρει, θα είναι το πρώτο «ερυθρόλευκο σουίπ» από την περίοδο 1986-87 που θεσπίστηκαν τα πλέι οφ. Θα σημάνει δε την κατάκτηση του 11ου πρωταθλήματος της ιστορίας των «ερυθρολεύκων» και πρώτου μετά το 2012.
Κανείς δεν ξεχνάει ότι ο Ολυμπιακός ήταν η πρώτη -και μέχρι στιγμής η τελευταία- ομάδα που έχασε πρωτάθλημα ενώ είχε προηγηθεί με 2-0. Ηταν τη σεζόν 2001-02, που δεν κατάφερε να τελειώσει τη δουλειά. Η ΑΕΚ, με προπονητή τον Σάκοτα και παίκτες τους νεαρούς τότε Κακιούζη, Χατζή, Ντικούδη, Ζήση και Μπουρούση, βγήκε από τα σχοινιά, πέτυχε τρεις σερί νίκες και κατέκτησε τον πρώτο τίτλο της μετά από 32 χρόνια.
Βέβαια, στην ιστορική ανατροπή έπαιξαν ρόλο τα σοβαρά προβλήματα τραυματισμού που αντιμετώπισε το «πρώτο βιολί» της ομάδας του Σούμποτιτς, ο συγχωρεμένος Αλφόνσο Φορντ.
Πέρυσι, ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα, αν και ξεκίνησε με μειονέκτημα έδρας, έκανε «μπρέικ», προηγήθηκε με 2-1, αλλά έχασε το τέταρτο παιχνίδι στο ΣΕΦ, με αποτέλεσμα η σειρά να κριθεί υπέρ του Παναθηναϊκού του Αλβέρτη στο πέμπτο παιχνίδι του ΟΑΚΑ.
Τότε οι «ερυθρόλευκοι» είχαν εγκαταλείψει το παρκέ με φριχτά παράπονα για τη διαιτησία του Παναγιώτου, που ήταν το θύμα της βομβιστικής επίθεσης πριν από τα φετινά πλέι οφ, και του Αναστόπουλου, τα οποία εξέφρασαν με δηκτικές δηλώσεις που έκαναν, εμπλέκοντας και τον πρόεδρο της ΕΟΚ, Γιώργο Βασιλακόπουλο, οι αδελφοί Αγγελόπουλοι.
Η «ιστορία», λοιπόν, έχει δείξει ότι «γυρίζει», μόνο που η φετινή πραγματικότητα δεν πείθει ότι «αυτός ο Ολυμπιακός» μπορεί να χάσει από «αυτόν τον Παναθηναϊκό». Εκτός αν αυτοκτονήσει.
Οι «πράσινοι», αν και ετοιμάζονται για τον υπέρ πάντων αγώνα, μοιάζουν να έχουν γονατίσει από τα απανωτά προβλήματα που τους βρήκαν λίγο πριν από το τέλος της κανονικής περιόδου.
Η τιμωρία του πολυδιάστατου Γκιστ, η απώλεια του Παππά και ο τραυματισμός του Μπατίστα στέρησαν βασικά «όπλα» που θα μπορούσαν να αλλάξουν τις ισορροπίες από τα χέρια του Σωτήρη Μανωλόπουλου, ο οποίος κλήθηκε να διαδεχτεί τον Ντούσκο Ιβάνοβιτς.
Επιπλέον, δεν έχουν πια στο ρόστερ τους παίκτες της ποιότητας ενός Λάσμε ή ενός Μασιούλις, αλλά άπειρους ξένους, όπως ο Κούπερ και ο Μόργκαν, που ήρθαν άρον άρον για να κλείσουν τρύπες πριν από έναν μήνα και ακόμη δεν έχουν καταλάβει πού βρίσκονται.
Με τον Διαμαντίδη ασφυκτικά μαρκαρισμένο από τον Ντάρντεν, μοιραία τα περιμένουν (σχεδόν) όλα από τον Λουκά Μαυροκεφαλίδη, ο οποίος μαζί με τον Φώτση επιβαρύνονται με 30+ λεπτά συμμετοχής και κοντεύουν να σκάσουν.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, ο Παναθηναϊκός που παρουσιάστηκε στους φετινούς τελικούς: εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη ελλιποβαρής.
