Η δωρική μορφή της δεν καταργεί τη θηλυκότητα και ενώ πάντα ήταν, και με το εθνόσημο, παίκτρια για τις φάσεις που «καίνε», αποδείχθηκε πως και ενώπιον δύσκολων αποφάσεων, επίσης, ο δικός της τρόπος ξεχωρίζει. Επειτα από 147 συμμετοχές με την Εθνική μπάσκετ, την αποχαιρετά με επιστολή.
Παραλήπτρια η Ομοσπονδία μπάσκετ, ουσιαστικά η ενέργεια του ίδιου κειμένου συνιστά κοινοποίηση-μάθημα αξιοπρέπειας προς όλους μας.
Η 35χρονη Θεσσαλονικιά Στέλλα Καλτσίδου απένειμε, βλέπετε, ευχαριστίες σε όσους βοήθησαν την ιδιαίτερη παρουσία της ως παίκτρια της Εθνικής τα τελευταία 17 χρόνια, ενώ δεν παρέλειψε να αναδείξει, σε εποχή που ανθεί η πατριδοκαπηλία από… όψιμους πατριώτες και μη, την αξία αυτού που εκπροσωπούσε: «Είναι μεγάλη τιμή να φοράς το εθνόσημο στο στήθος, ν’ ακούς τον Εθνικό Υμνο σε τόσες χώρες, να δακρύζεις από συγκίνηση και υπερηφάνεια και να φωνάζεις με όλη σου την ψυχή “Ελλάς”», αναφέρει σε κορύφωση του ίδιου κειμένου.
Σήμερα 17 Νοεμβρίου και την Τετάρτη θα παίξει τα δύο τελευταία παιχνίδια της, απέναντι σε Ισραήλ και Αγγλία αντίστοιχα, ώστε «το αντίο μου να είναι συνώνυμο της, έστω μικρής πλέον, συμβολής μου στην προσπάθεια πρόκρισης στο Πανευρωπαϊκό του 2019. Είναι σημαντικό να νιώθω πως έστω και την τελευταία στιγμή προσφέρω σε κοινό στόχο όπως η παρουσία σε μεγάλη διοργάνωση», μας είπε.
Και βιάστηκε να τονίσει ότι «αυτή η Εθνική γυναικών μπορεί και πάλι να προκριθεί σ’ ένα ακόμη μεγάλο ραντεβού του μπάσκετ, διαθέτει ταλέντο και εμπειρία».
Αρχικά, την… πειράξαμε: Αποχώρηση μέσω επιστολής θυμίζει… βουλευτή και όχι αθλήτρια. Γιατί, αλήθεια;
«Δεν ξέρω τι θυμίζει, ξέρω τι είναι. Πρόκειται για την επισημότητα που αρμόζει στη σχέση με την εθνική ομάδα. Ηθελα να γενικεύσω με την επιστολή μου, δηλαδή με επίσημο τρόπο, τα “ευχαριστώ” που οφείλω».
• «Αποφάσισα τα παιχνίδια, 17 και 21 Νοεμβρίου, να είναι, πρώτα ο Θεός, τα τελευταία μου», αναφέρετε στην ίδια επιστολή. Τυχαία-ενστικτώδης ή συνειδητή είναι η αναφορά στον Θεό;
Οχι βέβαια, τίποτα δεν ήταν τυχαίο όσο είμαι παίκτρια στην Εθνική, πώς θα μπορούσαν να είναι τυχαίες οι λέξεις που χρησιμοποίησα σε τόσο σημαντική στιγμή όπως το «αντίο». Η πίστη μου στον Θεό είναι δεδομένη. Ετσι έχω μεγαλώσει, η προσευχή είναι λυτρωτικό βίωμα. Δεν ξεχνώ βέβαια αυτό που λένε, πως δηλαδή «όταν κάνεις σχέδια, ο Θεός γελάει», δεν ξεχνώ και το σοφό, αρχαιοελληνικό, «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Η δική σου συμμετοχή είναι αναγκαία, δεν γίνεται να τα περιμένεις όλα από ψηλά ενώ μένεις άπρακτος.
• Ηχεί και ως οδηγία προς τον πιεζόμενο νεοέλληνα των τελευταίων χρόνων.
Ναι. Πρόκειται για αναγκαία στάση ζωής απέναντι σε δυσκολίες, εντός και εκτός γηπέδου. Η αναφορά στον «πιεζόμενο Νεοέλληνα της περιόδου κρίσης», αλήθεια, μου γεννά σκέψεις. Μακάρι, λοιπόν, να αποδειχθεί πως αυτή η περίοδος μας έκανε πιο αλληλέγγυους ως συμπολίτες, δεν ξέρω όμως… Εγώ φεύγω τώρα από την Εθνική, τόσο επειδή αισθάνθηκα πως η απόδοσή μου δεν θα μπορεί να είναι πλέον αυτή που πρέπει, όσο και επειδή οφείλω ν’ ανοίξω δρόμο σε νέα κορίτσια που περιμένουν να παίξουν με τη σειρά τους. Να μια μορφή αλληλεγγύης, να φεύγεις όταν έχεις κάνει τον κύκλο σου, ώστε ν’ ανοίγει ο δρόμος σε νεότερους. Εχω δώσει τα πάντα στη Εθνική, πήρα πολλά από αυτήν, από τις εμπειρίες που μου πρόσφερε, ο κύκλος έκλεισε.
