Στη διάλεκτο του βόλεϊ η θέση της στην ομάδα ονομάζεται «ακραία». Τι συμβολισμός αλήθεια. Επειδή, επίσης, ακραία φαντάζει η μεταγραφή της στην ιταλική ομάδα Κούνεο, με έδρα τον, λεηλατημένο από τον κορονοϊό, ιταλικό Βορρά. Η 24χρονη Μακεδόνισσα Ολγα Στράντζαλη απέδειξε στη συζήτησή μας πως διαθέτει θαυμαστή νηφαλιότητα. Δεν αποκηρύσσει τη δεδομένη παγκόσμια απειλή, ούτε, όμως, υποκύπτει στην ηττοπάθεια που επίσης, σύμμαχος θαρρείς του ιού, σαρώνει το ηθικό και καταλύει τη σκέψη όσων μοιρολατρούν.
Βασικό στέλεχος της εθνικής ομάδας, ήδη με σημαντική εμπειρία σε ξένους συλλόγους. Μετά, λοιπόν, τη γαλλική ομάδα Μπεζιέ και τις πολωνικές Πίλα, Λεγκιονόβια, θα φορέσει τη φανέλα της Κούνεο. Εδρα της η ομώνυμη πόλη στο Πεδεμόντιο (ιταλιστί: Piemonte) της βορειοδυτικής Ιταλίας, με τη Λομβαρδία που «ακόμη στάζει αίμα» να εφάπτεται με τα ανατολικά εδάφη της. Εν γνώσει μας πως το ιταλικό πρωτάθλημα βόλεϊ είναι, κατά τεκμήριο, το πλέον ανταγωνιστικό του πλανήτη, άρα η παρουσία σε ιταλική ομάδα συνιστά αυτοσκοπό-αποστολή κάθε σημαντικής παίκτριας όπως η -γεννημένη στη Σκύδρα και πλέον κάτοικος Θεσσαλονίκης- Ολγα Στράντζαλη. Οποιο κι αν είναι το οικονομικό δέλεαρ, άφοβα πήρε την απόφαση; Ο μάνατζερ της Στράντζαλη είναι Ιταλός, στοιχείο που οδηγεί τη σκέψη μας σε επιρροή:
«Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις και των Ιταλών, τον Οκτώβριο, ίσως τον Νοέμβριο, θα ξέρουμε ποια θα είναι η νέα πραγματικότητα του ιού. Υπέγραψα πριν από έναν μήνα, σε ημέρες έξαρσης του κακού, το ξέρω πως ρίσκο, ναι, υπάρχει στην απόφασή μου, αλλά το φθινόπωρο ίσως το πρόβλημα να είναι έντονο κάπου αλλού και όχι πλέον στην Ιταλία, που ήδη έχει μειωμένο αριθμό κρουσμάτων και νεκρών. Εκτός αυτού, σκέφτηκα πως οι Ιταλοί που το έζησαν έντονα, άρα γνωρίζουν καλά το πρόβλημα, θα πάρουν όλα τα μέτρα ασφαλείας».
• Η σκέψη, η ανησυχία έτσι ησύχασαν;
Οχι, όπως ήδη είπα, αναγνωρίζω το ρίσκο αλλά ανεξάρτητα από μέτρα προστασίας, δεν είμαστε και εμείς αμέτοχοι. Το αποδείξαμε στην Ελλάδα. Η κυβέρνηση πήρε έγκαιρα τα μέτρα, ο κόσμος ακολούθησε, τα αποτελέσματά μας είναι καλύτερα από πολλές χώρες. Για την πόλη του Κούνεο, μέτρησαν και εκεί θύματα. Ο Ιταλός μάνατζέρ μου με βεβαιώνει πως η πόλη έχει μπει όπως πρέπει στην καθημερινότητά της. Δεν ησυχάζω αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω πως όλα αυτά είναι ενθαρρυντικά ώστε να ζήσω την εμπειρία στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Στόχος της Κούνεο θα είναι η είσοδος στην εξάδα, η έξοδος και η διάκριση στην Ευρώπη.
• Ποιους προσωπικούς νόμους ενεργοποιεί η πιεστική πραγματικότητα σε συνδυασμό με το αγωνιστικό δέλεαρ;
Πέρα από τις αρχές, οικογενειακές ή άλλες, που έχεις, ο αθλητισμός, είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, είναι και θέμα αυτοσυντήρησης, συχνά αυτοπροστασίας. Αυτές επιδιώκουμε όλοι μας και στην περίοδο του κορονοϊού. Δεν παρομοιάζω τον ιό με κάθε άλλο πρόβλημα στο γήπεδο, αλλά αν έχεις μάθει να σκέπτεσαι έτσι, είναι πιο εύκολο να κάνεις όσα πρέπει ώστε να αυτοπροστατευτείς.
• Είστε 24 χρόνων, άρα ενηλικιωθήκατε στην περίοδο της πολύπλευρης κρίσης για την Ελλάδα. Παράλληλα, μέλος ξένων συλλόγων. Τι ακούγατε δίπλα σας για την «Ελλάδα που πιέζεται»;
Στη Γαλλία, στην Πολωνία όπου έπαιζα και ζούσα, αλλά και σε κάθε άλλη χώρα όπου βρέθηκα για παιχνίδια, η Ελλάδα στα μάτια των ξένων και στη διάρκεια των τελευταίων χρόνων της κρίσης παραμένει αναλλοίωτη. Είναι η «πανέμορφη χώρα με την πλούσια ιστορία». Εγώ δεν έζησα την κρίση στην Ελλάδα. Κρίση υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει αλλά είμαστε σε δρόμο να την ξεπεράσουμε. Η αίσθησή μου είναι πως το μέλλον θα είναι καλύτερο. Οφείλουμε βέβαια να είμαστε και πάλι αυτοί που πρέπει και στη συνέχεια της αντιμετώπισης του κορονοϊού. Μακάρι!
• Η κρίση απειλεί και… τη συζήτησή μας. Δεν μιλήσαμε για βόλεϊ. Το επίπεδο των εγχώριων πρωταθλημάτων, συχνά, λέγεται πως είναι χαμηλό.
Αναγκαστικά πάλι θα μιλήσουμε για την κρίση των τελευταίων χρόνων. Αυτή δεν επέτρεψε στις ομάδες μας, ανδρών και γυναικών, να κάνουν μεταγραφές καλών ξένων παικτών και παικτριών, να ανεβάσουν έτσι το επίπεδό τους με στόχο και τη διεθνή διάκριση. Ταλέντα; Να είστε σίγουρα πως υπάρχουν στην Ελλάδα και στην εποχή μας.
• Παιδιά που ανατρέφονται, ενηλικιώνονται, χρόνια τώρα, στο απαισιόδοξο κλίμα της κοινωνίας μας.
Και γι’ αυτό πρέπει να γίνει δουλειά με τα παιδιά, τους νέους τού σήμερα, με σχέδιο. Στον αθλητισμό, γενικότερα σε κάθε άλλο τομέα της κοινωνίας μας. Προπονητές και παράγοντες συλλόγων και εθνικών ομάδων να προσεγγίζουν κατάλληλα τα παιδιά, τους νέους. Να μην ξεχνούν πως μεγάλωσαν και συνεχίζουν να μεγαλώνουν σε αρνητικό κλίμα, άρα… Δύο λέξεις, δική μου πρόταση: παιδαγωγία και καλή προπόνηση, ταυτόχρονα!