Μοιραία λοιπόν, ο Ολυμπιακός, ο οποίος έχει περισσότερα πλεονεκτήματα από κάθε άλλη χρονιά, νιώθει ανίκητος εντός συνόρων. Ούτε η δύναμη του ΟΑΚΑ ούτε το ψυχολογικό βάρος των προηγούμενων αποτυχιών αρκούσαν για να καλύψουν τη δεδομένη διαφορά βάθους και ποιότητας που παρατηρείται αυτή τη στιγμή.
Αν συμφωνήσουμε με τον κανόνα ότι «οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι», το βασικό αβαντάζ των «ερυθρολεύκων» είναι ότι για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια τελειώνουν τη σεζόν με το ρόστερ που την ξεκίνησαν, με τις επιλογές που έκανε ο πρώην προπονητής τους, Γιώργος Μπαρτζώκας.
Είχαν τραυματισμούς, αλλά κανέναν που να τους υποχρέωσε να αναζητήσουν προσθήκες ή αλλαγές παικτών, όπως συνέβη στο πρόσφατο παρελθόν με Ντόρσι, Μάντζαρη και Λο. Παράλληλα, οι επιλογές αποδείχτηκαν προσεγμένες στη λεπτομέρεια, με χαρακτηριστικότερη αυτή του Τρεμέλ Ντάρντεν.
Ο πρώην φόργουορντ της Ρεάλ Μ. αποκτήθηκε για να αναλάβει το μαρκάρισμα του Δημήτρη Διαμαντίδη. Και παρότι η εξέδρα δεν τον εκτίμησε από την αρχή, εκείνος ήταν ο κορυφαίος στα τρία από τα τέσσερα ματς όπου έπαιξε κόντρα στον Παναθηναϊκό, εξουδετερώνοντας τον αρχηγό του «τριφυλλιού».
Είναι ενδεικτικό ότι δεν αγωνίστηκε μόνο στον αγώνα του Κυπέλλου στο ΟΑΚΑ, ο οποίος άνοιξε τη σεζόν και στον οποίο οι «πράσινοι» πήραν τη μοναδική τους νίκη για φέτος σε ντέρμπι «αιωνίων».
Σοκ και κάθαρση
Το σοκ του συγκεκριμένου αποκλεισμού και τα επεισόδια που ακολούθησαν στο πάρκινγκ του ΣΕΦ προκάλεσαν μια έντονη κρίση η οποία τραυμάτισε πολλούς εγωισμούς, προκαλώντας ανασφάλεια και εσωστρέφεια. Η κρίση αυτή ξεπεράστηκε με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, με τη βοήθεια του πανδαμάτορος χρόνου και των θετικών αποτελεσμάτων.
Ο Σφαιρόπουλος μπορεί να μην ήταν η πρώτη επιλογή των Αγγελόπουλων, αφού προηγήθηκαν κρούσεις στον Σούλη Μαρκόπουλο και στον Γάλλο Βινσέντ Κολέ, ο ίδιος όμως, με την επάρκειά του, απέδειξε ότι ήταν η καταλληλότερη για την περίσταση.
Γνωρίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις, αφού είχε εργαστεί στην ομάδα στο πρόσφατο παρελθόν ως ασίσταντ, αλλά και την ελληνική πραγματικότητα, ο 47χρονος κόουτς διαχειρίστηκε και αξιοποίησε πλήρως το υλικό, το οποίο έδειξε την αξία του όταν βρήκε την ηρεμία του.
Η πρόκριση στο φάιναλ φορ της Μαδρίτης και η συμμετοχή στον τελικό ήταν ένα ακόμη δείγμα δύναμης και ευρωστίας.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Ολυμπιακός εξελίχθηκε σε μια ομάδα που βελτιωνόταν σταθερά, ειδικά όταν έπαιζε πλήρης.
Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός δεν είχε αυτήν την τύχη. Πλήρωσε και σε μεγάλο βαθμό το σκληρό πρόγραμμα προπόνησης που έκανε ο Ιβάνοβιτς, με αποτέλεσμα πολλές θλάσεις στη διάρκεια της περιόδου. Κι όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, αυτή η διαφορά άρχισε να μοιάζει μη αναστρέψιμη.