Ωρα για νέα κορίτσια λοιπόν. Ισχύει ό,τι και για κάθε νέο παιδί. Η καλή υγεία, και μέσω του αθλητισμού που είναι αιτία καλής υγείας και κατάλληλο μέσο κοινωνικοποίησης, είναι προϋπόθεση καλής πορείας. Φρόντισε λοιπόν την καλή υγεία σου, πίστεψε στον εαυτό σου, μη διστάσεις να γυρίζεις το βλέμμα προς τον ουρανό, αλλά και μην ξεχνάς πως «συν Αθηνά και χείρα κίνει»! Ακόμη κι αν δεν καταφέρεις να φτάσεις ψηλά μέσω του αθλητισμού ή κάθε άλλης ασχολίας που διάλεξες, έχεις κερδίσει πολλά από την προσπάθεια που έκανες και θα σου χρησιμεύσουν στα επόμενα βήματά σου.
• Τυχερά τα παιδιά σας. Θα ακούσουν τα ίδια λόγια όταν γίνετε μητέρα.
Αλήθεια το θέλω να γίνω μητέρα, επίσης την κατάλληλη στιγμή. Και για να μοιραστώ τις ίδιες σκέψεις μαζί τους. Προς τους γονείς έχω να πω «αφήστε τα παιδιά σας ν’ αθλούνται», αλλά και «προσέξτε σε ποιους θα εμπιστευθείτε την προπόνησή τους επειδή απευθύνεται στο σώμα αλλά και στον χαρακτήρα τους».
• Η αποχώρηση από την Εθνική είναι και προαναγγελία γενικότερου τέλους από την ενεργό δράση;
Τώρα ομάδα μου είναι η πολωνική Πολκοβίτσε, ζω όσο καλύτερα μπορώ και αυτή την εμπειρία, η στιγμή για να γίνω… μη εν ενεργεία δεν έχει φτάσει ακόμη.
• Τώρα στην Πολωνία, παλιότερα σε ομάδες της Γαλλίας, παίκτρια και τουρκικής ομάδας την περίοδο 2014-15.
Πήγα επιφυλακτική στην Τουρκία, αλλά ο απλός λαός, φιλόξενος, ευγενικός, μ’ έκανε να νιώσω πως δεν είμαι ανεπιθύμητη επειδή είμαι Ελληνίδα. Πλούσιες εμπειρίες, όπου κι αν έπαιξα. Στο εξωτερικό διδάχθηκα ορθολογισμό αλλά, μ’ αυτό που λέω, δεν εξιδανικεύω τις ξένες κοινωνίες όπου έζησα. Και στο εξωτερικό τρώγονται μεταξύ τους, δεν είναι μόνο ελληνικό προνόμιο. Αν συγκρίνω με το εξωτερικό βέβαια, θα ήθελα στη χώρα μας να πάψουν να περισσεύουν ο φθόνος και η ζήλια στην καθημερινότητα. Μακάρι κάποτε! Συμπεράσματα κι αυτά μέσω του μπάσκετ. Χρωστώ πολλά στο μπάσκετ. Παίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και αυτό, η συνύπαρξη της ομάδας, μου επέτρεψε να κάνω τον εγωισμό μου αμοιβαιότητα.
• Παίζετε σμολ φόργουορντ αλλά και πάουερ φόργουορντ. Πώς μπορεί το… σμολ-μικρό να γίνει πάουερ-δυνατό; Εντός κι εκτός γηπέδου.
Μπορεί… Μόνο, όμως, με λίγα λόγια και πολλή δουλειά, με προσήλωση στον στόχο.
• Παίζουν και οι άντρες μπάσκετ, μην ξεχαστούμε. Εθνική ομάδα και παίκτες-πρότυπα.
Μιλήσαμε για το… ταπεινό που μπορεί ν’ αναδειχθεί και τρανό παράδειγμα είναι ο Γιάννης Αντετοκούνμπο. Από το μηδέν έφτασε στην κορυφή! Ο Πρίντεζης για μένα είναι ένας απ’ τους καλύτερους παίκτες. Η Εθνική ανδρών, μόλις κάνει την ανασύστασή της, θα τα καταφέρει και πάλι. Μια αστείρευτη πηγή ταλέντων, «καταδικασμένη» να πετυχαίνει. Αυτό ήταν και παραμένει η εθνική μπάσκετ ανδρών.
